All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 741 - Chapter 750

จี้หานอีจึงกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าอีกครั้งว่า "เมื่อวานท่านแม่เรียกข้าไปพบ บอกว่าอยากอุ้มลูกของข้าไปเลี้ยงดู เมื่อครู่ข้าจึงฝันถึงเรื่องนี้..."กล่าวพลางจี้หานอีก็ค่อย ๆ ช้อนตามองสีหน้าของเสิ่นซื่ออย่างระมัดระวัง นางทำได้เพียงอาศัยช่วงเวลาที่เสิ่นซื่ออ่อนโยนที่สุดเพื่อหยั่งเชิงดูท่าทีของเขาเท่านั้นเรื่องนี้ถูกเก็บกดไว้ในก้นบึ้งหัวใจของจี้หานอีมานับตั้งแต่ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเอ่ยปาก หากเสิ่นซื่อมีความคิดเช่นนี้ด้วย นางก็คงไม่อยากให้กำเนิดเด็กคนนี้เป็นแน่ที่นี่คือจวนสกุลเสิ่น นางย่อมไม่อาจขัดขวางความต้องการของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ทว่าเรื่องจะให้กำเนิดบุตรหรือไม่ นางยังพอตัดสินใจเองได้เสิ่นซื่อก้มหน้าลงมองใบหน้าของจี้หานอี เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นของนางคล้ายมีหยดน้ำตาเอ่อคลอ ทอประกายระยิบระยับดั่งดวงดารา กอปรกับร่องรอยของพิษไข้ยิ่งขับเน้นให้นางดูน่าทะนุถนอมจับใจ ต่อให้เป็นภูเขาน้ำแข็งก็คงต้องยอมละลายให้นางในเวลานี้เสิ่นซื่อมองดูด้วยความปวดใจ คิ้วเรียวคู่นั้นขมวดมุ่น ใบหน้าขาวผ่องน่าทะนุถนอม เขาโน้มตัวลงจุมพิตหว่างคิ้วของนางพลางทอดถอนใจ "ป่วยไข้ถึงเพียงนี้แล้ว ยังมีแก่ใจมาคิดเรื่องพวกนี้อ

เมื่อเสิ่นฉางชินกล่าวจบ เสิ่นฉางหลิงก็ยกมือเกาหัวด้วยความเขินอาย อันที่จริง การที่เขาสามารถกวาดล้างพวกโจรเถื่อนบนเขาต้าหวังและสังหารผู้คนไปมากมายถึงเพียงนั้น ก็เพราะปรารถนาจะแก้แค้นแทนจี้หานอี ทั้งยังต้องการจับกุมตัวเว่ยอู่ให้ได้ด้วยอีกประการหนึ่งคือได้รับคำชี้แนะจากท่านอาห้าจนตาสว่าง จึงได้ลองนำตำราพิชัยสงครามมาปรับใช้เล็กน้อยเมื่อก่อนตอนฝึกซ้อมอยู่ในค่ายทหารเขามักคิดแต่เรื่องเกียจคร้าน ทว่าในช่วงหลายวันที่ออกปราบโจรภูเขา เขากลับคิดได้ว่าหากตนเองยังคงใช้ชีวิตไร้จุดหมายไปวัน ๆ ย่อมไม่มีทางทำสิ่งใดเป็นชิ้นเป็นอัน บัดนี้เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็จำต้องสังหารพวกโจรภูเขาให้สิ้นซากแต่ก่อนเคยกลัวตาย อยู่ดี ๆ ก็กลับไม่กลัวตายขึ้นมาเสียอย่างนั้นเมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของเสิ่นฉางชิน ภายในห้องก็เต็มไปด้วยเสียงแสดงความยินดี จี้หานอีเองก็แย้มยิ้มพลางกล่าวแสดงความยินดีต่อเสิ่นฉางหลิงไปสองสามประโยคเช่นกันท่ามกลางเสียงแสดงความยินดีที่ดังเซ็งแซ่จากผู้คนรอบด้าน เสิ่นฉางหลิงผู้นาน ๆ ครั้งจะได้รับคำชมจากผู้อื่นเช่นนี้ จึงยืนยิ้มแป้นอยู่กลางวงคล้ายคนโง่งมผู้หนึ่งครั้นได้ยินเสียงของจี้หานอี เขาก็อ

เสิ่นซื่อรับฟังถ้อยคำของจี้หานอีด้วยท่าทีเรียบเฉย นัยน์ตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ทั้งยังขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจูงมือจี้หานอีให้เดินตามไป ก็แค่หลานชายคนหนึ่งของเขาสร้างความดีความชอบ ว่ากันตามตรง จี้หานอีไม่มีเหตุผลใดต้องมาวุ่นวายด้วยซ้ำ จัดงานได้ถึงเพียงนี้ก็นับว่าดีแล้ว เขาไม่กล่าวคำใด หลังจูงมือจี้หานอีเดินไปได้ระยะหนึ่ง ก็ช้อนร่างนางอุ้มขึ้นมุ่งหน้ากลับเรือนจี้หานอีเงยหน้ามองเสิ่นซื่อ แม้ใบหน้าของเขาจะดูเย็นชาแข็งกร้าว ทั้งยังไม่ยอมพูดคุยกับนางสักเท่าใดประหนึ่งจอมเย่อหยิ่ง แต่ทันทีที่เสิ่นซื่อกลับมาเขาก็มาหานาง ซ้ำยังช่วยปลดเปลื้องภาระหน้าที่ในมือ และอุ้มนางกลับเรือนด้วยตนเอง เช่นนี้แล้วนางย่อมสัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ที่เขามีต่อนาง วงแขนที่โอบรอบลำคอของเสิ่นซื่อจึงกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ยามสูดดมกลิ่นอายจากเรือนกายเขา จี้หานอีก็ยิ่งรู้สึกโหยหาและลุ่มหลงมากขึ้นเมื่อกลับมาถึงเรือน บริเวณหน้าประตูก็มีสาวใช้มารายงานเรื่องราว เสิ่นซื่อไม่ได้ใส่ใจ เพียงบอกให้จี้หานอีพักผ่อนให้เต็มที่ รอจนใกล้เริ่มงานเลี้ยงค่อยตามไป ส่วนตัวเขาจะล่วงหน้าไปที่โถงด้านหน้าก่อน อุตส่าห์เดินทางกลับมาทั้งที หากไม่

