All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 721 - Chapter 730

จี้หานอีมองดูแผ่นหลังของเสิ่นซื่อ ในใจนึกอยากหยิบหมอนข้างกายปาใส่เขาเสียเหลือเกินแต่เมื่อลองตรองดูอีกที การกระทำเช่นนั้นช่างขัดกับนิสัยของตนเองนัก ซ้ำยังเกรงว่าบรรดาบ่าวไพร่จะนำไปนินทา จึงทำได้เพียงข่มกลั้นความขุ่นเคืองหยัดกายลุกขึ้นนั่งนางพลันนึกขึ้นได้ว่าแค่เสิ่นซื่อไม่ให้นางอ่าน นางก็ต้องไม่อ่านตามนั้นหรือ เป็นเขาเองที่เอาแต่ใจและเผด็จการโดยไร้เหตุผล เช่นนั้นนางก็ยิ่งจะอ่านให้จงได้ จึงเรียกหรงชุนเข้ามาหา สั่งความให้อีกประเดี๋ยวออกไปหาซื้อมาอ่านต่อหรงชุนเองก็อยากรู้ใจแทบขาดว่าสุดท้ายแล้วแม่หม้ายหลี่จะเลือกผู้ใด มิเช่นนั้นคงกินไม่ได้นอนไม่หลับ นางจึงรับคำทันทีเวลานี้ภายในใจของจี้หานอีถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง ประกอบกับนึกขึ้นได้ว่าในเมื่อเสิ่นซื่อไปแจ้งแก่แม่สามีแล้วว่านางจะไม่ไปคารวะยามเช้า จึงล้มตัวลงนอนต่อด้วยความสบายใจความจริงตอนที่ล้มตัวลงนอนจี้หานอีก็หวนคิดว่า เมื่อคืนนี้เพื่อทำตัวแง่งอนใส่เสิ่นซื่อ กลางดึกนางถึงกับดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขา แต่เสิ่นซื่อกลับหลับสนิท ไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย ซ้ำยังนอนหลับไปจนถึงรุ่งสาง กลับกลายเป็นตัวนางเองที่เอาแต่นอนพลิกไปพลิกมาจน

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นปรายตามองนางไป๋ ถ้อยคำที่นางไป๋กล่าวออกมานี้ ทำให้หญิงชราพึงพอใจขึ้นมาเล็กน้อยทั้งการที่นางพูดเรื่องนี้ออกมาต่อหน้านางไป๋ ก็เพื่อเป็นการตักเตือนนางไป๋ให้รู้ว่า สิ่งของบางอย่างน่ะเป็นของบ้านใหญ่ได้ แต่สิ่งของบางอย่างก็ไม่ควรคิดเข้ามาแย่งชิงนอกจากนี้ เรื่องบัญชีของโรงครัวไม่ว่าอย่างไรในใจนางย่อมรู้ดี ตนเองอุตส่าห์ไม่สืบสาวลงลึก คนของบ้านใหญ่ก็ควรรู้จักพอได้แล้วยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่นางมอบให้จี้หานอีล้วนเป็นทรัพย์สินส่วนตัวและสินเดิมของนางเอง ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติของจวนสกุลเสิ่น นางไป๋ยิ่งไม่มีสิทธิ์พูดมากความนางมีความรู้สึกที่ดีต่อจี้หานอีเพิ่มขึ้นไม่น้อยในช่วงที่ผ่านมา ด้วยความที่จี้หานอีมีอุปนิสัยอ่อนโยน ทว่าการทำงานกลับละเอียดรอบคอบ ทั้งยังรู้จักเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม แม้แต่เรื่องราวเน่าเฟะในโรงครัวเหล่านั้น จี้หานอีก็ยังช่วยรักษาหน้าของนางไป๋ โดยไม่ได้โวยวายให้เกิดเรื่องอื้อฉาวไปทั่วคนในครอบครัวควรมีไมตรีจิตต่อกัน ไม่โลภมากไม่จองหอง สิ่งนี้ทำให้นางสามารถทยอยส่งมอบกิจการภายในตระกูลให้จี้หานอีเป็นผู้ดูแลได้อย่างวางใจหลังเดินออกมาจากเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า จี้หา

นางชุยยังคงลอบยัดสมุดเล่มเล็กใส่มือจี้หานอีด้วยท่าทีมีลับลมคมนัย พลางกระซิบ "นี่เป็นภาพวาดของเขาที่ขายกันอยู่ภายนอก ข้าเคยดูแล้ว หน้าตาคล้ายคลึงตัวจริงอยู่ถึงสี่ห้าส่วน ท่านอาสะใภ้ลองดูสิเจ้าคะ"จี้หานอีรับสมุดภาพวาดไว้ แต่ก็อดเหลียวมองไปด้านหลังไม่ได้ จึงพบเข้ากับเสิ่นซื่อผู้กำลังยืนเอามือไพล่หลังด้วยสีหน้าเย็นเยียบจริง ๆ นัยน์ตาหงส์ที่หลุบต่ำลงมองนางนั้นหรี่ลงเล็กน้อยนางชุยยังคงส่งเสียงเจื้อยแจ้วต่อไปว่ายามฉางเซิงแต่งงิ้วนั้นดูองอาจห้าวหาญ ทว่ายามปกติกลับดูหล่อเหลาหมดจด จี้หานอีจึงรีบบีบมือนางชุย นางชุยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เมื่อหันขวับไปตามสายตาของจี้หานอี ก็ถึงกับตกใจจนเผลอร้องอุทานออกมาเสียงร้องของนางชุยนั้นไม่เบา เห็นได้ชัดว่านางตกใจจริง ๆเสิ่นซู่อี๋และคุณหนูสี่เดิมทีกำลังชมการแสดงงิ้วอย่างออกรส ครั้นได้ยินเสียงของนางชุยจึงหันหน้ากลับมามอง ก่อนจะสะดุ้งโหยงไปตาม ๆ กันยามปกติพวกนางล้วนให้ความเคารพแต่ก็รักษาระยะห่างจากเสิ่นซื่อมาโดยตลอด แม้พำนักอยู่ในจวนเดียวกัน แต่ตลอดทั้งปีกลับแทบไม่เคยสนทนากันเกินสองสามประโยค กอปรกับเสิ่นซื่อมีฐานะเป็นผู้อาวุโส การได้พบหน้าเขาจึงให้ควา

