All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 811 - Chapter 820

“ข้าไม่น่าเลี้ยงดูบุตรสาวที่ไร้ประโยชน์เช่นเจ้าเลยจริง ๆ!”ใบหน้าของนางไป๋ซีดเผือดลงอีกครั้ง คนที่เคยวางอำนาจแข็งกร้าวมาโดยตลอด มีเพียงยามอยู่ต่อหน้ามารดาเท่านั้นถึงเผยความเหนื่อยล้าอันแสนอดกลั้น นิ้วมือของนางจิกลงบนที่วางแขนแน่น ก่อนกล่าวขึ้นหลังผ่านไปอึดใจใหญ่ “ท่านแม่ย่อมพูดไม่ผิด ข้ามันช่างไร้ประโยชน์”“แต่ในเมื่อข้าเป็นบุตรสาวที่ไร้ประโยชน์ แล้วท่านแม่ยังมาเยี่ยมข้าอีกทำไม?”ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ชะงักงันเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของนางไป๋ นางก็สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบา “คิดว่าข้าตั้งใจมาเยี่ยมเจ้าหรือ? ข้ามาเพื่อสานสัมพันธ์กับฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นหมายพูดคุยเรื่องน้องชายเจ้าต่างหาก แล้วก็มาเพื่อตักเตือนไม่ให้เจ้าทำเรื่องโง่เขลาอันใดอีก”“ยามนี้จี้หานอีกำลังเป็นที่โปรดปราน ขืนยังกระทำเรื่องโง่เขลา เจ้าก็คงรู้ดีว่าหากต้องหย่าร้างแล้วถูกส่งตัวกลับมา บิดาเจ้าย่อมรับไม่ได้ ถึงตอนนั้นหากเจ้าก่อความผิดพลาดใหญ่หลวง ก็คงทำได้เพียงไปบวชชีอยู่บนเขาตลอดชีวิต และข้าก็จะไม่มีวันไปเยี่ยมเจ้าด้วย”นางไป๋หันหน้าไปมองมารดา พลางแค่นยิ้มหยัน “ในอดีตหลังข้าแต่งงานกับเสิ่นซู่ แ

จี้หานอีตระหนักดีว่า ในอนาคตตนเองคงกลับมาที่นี่น้อยลง ซึ่งนางก็ไม่ได้อยากกลับมาอยู่แล้วนางบอกกับท่านยายว่า "เรื่องนี้หลานไม่อาจตัดสินใจ หลานเคยบอกแล้วว่าจะไม่สอดมือยุ่งเกี่ยวเรื่องของป้าสะใภ้ใหญ่ ที่หลานพูดวันนี้ก็ไม่ใช่เพื่อครอบครัวของป้าสะใภ้ใหญ่ แต่เพื่อสกุลกู้ต่างหาก เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมา แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ไม่ว่าต้องทำเช่นไร ก็ปล่อยให้ป้าสะใภ้ใหญ่เป็นคนตัดสินใจเถิด"กล่าวจบจี้หานอีก็หันไปมองท่านยาย ก่อนพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "คนบางคนถ้าไม่เดือดร้อนก็คงไม่รู้สึกตัว ฝืนเตือนสติไปก็มีแต่จะโกรธเคืองกันเปล่า ๆ เจ้าค่ะ"จี้หานอีพูดพลางหยัดกายลุกขึ้น แล้วกล่าวต่อ "วันนี้หลานยังมีธุระที่ต้องจัดการอีกมาก คงอยู่ต่อได้ไม่นาน ท่านยาย ภายหน้าเรื่องครอบครัวของป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ต้องมาบอกหลานนะเจ้าคะ หลานไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดอีกแล้ว"เสียงของจี้หานอีนั้นแผ่วเบา แต่กลับทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ฟังแล้วรู้สึกร้าวรานจนดวงตาพร่ามัวแต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่ค่อยเอ็นดูหลานสาวคนใดนัก มีเพียงจี้หานอีผู้เดียวที่นางรักใคร่ทะนุถนอม มีเพียงจี้หานอีผู้เดียวที่นางชื่นชอบ บัดนี้เมื่อได้เห็นแววตาอันสิ้นหวั

เมื่อเสิ่นซื่อได้ยินคำพูดของจี้หานอีก็เลิกคิ้วขึ้น “แต่เหตุใดข้าถึงมองว่าเจ้าเอาแต่คิดเกียจคร้านอยู่ร่ำไปเล่า?”จี้หานอีรู้สึกร้อนตัวอยู่บ้าง คิดเกียจคร้านนั้นเป็นความจริง แต่เรื่องที่นางอยากช่วยแบ่งเบาภาระให้เสิ่นซื่อก็เป็นความจริงเช่นกัน นางจึงรีบตอบ “เพียงเกียจคร้านเป็นบางครั้งเท่านั้นต่างหาก...”เสิ่นซื่อหัวเราะ “วันหน้าข้าจะคัดเลือกผู้ดูแลมาช่วยงานเจ้าเพิ่มอีกสักหลายคน พวกเขาล้วนเป็นคนที่ข้าเลือกมาเอง เจ้าจงเรียกใช้ด้วยความวางใจเถิด”จี้หานอีรีบพยักหน้า ขณะจ้องมองใบหน้าของเสิ่นซื่อที่ต่อให้กำลังพูดถ้อยคำห่วงใย แต่ก็ยังคงดูเย็นชา ใบหน้าของเขาไม่อาจมองเห็นถึงความใส่ใจแม้แต่น้อยแต่หัวใจของจี้หานอีก็พลันเกิดความรู้สึกบางอย่าง นางใช้มือยันเข่าของเสิ่นซื่อไว้ แล้วโน้มตัวเข้าไปหา ก่อนเป็นฝ่ายประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเสิ่นซื่ออย่างแผ่วเบานี่นับเป็นครั้งแรกที่จี้หานอีกระทำเรื่องเช่นนี้ ชั่วขณะนั้นหัวใจของนางพลันเต้นระรัว ความตื่นตระหนกทำให้ห้วงความคิดสับสนวุ่นวายหลังหอมแก้มแล้วนางก็หมายรีบถอยกายออก แต่ช่วงเอวกลับถูกท่อนแขนอันทรงพลังรวบกอดไว้ ชายหนุ่มไม่ยินยอมให้นางถอยหนี ทั้งยังรั

