All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 821 - Chapter 830

ประเดี๋ยวก็บอกว่าทิวทัศน์ที่ใดงดงาม คราวหน้าสามารถขี่ม้าไปเที่ยวชมด้วยกันได้ ประเดี๋ยวก็บอกว่าน้ำพุที่ใดนำมาชงชาแล้วกลิ่นหอมที่สุด คราวหน้าค่อยไปเที่ยวเล่นทุ่งหญ้าด้วยกันนานทีปีหนจี้หานอีถึงจะพบพานผู้ที่มีรสนิยมตรงกันและพูดคุยได้อย่างถูกคอ นางจึงร่วมวงด้วยสนทนากันได้ครู่หนึ่ง ก็วกมาถึงเรื่องที่จะไปประลองฝีมือตีคลีกัน แต่เวลานี้ทุกคนล้วนสวมใส่กระโปรงที่ทั้งหนาและรุ่มร่ามดูไม่เหมาะนัก ชุยจิ้งหมิ่นจึงกล่าว “ไม่เป็นไรหรอก เพียงเล่นกันสนุกสนาน ต่อให้สวมกระโปรงก็สามารถขี่ม้าได้”ตอนที่เสิ่นซื่อมารับจี้หานอียามเที่ยง เขาก็ยืนเคียงข้างคุณชายรองเว่ย เฝ้าดูแม่นางทั้งหลายกำลังขี่ม้าอยู่ในลานม้าขนาดเล็กของจวนสกุลเว่ยคุณชายรองเว่ยเว่ยซิวหันมองเสิ่นซื่อพลางกล่าวด้วยความเกรงใจเล็กน้อย “ฮูหยินของข้าค่อนข้างเอาแต่ใจมาโดยตลอด ข้าจะเรียกให้นางพาฮูหยินเสิ่นกลับมาเดี๋ยวนี้ขอรับ”ภายในสายตาของเสิ่นซื่อมีเพียงจี้หานอีผู้เดียว เขามองชายกระโปรงของนางที่พลิ้วไหวตามสายลม แม้จะอยู่ไกลกัน แต่เสิ่นซื่อกลับสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มบนใบหน้าของจี้หานอี แววตาและหว่างคิ้วของเขาพลันอ่อนโยนลง ก่อนยกมือขึ้นห้ามเว่ยซิวเป็

“ความจริงข้าอยากหาคนพูดคุยเรื่องนี้มานานแล้ว แต่สุดท้ายเรื่องนี้ก็ไม่เหมาะจะนำไปเล่าให้ผู้อื่นฟัง พอดีข้ากับน้องหญิงเคยพบเจอกันหลายครั้ง ข้ารู้ว่าน้องหญิงเป็นคนดี ถึงได้ยอมเปิดอกพูดเรื่องนี้กับเจ้า”จี้หานอีย่อมเข้าใจความหมายของชุยจิ้งหมิ่น ถ้อยคำเหล่านี้หากแพร่งพรายออกไป ผู้อื่นก็คงไม่เข้าใจ ซ้ำยังอาจนำมาซึ่งคำครหา นางจึงกุมมือของชุยจิ้งหมิ่นไว้ “พี่หญิงเห็นข้าเป็นสหายรู้ใจ ข้าเองก็เห็นพี่หญิงเป็นสหายรู้ใจเช่นกัน เรื่องราวบางอย่างก็แค่รู้กันระหว่างพี่น้อง ไม่มีทางแพร่งพรายออกไปภายนอกเด็ดขาดเจ้าค่ะ”“พี่ชุยเองทางที่ดีก็อย่านำไปเล่าให้ผู้ใดฟังอีก จะได้ไม่ต้องพบเจอเรื่องวุ่นวายโดยไม่จำเป็น”จี้หานอีรู้สึกว่าเรื่องราวเหล่านี้นางเองก็คงไม่กล้าพูดกับเสิ่นซื่อ เสิ่นซื่อนั้นเป็นคนเจ้าระเบียบและเคร่งขรึมถึงเพียงนั้น บางครั้งตอนที่นางเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาไม่ทัน สีหน้าของเขาก็คล้ายไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง นับประสาอะไรกับเรื่องที่คุณชายรองเว่ยกระทำตามที่ชุยจิ้งหมิ่นเพิ่งเล่าให้ฟังเมื่อครู่เมื่อชุยจิ้งหมิ่นได้ยินคำพูดของจี้หานอีก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง นางรู้ได้ในทันทีว่าตนเองมองคนไม่ผิดจริง ๆความจ