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา เสิ่นซื่อก็ก้มมองใบหน้าของจี้หานอีนิ้วมือเรียวยาวเชยคางจี้หานอีขึ้น นัยน์ตาจับจ้องไปที่ดวงหน้าจิ้มลิ้มผุดผ่องดุจดอกฝูหรงไม่วางตาใบหน้าหมดจดงดงาม ผิวพรรณขาวผ่อง คิ้วตาสดสวย นัยน์ตาดุจเมล็ดซิ่งที่กำลังช้อนมองเขาคู่นั้นสะท้อนแสงวิบวับภายในรถม้า ไม่ได้หลบสายตาเช่นวันวาน กลับกันเวลานี้ช่างเปิดเผย แฝงไว้ด้วยความขุ่นเคืองสองส่วน และความไม่ยอมจำนนอีกสามส่วนเสิ่นซื่อจ้องมองอยู่ครู่ใหญ่ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าจี้หานอียามนี้งดงามเหลือเกิน รู้สึกราวกับว่าช่วงเวลาที่เขาเฝ้าคะนึงหาและปรารถนามาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ใกล้มาถึงแล้วทว่าเรื่องที่จี้หานอีเอาแต่จ้องมองบุรุษอื่นตาไม่กะพริบนั้น ยังถือว่าไม่จบสิ้นเขาบีบแก้มจี้หานอีเบา ๆ โดยไม่ถือสาที่นางถลึงตาใส่ ทั้งยังไม่ถือสาที่นางกล้าต่อปากต่อคำ เสิ่นซื่อเพียงทอดสายตามองนางพลางถาม “เจ้าลองพูดมาสิ เจ้าสมควรจ้องมองบุรุษอื่นหรือไม่?”เมื่อจี้หานอีเห็นสีหน้าอันดุดันของเสิ่นซื่อ ก็ลอบคิดว่าคนผู้นี้ไม่เคยพูดจาดี ๆ สักครั้ง เอาแต่ใช้ท่าทีน่าหวาดกลัวเช่นนี้มาข่มขวัญผู้คนอยู่ร่ำไปจี้หานอีตระหนักดีว่าตนเองย่อมไม่อาจเปลี่ยนนิสัยของเส

ในอดีตเขาเคยคิดอยู่หลายครั้งว่าจี้หานอีควรรักใคร่ตน นางต้องมีใจให้เขาเพียงผู้เดียว แม้ว่านางจะกลัว แต่นางก็ไม่มีวันได้พบเจอบุรุษที่ดีไปกว่าเขาอีกทว่าภายหลังเขาถึงได้เข้าใจว่า บนโลกใบนี้ยังมีบุรุษอีกมากมาย และนางก็มีสิทธิ์เลือกผู้อื่นเช่นกันช่างน่าขันที่เขาแสร้งทำเป็นเย็นชาไม่ไยดีนาง ทั้งที่ในใจของนางมีผู้อื่นอยู่ก่อนแล้วเวลานั้นเขาเคียดแค้นนางนัก ในเมื่อในใจมีผู้อื่น แล้วเหตุใดถึงยังคอยวนเวียนอยู่ข้างกายเขาเสมอนางหวาดกลัวเขาอย่างเห็นได้ชัด แล้วเหตุใดถึงยังคอยขยับเข้ามาใกล้จี้หานอีคือสตรีเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาเกิดความคลางแคลงใจในตนเอง กระทั่งก่อเกิดเป็นความรู้สึกต่ำต้อยในใจหลังนางตกน้ำ เขาก็ต้องจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์เช่นนี้นับครั้งไม่ถ้วน ราวกับกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดในปลักโคลนตมเสิ่นซื่อยิ่งตระหนักถึงจุดจบนั้นดีว่า สุดท้ายก็ต้องเป็นเขาที่ยอมก้มหัว ตัวเขาที่เคยชินกับความหยิ่งทะนงต่อหน้านาง สุดท้ายก็ไม่มีวันหยิ่งยโสอีกต่อไปบางทีเมื่อวันนั้นมาถึง ตัวเขาในสายตาของจี้หานอีก็คงเป็นเพียงบุรุษธรรมดาคนหนึ่งที่รักใคร่นาง ไม่ได้แตกต่างกับบุรุษอื่นบุคคลที่เคยทำให้นางหวาดหวั่น ควา