ในอดีตท่านพ่อมักกล่าวว่า นิสัยเช่นนางย่อมทนรับความลำบากและความเหนื่อยยากไม่ได้ เนื่องจากถูกประคบประหงมจนติดนิสัยเกียจคร้าน ท่านพ่อยังบอกอีกว่าวันหน้าจะมอบสินเดิมที่มากที่สุดในเมืองหลวงให้แก่นางผู้เดียว ต่อให้แต่งเข้าจวนสามีแล้วไม่หยิบจับสิ่งใด เป็นเพียงสะใภ้จอมขี้เกียจผู้หนึ่ง ก็ยังมีเงินทองให้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายท่านพ่อช่างวาดฝันไว้ดีงามเหลือเกิน การมีสามีที่ภายนอกดูเพียบพร้อมทั้งความประพฤติและอุปนิสัย ครองคู่กันไปชั่วชีวิต มีสินเดิมที่ใช้จ่ายอย่างไรก็ไม่หมด ซ้ำยังมีตระกูลเดิมให้พึ่งพิง นางเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ย่อมสามารถกลับบ้านเดิมได้โดยไม่ต้องคอยดูสีหน้าผู้ใด ขอเพียงนางทำตัวอยู่ในร่องในรอย ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายเอาแต่ใจ ก็สามารถอยู่อย่างสงบสุขไปตลอดชีวิตแต่สวรรค์มักไม่ตามใจมนุษย์โลก จิตใจคนเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยากที่สุด ทุกสรรพสิ่งย่อมไม่อาจดำเนินไปตามแผนการที่วางไว้ และไม่มีแผนการใดจะไร้ซึ่งข้อผิดพลาดโดยสมบูรณ์จี้หานอีตระหนักดีถึงความเกียจคร้านของตนเอง นางไร้ซึ่งปณิธานอันยิ่งใหญ่ ในเมื่อไม่มีความสามารถหรือชาติตระกูลสูงส่ง แต่กลับวาดหวังถึงชีวิตที่สงบสุขราบรื่น โดยไม่ต้องเหนื่อ

จี้หานอีไม่ค่อยเข้าใจความชอบของเสิ่นซื่อนัก หากให้กล่าวตามจริง นางรู้จักเขาน้อยมากทีเดียวส่วนช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันเมื่อครั้งเยาว์วัย ก็ดำเนินไปเพียงผิวเผินเท่านั้นนางลองเลือกดูอีกครั้ง ก่อนหยิบผ้าสีเงินผืนหนึ่งขึ้นมาถาม "ผืนนี้ล่ะเจ้าคะ?"เหตุผลหลักคือเสื้อผ้าของเสิ่นซื่อหากไม่ใช่สีขาวก็เป็นสีดำ หรือไม่ก็เป็นชุดขุนนางสีม่วง จึงมีเพียงสีเงินที่ดูเข้ากันได้ง่ายดีครั้งนี้เสิ่นซื่อคล้ายพึงพอใจ จึงพยักหน้าเล็กน้อยจี้หานอีลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางเพียงกลัวว่าเสิ่นซื่อจะยังไม่พอใจอีกเท่านั้นนางเก็บข้าวของเตรียมนำออกไป จะได้ถือโอกาสนี้ยกน้ำแกงสร่างเมาเข้ามาให้เสิ่นซื่อ นางรู้สึกได้ว่าเสิ่นซื่อคงดื่มสุรามาไม่น้อย แม้มองไม่ออกด้วยตาเปล่า แต่ต่อให้เสิ่นซื่ออาบน้ำชำระกายแล้ว กลิ่นสุราก็ยังคงลอยคลุ้งอยู่ดีแต่ตอนที่นางหยัดกายลุกขึ้นหมายเดินออกไป เสิ่นซื่อกลับรั้งตัวนางไว้อีกครั้ง เมื่อจี้หานอีหันกลับมามอง ก็เห็นเสิ่นซื่อนั่งอยู่บนขอบเตียง ช้อนนัยน์ตาหงส์ที่มักจะแฝงไว้ด้วยแรงกดดันคู่นั้นขึ้นมองนาง "อีกนานเท่าใดถึงจะเสร็จ?"จี้หานอีไม่รู้เลยว่าเหตุใดเสิ่นซื่อถึงมาใส่ใจกับถุงหอมเอ