Todos os capítulos de ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Capítulo 701 - Capítulo 710

แม่นมจ้าวจ้องมองใบหน้าของจี้หานอีด้วยความตะลึงงัน นางยังคงเป็นฮูหยินรองผู้แสนอ่อนโยนและอบอุ่นเช่นเคย เดิมทีแม่นมจ้าวคิดข่มขวัญจี้หานอีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายใช้อำนาจตามอำเภอใจยามเข้ารับตำแหน่งใหม่ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นตนเองถูกต้อนจนมุมเสียแล้วเมื่อพินิจดูสีหน้าของจี้หานอี ประกอบกับได้ฟังเรื่องราวคราวก่อนที่หญิงสาวหยิบยกขึ้นมาพูด เรื่องที่คนในโรงครัวครึ่งหนึ่งถูกขับไล่ออกไป แม้บางคนเป็นบ่าวที่อยู่มานานนับสิบปีก็ไม่มีข้อยกเว้น ในเมื่อเป็นเรื่องที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้เป็นนาย แล้วยังจะมาคำนึงถึงความผูกพันอันใด หรือจะอ้างว่าเป็นคนเก่าคนแก่ไปเพื่ออะไรนางจึงตระหนักด้วยความตระหนกว่าฮูหยินรองกำลังพูดเตือนสติตนเอง พลันรู้สึกว่าตนช่างเลอะเลือนนัก จึงรีบกล่าว “เมื่อครู่เป็นบ่าวที่โอหังไปเองเจ้าค่ะ บ่าวทำงานในโรงครัวมาสิบห้าปี ความชอบของเจ้านายแต่ละท่านล้วนจดจำไว้ในใจ ฮูหยินรองโปรดวางใจเถิด บ่าวจะไม่มีวันทำพลาดแน่นอน”แววตาของจี้หานอียังคงเรียบเฉย นางเพียงกล่าว “เมื่อมีคำรับรองของแม่นมเช่นนี้ ข้าก็เบาใจ”ก่อนกล่าวต่อ “ท่านเพียงจำไว้ก็พอ ข้าดูที่ผลงาน ไม่ดูที่ตัวคน หากผู้ใดทำพลาด ข้าก็จะไปเอ

เมื่อจี้หานอีมองดูเสิ่นซื่อผู้ยังคงมีท่าทีเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ก็อดถามด้วยความอ่อนใจไม่ได้ว่า "เหตุใดถึงเหมาะสมหรือเจ้าคะ?"เสิ่นซื่อครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนมองจี้หานอี "แล้วเจ้าคิดว่ามีตรงไหนไม่เหมาะสมเล่า?"จี้หานอีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คนผู้นี้มักโยนคำถามกลับมาให้นางอยู่ร่ำไป นางจึงทำได้เพียงตอบกลับไปว่า "การเรียกขานว่าท่านพี่วันละสิบครั้ง ถือว่าเหมาะสมแล้วหรือเจ้าคะ?"เสิ่นซื่อขมวดคิ้วมองนาง "หรือว่าเจ้าไม่ควรเรียก?"จี้หานอีชะงักไปชั่วขณะ ก่อนกล่าวต่อ "ข้าทราบดีว่าสมควรเรียก แต่ท่านจะมากำหนดว่าต้องสิบครั้งไม่ได้นี่เจ้าคะ หากบังเอิญท่านไม่ได้อยู่ในจวนเล่า"เสิ่นซื่อพยักหน้า "ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล ตอนข้าไม่ได้อยู่ในจวน เจ้าก็เขียนจดหมายส่งมาให้ข้าสิ"จี้หานอีเบิกตาโตนี่นางหมายความเช่นนั้นหรือ?!เมื่อมองดูคนที่ถูกตนเองหยอกเย้าจนแทบเต้นเร่า เสิ่นซื่อก็ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ นานครั้งถึงจะรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าสนใจแผ่นหลังที่เอนพิงเก้าอี้อยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ หยัดตรง ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาจี้หานอี รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่แววตาจะกลับมาลึกล้ำสุดหยั่งถึงอีกครั้งจี

