All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 751 - Chapter 760

จี้หานอีประหลาดใจที่เสิ่นซื่อถามเรื่องนี้ นางพยักหน้า “คนจากเรือนหน้าบอกว่าพี่สี่ดื่มสุราไปไม่น้อย ข้าคิดว่าท่านพี่เองก็คงดื่มไปมากเช่นกัน จึงให้สาวใช้กลับมาต้มน้ำแกงสร่างเมาเตรียมไว้ก่อน เมื่อท่านพี่กลับมาจะได้ดื่มพอดีเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อยกยิ้มมุมปากไม่พูดคำใด คืนนี้เขาอารมณ์ดียิ่ง เพราะในที่สุดจี้หานอีก็รู้จักเป็นห่วงเป็นใยเขาเสียทีความรู้สึกที่ได้รับการห่วงใยจากคนข้างหมอนเช่นนี้ แต่ก่อนเสิ่นซื่อเคยคิดว่าเป็นเพียงเรื่องธรรมดาและไม่สำคัญอันใด แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดจะสำคัญไปกว่านี้อีกแล้วเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สอดปลายนิ้วเรียวยาวสางเข้าไปในเรือนผมของจี้หานอี นัยน์ตาแฝงรอยยิ้มบางเบา ขณะเรียกนางว่าฮูหยินด้วยเสียงนุ่มนวลจี้หานอีช้อนตาขึ้นมองอย่างเหม่อลอย น้ำเสียงของเสิ่นซื่อนั้นทั้งอ่อนโยนและทุ้มต่ำ ฟังดูละมุนละไมยิ่งกว่าครั้งใด ๆ ที่แท้เสิ่นซื่อก็สามารถมีน้ำเสียงอ่อนโยนถึงเพียงนี้ได้เช่นกันภายในหัวของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ ได้แต่จ้องมองดวงตาของเสิ่นซื่ออย่างเลื่อนลอย พลันรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนบนริมฝีปาก นัยน์ตาดำขลับเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่ามัว ริมฝีปากและไรฟันของนางถูกอ้า

สีหน้าของนางหมิงแปรเปลี่ยนไปหลังได้ฟังคำอธิบายของนางไป๋ ก่อนจะหันไปมองนางไป๋ด้วยความตกตะลึง “เจ้านี่มันเลอะเลือนใหญ่แล้ว ท่านโหวเสิ่นเป็นคนเช่นไร พวกเขาเพิ่งแต่งงานกัน เจ้ากลับกล้าไปแตะต้องคนของเขาเชียวหรือ? ที่น้องสามต้องมาเดือดร้อนก็เพราะเจ้าโดยแท้”เมื่อนางไป๋ถูกพี่สะใภ้ใหญ่ต่อว่า สีหน้าก็พลันดูไม่ได้ “ข้าลงมืออย่างรัดกุม ไม่มีทางสืบสาวมาถึงตัวแน่ ทั้งสามีก็เข้าข้างข้า เดิมทีข้าหวังยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัวกำจัดอนุหลัวไปพร้อมกัน แต่น้องห้ากลับกัดข้าไม่ยอมปล่อย”“ผู้ใดจะไปคิดเล่าว่าทั้งที่เขาไม่มีหลักฐาน แต่กลับดึงดันมาจับตัวน้องสามของข้าไป แล้วข้าก็ยังพูดสิ่งใดไม่ได้ เพราะเขาทำไปตามกฎหมายบ้านเมือง คนภายนอกยังมีแต่สรรเสริญว่าเขายอมสละญาติมิตรเพื่อผดุงความยุติธรรม กลายเป็นว่าเขาได้ชื่อเสียงเรื่องความซื่อสัตย์เที่ยงธรรมเข้าไปอีก”นางหมิงขมวดคิ้วกล่าว “มิน่าเล่า ข้าก็ว่าอยู่ ในเมื่อไม่ได้มีความแค้นใดต่อกัน ไฉนอยู่ดี ๆ ถึงไม่ยอมปล่อยคนเสียที ที่เขายังขังน้องสามไว้ก็เพื่อเป็นการตักเตือนเจ้า หากเจ้ายังคิดกระทำสิ่งใดอีก การจะทำให้น้องสามเกิดเรื่องร้ายขึ้นมา สำหรับเขาแล้วก็ง่ายดายราวพลิกฝ

“ตอนนี้อาศัยช่วงที่สกุลกู้ยังเป็นเพียงตระกูลธรรมดา ให้สกุลกู้แต่งเข้ามาอย่างซาบซึ้งในบุญคุณ เช่นนี้ก็ถือว่าเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงแล้ว”เมื่อนางไป๋ได้ฟังคำพูดของนางหมิง ในใจก็กระจ่างถึงความหมายของอีกฝ่ายดี ว่ากันตามตรง สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเรื่องที่ไม่อยากให้บุตรที่เกิดจากอนุภรรยาได้แต่งกับสะใภ้ที่ดีเพื่อหวังกดหัวไว้ ทว่าเมื่อลองนึกดูอีกที หากการแต่งงานครั้งนี้สำเร็จผล สำหรับสกุลกู้ในยามนี้ก็นับว่าเป็นความเมตตายิ่ง การที่คุณหนูสามสกุลกู้สามารถแต่งเข้าจวนหรงกั๋วกงได้ ถือเป็นวาสนาที่นางสั่งสมมาหลายภพหลายชาติ ตนเองไม่เพียงแต่ได้ทวงบุญคุณจากสกุลกู้ แต่บุตรสาวของสกุลกู้ก็ยังตกอยู่ในกำมือของสกุลไป๋ นี่ย่อมเป็นอีกหนึ่งหนทางในการบีบบังคับจี้หานอียิ่งไปกว่านั้น การสร้างบุญคุณให้แก่สกุลกู้ ดีไม่ดีอาจทำให้สกุลกู้ช่วยเกลี้ยกล่อมจี้หานอีให้ยอมปล่อยตัวน้องสามของนางได้อีกด้วย เรื่องนี้หากมองจากสายตาคนนอก ล้วนต้องเห็นว่าคุณหนูสกุลกู้ได้ปีนป่ายกิ่งไม้สูง ส่วนไป๋หวังเซวียนก็เป็นถึงผู้มีความสามารถและมีอุปนิสัยเที่ยงตรง ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถหาข้อตำหนินางได้แน่นอนนางไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวกับนางหม

นางไป๋นั่งมองอยู่เงียบ ๆ ทางด้านข้าง ผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่นางย่อมรู้ดีที่สุดว่ากฎระเบียบของฮูหยินผู้เฒ่านั้นเข้มงวดเพียงใด หากลูกสะใภ้ไม่มาคารวะ นั่นคือความอกตัญญู ถือเป็นเรื่องใหญ่โตปานฟ้าถล่ม แม้ป่วยไข้ก็ต้องมา นอกเสียจากฮูหยินผู้เฒ่าจะออกปากเองว่าไม่ต้องมา ถึงมีสิทธิ์ไม่มาได้แต่ดูสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าปฏิบัติต่อจี้หานอีเถิด ทุกครั้งน้องห้าเพียงบอกประโยคเดียวว่าจี้หานอีป่วยไข้มาไม่ได้ นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าใดกัน จี้หานอีป่วยไปแล้วกี่หน ขาดการคารวะยามเช้าไปก็หลายครั้ง แล้วฮูหยินผู้เฒ่าเคยว่ากล่าวอันใดบ้าง ยามนี้ก็เพียงตักเตือนด้วยน้ำเสียงไม่หนักไม่เบาเท่านั้นหวนนึกถึงในอดีตมีอยู่ครั้งหนึ่งนางป่วยหนักจนไม่ได้มาคารวะ กลับถูกฮูหยินผู้เฒ่าด่าทอเสียยกใหญ่ว่าไร้กฎระเบียบภายในใจนางไป๋อัดอั้นด้วยความขุ่นเคืองใจ ซ้ำยังได้ยินฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวต่อ "งานเลี้ยงเมื่อวานหานอีจัดได้ไม่เลวทีเดียว ไม่ด้อยไปกว่าที่พี่สะใภ้สี่ของเจ้าเคยจัดไว้เลย""นี่เพิ่งเคยทำครั้งแรกแท้ ๆ นางตัวคนเดียวกลับสามารถจัดการได้ถึงเพียงนี้ ข้าเองก็นึกไม่ถึงเช่นกัน"นางไป๋ฟังแล้วก็ยิ่งเดือดดาล เมื่อวานนางยังกังวลอยู่ว่าจี้หา

จี้หานอีส่ายหน้าพลางกล่าว “ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ”จี้หานอีรู้สึกว่าตนเองสบายขึ้นมากแล้ว นางรู้ดีว่าหากเอาแต่หลบเลี่ยงไม่ทำสิ่งใดเลย นั่นก็เป็นไปไม่ได้เช่นกันเรื่องราวเหล่านี้ล้วนเป็นหน้าที่ที่นางพึงกระทำในเมื่อไม่ช้าก็เร็วก็ต้องทำอยู่ดี ไม่สู้ลงมือทำเสียแต่เนิ่น ๆ เลยดีกว่าเสิ่นซื่อมองจี้หานอีผู้ดูเหมือนจะเปี่ยมล้นด้วยแรงใจ นัยน์ตาทอประกายวิบวับ สีหน้าของเขาพลันอ่อนโยนขึ้น เขาเพียงกลัวว่านางจะเหนื่อยเกินไป แต่ในเมื่อนางเต็มใจก็ช่างเถิด เขาจึงไม่คิดรบกวนนางอีกจี้หานอีตรวจดูบัญชีด้วยความตั้งใจ หรงชุนที่อยู่ด้านข้างคอยประคองถาดผลไม้เข้ามาส่งให้อย่างระมัดระวัง จี้หานอีกัดลูกสาลี่พลางใช้พู่กันขีดเขียนลงบนสมุดบัญชีเป็นระยะสกุลเสิ่นเป็นตระกูลสูงศักดิ์ที่ยิ่งใหญ่โดยแท้ เพียงจัดงานเลี้ยงครั้งเดียว จำนวนเงินที่จ่ายไปก็ทำเอาจี้หานอีถึงกับเดาะลิ้นด้วยความตะลึง เมื่อลองคิดดูว่าผู้คนระดับจวนสกุลเสิ่น ย่อมต้องคัดสรรแต่อาหารเลิศล้ำมาจัดเลี้ยง ในแต่ละเดือนมีพ่อบ้านคอยรับส่งสินค้าจากต่างถิ่นเข้ามาไม่ขาดสาย ก็พอจะจินตนาการได้ว่าค่าใช้จ่ายภายในจวนแห่งนี้มีมากมายเพียงใดสาลี่ในมือถูกกินไปถึงสองลูก