เสิ่นซื่อวางม้วนคดีและพู่กันในมือลง ก่อนเอนกายพิงพนักด้านหลัง พลางมองคนในอ้อมกอดการได้โอบกอดเรือนร่างอันบอบบางนั้นช่างเจริญใจนัก เสิ่นซื่อลุ่มหลงในความรู้สึกนี้ ขณะซึมซับถึงห้วงอารมณ์ที่อยากจะตระกองกอดแม่ยอดดวงใจในทุกวันเขาถามนางว่า "เจ้าอยากไปหรือไม่?"จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อยเมื่อหลายปีก่อนนางเคยเป็นยอดฝีมือในการตีคลี นางมักรู้สึกราวกับตนเองเป็นจอมยุทธ์หญิงผู้สามารถกอบกู้ใต้หล้ายามอยู่บนหลังม้า ช่างองอาจห้าวหาญ และทุกครั้งที่ตีลูกเข้าประตูก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองเก่งกาจเหลือเกินจี้หานอีในเวลานั้นชื่นชอบการตีคลีที่สุด บิดาถึงขั้นจัดเตรียมลานม้าไว้ให้นางฝึกซ้อมหลังจวนโดยเฉพาะ แต่หลังจากสกุลจี้เกิดเรื่อง จี้หานอีก็ไม่เคยได้ขี่ม้าหรือตีคลีอีกและนางก็ไม่ได้รู้สึกองอาจห้าวหาญเช่นวันวานอีกแล้วแต่ตอนที่สะใภ้รองเว่ยเอ่ยชวน จี้หานอีกลับเกิดความหวั่นไหวขึ้นมาชั่วขณะ สิ่งที่นางนึกถึงหาใช่การแข่งขันตีคลี แต่นางกำลังคิดว่าหากตนเองได้กลับไปขี่ม้า และได้กวัดแกว่งไม้ตีคลีอีกครั้ง หัวใจของนางจะสามารถหวนคืนสู่ห้วงเวลาในอดีตได้หรือไม่นางจะยังมีช่วงเวลาที่องอาจห้าวหาญเช่นนั้นอยู่อีกไหมนางจะส

ผ่านไปไม่กี่วัน ชุยหมิ่นจิ้งก็ส่งจดหมายมาหาจี้หานอี เพื่อถามว่าจี้หานอีตัดสินใจเรื่องนั้นอย่างไรช่วงหลายวันนี้ ทุกครั้งที่เสิ่นซื่อมีเวลาว่างก็จะคอยเป็นเพื่อนจี้หานอีไปฝึกซ้อมที่สนามม้า จี้หานอีเองก็มีความมั่นใจยิ่ง จึงเขียนจดหมายตอบกลับชุยหมิ่นจิ้งไปเพิ่งจะตอบจดหมายกลับไป วันรุ่งขึ้นชุยหมิ่นจิ้งก็ส่งเทียบเชิญให้จี้หานอีไปพูดคุยกันที่จวนจี้หานอีสอบถามความคิดเห็นของเสิ่นซื่อ เสิ่นซื่อเพียงยิ้มเล็กน้อย “สกุลเว่ยกับสกุลเสิ่นมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เจ้าออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี ถึงเวลาข้าจะไปรับเจ้าเอง”ช่วงหลายวันมานี้เสิ่นซื่อสัมผัสได้ว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของจี้หานอีมีมากขึ้น นางไม่ได้หวาดกลัวเขาเหมือนแต่ก่อน ทั้งยังลดท่าทีระแวดระวังลงไปหลายส่วนแม้กระทั่งเรื่องบนเตียง นางก็ยังให้ความร่วมมือมากกว่าเดิม เสิ่นซื่อย่อมชื่นชอบการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ เขาอยากมอบความรักให้จี้หานอี หาใช่ต้องการกักขังนางไม่ แต่เขาปรารถนาให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระและมีความสุขตามใจปรารถนา ภายใต้ขอบเขตอำนาจที่เขาสามารถกระทำได้เขาจะเปิดโอกาสให้นางได้ผูกมิตรกับผู้คน ให้ได้มีสหายรู้ใจอยู่เคียงข้าง ไม่ว่านางปรา