“การที่อวี๋เต้าเฉวียนได้เลื่อนขั้นไปอยู่กรมคลัง เฉิงฉงไม่มีอำนาจถึงเพียงนั้นหรอก เป็นไทเฮาที่ทรงเข้ามาแทรกแซงอยู่เบื้องหลัง บัดนี้เมื่ออวี๋เต้าเฉวียนฆ่าตัวตายหนีความผิดฐานทุจริต การสืบสาวเรื่องราวเบื้องหลังของเขาย่อมง่ายดายยิ่ง หากปล่อยให้ฮ่องเต้ทราบว่าไทเฮาทรงก้าวก่ายการแต่งตั้งถอดถอนขุนนางในราชสำนัก ซ้ำยังทรงผลักดันขุนนางกังฉินรายใหญ่ขึ้นมา ไทเฮาย่อมตระหนักถึงผลลัพธ์ดี เกรงว่าพระนางคงต้องประทับอยู่แต่ในตำหนักฉือหนิงตลอดไป ไม่อาจก้าวเท้าออกมาได้อีก”“ฝ่ายในก้าวก่ายราชกิจถือเป็นข้อห้ามร้ายแรง ไทเฮาย่อมทรงทราบดีว่าสิ่งใดควรเก็บสิ่งใดควรทิ้ง”จี้หานอีฟังจนเข้าใจกระจ่าง จึงถามเสิ่นซื่อ “เช่นนั้นเรื่องที่ไทเฮาทรงก้าวก่ายราชกิจ ท่านพี่ตั้งใจปิดบังไว้หรือเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อหลุบตามองจี้หานอี “ข้ารับปากไทเฮาไว้เช่นนั้น แต่ไหนแต่ไรมาฮ่องเต้ก็หาใช่ผู้ที่หลอกลวงโดยง่าย พระองค์ทรงทราบดีอยู่เต็มอก แต่เพราะเห็นแก่หน้าตาของราชวงศ์ ต่อให้ข้ากราบทูลไป ฮ่องเต้ก็คงเลือกปิดบังเรื่องนี้อยู่ดี”“การที่ข้าไม่เอ่ยปาก และช่วยปิดบังเรื่องที่ไทเฮาทรงมีส่วนพัวพันไว้ ความจริงก็เป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงอยากเห็นเช่นก

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยังสั่งให้หญิงรับใช้ข้างกายไปนำกล่องใบหนึ่งมา เมื่อเปิดออกก็หยิบแหวนหยกโมราสีแดงในกล่องส่งให้จี้หานอีสวมใส่ พร้อมกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “สมัยสาว ๆ ข้าชอบแหวนวงนี้มาก เพราะเป็นของที่พี่ชายตั้งใจทำมาให้ข้าโดยเฉพาะ ผ่านมาหลายปีก็ยังคงทอประกายงดงาม เจ้าเก็บไว้ใส่เถิด”เมื่อจี้หานอีลองสวมดู ก็พบว่าสวมเข้ากับนิ้วชี้ได้พอดี จึงรีบหยัดกายลุกขึ้นกล่าวขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเมื่อนางไป๋เห็นดังนั้น ก็ถอดกำไลข้อมือของตนออกแล้วสวมให้กับจี้หานอีเช่นกัน พลางยิ้ม “นี่เป็นน้ำใจจากพี่สะใภ้ เจ้าอย่าได้ปฏิเสธเลย”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นบอกให้จี้หานอีรับไว้ ก่อนกล่าวต่อ “พี่สะใภ้เจ้าเป็นคนขยันขันแข็งและเก่งกาจมาแต่ไหนแต่ไร ข้าไว้ใจนางที่สุด วันหน้าเจ้าเองก็ต้องเคารพและให้เกียรติพี่สะใภ้ของเจ้าให้มากเข้าไว้”จี้หานอีรีบรับคำทันทียามเดินทางเข้าวัง จี้หานอีก็ก้มลงมองกำไลข้อมืออันแสนประณีตแวววาววงนั้น คล้ายจะเป็นของที่นางไป๋สวมติดตัวอยู่เป็นประจำ นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจถอดออกแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อเก็บไว้อย่างมิดชิดเมื่อเข้าวัง นางก็ไปเข้าเฝ้าฮองเฮาก่อนเป็นอันดับแรกตอนไปถึง

ตอนที่จี้หานอีได้ยินคำพูดของพระชายารัชทายาทเมื่อครู่ ก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยจริง ๆ การพาเด็กเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด แต่หากต้องรั้งอยู่ในตำหนักของฮองเฮาเป็นการถาวร เช่นนั้นนางย่อมไม่ยอมแน่แต่นางก็ฟังความหมายของพระชายารัชทายาทออกเช่นกัน น่าจะเป็นเพราะองค์ชายน้อยถูกฮองเฮาอุ้มไป จึงได้หยิบยกเรื่องของนางขึ้นมาบังหน้าเพื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ จี้หานอีรู้ดีว่ายามนี้ตนเองไม่สะดวกเอ่ยปาก จึงได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดคำใดเวลานั้นเองภายในตำหนักก็พลันแว่วเสียงร้องไห้ดังขึ้น ทันทีที่พระชายารัชทายาทได้ยินเสียงร้องก็ร้อนใจยิ่ง รีบลุกขึ้นหมายพุ่งตัวเข้าตำหนักด้านใน แต่ก็ถูกแม่นมข้างกายฮองเฮาขวางไว้เสียก่อนเห็นเพียงฮองเฮาปรายตามองพระชายารัชทายาทด้วยความเรียบเฉย ก่อนขมวดคิ้วกล่าว “อวี้เอ๋อร์เพียงหิว เจ้าร้อนรนไปไย? หรือคิดว่าคนในตำหนักข้าจะดูแลเขาไม่ดี?”“นี่คือหลานชายคนโตของข้า ข้าย่อมต้องดูแลเขาด้วยความเอาใจใส่ เจ้าเลิกวุ่นวายได้แล้ว”เสียงร้องไห้จากตำหนักด้านในยังคงดังให้ได้ยิน ซ้ำยังแว่วเสียงนางกำนัลกำลังหลอกล่อปลอบประโลม ขอบตาของพระชายารัชทายาทเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตา ขณะทรุดกายลงคุ