เว่ยซิวทอดถอนใจ “บนโลกใบนี้มีข้าเพียงคนเดียว เจ้าคิดว่าทุกคนจะเหมือนข้าได้หรือไร? การที่ท่านโหวเสิ่นทำได้ถึงเพียงนี้ ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว”“เขาทั้งเกิดมาสูงศักดิ์ มีชาติตระกูลและภูมิหลังไม่เป็นรองใคร ยามนี้ยังดำรงตำแหน่งขุนนางระดับสูง หากจะให้เขาลดตัวลงมาง่าย ๆ นั้น นับว่าแทบเป็นไปไม่ได้ เขาได้รับการศึกษาตามฉบับตระกูลใหญ่ สตรีส่วนมากมักถูกมองเป็นเพียงผู้ตาม การที่เจ้าพูดเช่นนั้น มีแต่จะทำให้เขารู้สึกว่าเจ้ากำลังยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของพวกเขาเสียมากกว่า”“นอกจากนี้ ท่านโหวเสิ่นยังมีปณิธานอยู่ในราชสำนัก คำสอนของลัทธิขงจื๊อในปัจจุบันกล่าวไว้ว่าหลักการที่ยิ่งใหญ่ของฟ้าดินคือบุรุษดูแลภายนอก สตรีดูแลภายใน ต่อให้ท่านโหวเสิ่นจะรักและให้เกียรติฮูหยินของเขาอย่างไร เขาก็ไม่มีวันลุ่มหลงในเรื่องรักใคร่แน่นอน”ชุยจิ้งหมิ่นชะงักไปเล็กน้อย พลันเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเมื่อครู่ใบหน้าของท่านโหวเสิ่นถึงได้มืดทะมึนถึงเพียงนั้น นางหันไปมองเว่ยซิว “แล้วท่านพี่ไม่ได้เติบโตมาด้วยการศึกษาแบบวิญญูชนตระกูลใหญ่หรือเจ้าคะ? เหตุใดถึงไม่เหมือนกันเล่า?”เว่ยซิวมองชุยจิ้งหมิ่นพลางหัวเราะด้วยความจนใจ “เพ

ตอนที่เสิ่นซื่อก้าวเข้ามา จี้หานอียังคงง่วนอยู่กับงานในมือค่ำนี้เสิ่นซื่อสั่งไม่ให้สาวใช้ส่งเสียงรายงาน จี้หานอีจึงไม่ทราบว่าเขากลับมาแล้วนางอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว อากาศในฤดูร้อนอบอ้าวเล็กน้อย บนร่างจึงสวมเพียงอาภรณ์แพรไหมเนื้อบาง เรือนผมยาวสลวยถูกเกล้ามวยยึดไว้ด้วยปิ่นเพียงเล่มเดียว แขนเสื้อสีชมพูขนาดใหญ่ร่นลงเผยให้เห็นข้อมือขาวผ่องดุจหิมะ กำไลทองคำบนข้อมือทอประกายวับวาว ขณะขยับเบา ๆ ตามท่วงท่าการเคลื่อนไหวของจี้หานอี ช่างเป็นภาพที่ดึงดูดสายตานักจี้หานอีกำลังจดจ่ออยู่กับงานในมือ จึงไม่ทันเห็นเสิ่นซื่อที่ยืนอยู่ข้างม่านลูกปัด นางใช้พู่กันจดบันทึกจุดที่ต้องไปตรวจสอบที่คลังสินค้าโดยละเอียดในวันพรุ่งนี้เป็นระยะกระทั่งมีกล่องใบหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้า จี้หานอีถึงได้เงยศีรษะขึ้น และพบว่าเสิ่นซื่อกลับมาแล้วเขายังไม่ได้ผลัดเปลี่ยนชุดขุนนาง และกำลังยืนอยู่เคียงข้างนางนางกำลังจะลุกขึ้น เสิ่นซื่อก็ทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง ร่างกายแนบชิดติดกัน ก่อนจะยื่นมือมาจับข้อมือของนางไว้ฝ่ามืออันกว้างใหญ่และมีข้อนิ้วปูดโปนชัดเจน กอบกุมข้อมือของจี้หานอีไว้อย่างนุ่มนวล เสิ่

ขณะริมฝีปากกำลังถูกเสิ่นซื่อบดจูบ จี้หานอีก็ทำได้เพียงใช้มือปลดสายรัดเอวให้เขาอย่างเงอะงะ ทว่าผลลัพธ์กลับเป็นเสื้อผ้าบนร่างเสิ่นซื่อเพิ่งถูกคลายออกเพียงเล็กน้อย แต่เสื้อผ้าของนางกลับหลุดลุ่ยเกือบหมดสิ้นเรียวขาทั้งสองข้างถูกเสิ่นซื่อรวบขึ้น ก่อนที่เรือนร่างอันกำยำจะทาบทับลงมาอย่างดุดันเมื่อตื่นขึ้นในยามเช้า จี้หานอีก้มดูบริเวณโคนขาของตนเอง ก่อนจะดึงตัวเสิ่นซื่อมาให้ดูรอยช้ำสีเขียวเหล่านั้นด้วยความขุ่นเคืองใจ พลางกำชับว่าคราวหน้าหากเขาจะบีบเค้นก็จงเบามือหน่อยผู้ใดจะคาดคิดว่าเสิ่นซื่อกลับจ้องมองนางด้วยแววตาหยอกเย้า "เช่นนั้นประเดี๋ยวข้าเป่าให้หายดีหรือไม่?"คำตอบนี้ทำเอาจี้หานอีถึงกับพวงแก้มแดงเรื่อ นางไม่รู้จะรับมืออย่างไรแล้ว จึงทำได้เพียงออกแรงผลักเขาให้รีบออกไป ก่อนเรียกหรงชุนเข้ามาปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ายามเช้าเมื่อไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ยาสมุนไพรขมปี๋ถ้วยนั้นกลับไม่ได้ถูกยกมาให้ดื่ม ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเพียงปรายตามองจี้หานอีปราดหนึ่ง "ในเมื่อท่านหมอหลวงบอกว่าร่างกายเจ้าไม่อาจรับยาบำรุงขนานแรงได้ เช่นนั้นก็จงพักผ่อนดูแลตัวเองอยู่ในเรือนให้ดี อย่าได้ล้มป่วยสามวันดีสี่วั