All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 841 - Chapter 850

แต่ตัวนางกลับถูกเสิ่นซื่อกดไว้ จี้หานอีจึงไม่อาจหยัดกายลุกขึ้น ขณะกำลังจะอ้าปากบอกให้เสิ่นซื่อปล่อยมือ ริมฝีปากของนางก็ถูกปิดกั้นด้วยแตงหวานฉ่ำชิ้นหนึ่งที่เสิ่นซื่อป้อนเข้ามาจากนั้นก็ได้ยินเสิ่นซื่อสั่งแม่นมฟางที่อยู่ด้านนอก ให้ไปถ่ายทอดคำพูดที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าว่า นางเพิ่งกลับจากการตีคลีจนเหนื่อยล้า ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยไปคารวะจี้หานอีกัดแตงหวานไปหนึ่งคำ ก่อนหันกลับไปมองเสิ่นซื่อ "ท่านพี่ไม่ใช่เพิ่งบอกว่าข้าไม่สบายหรอกหรือ นี่ก็เท่ากับบอกว่าร่างกายข้าทนความเหน็ดเหนื่อยไม่ได้ ฝั่งท่านแม่คงต้องคิดว่าร่างกายข้าอ่อนแออีกแล้ว ประเดี๋ยวก็คงสรรหายาบำรุงมาให้ข้ากินอีกแน่"เสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีพลางเลิกคิ้วยิ้ม "หรือเจ้าอยากให้ผู้อื่นคิดว่าสุขภาพของเจ้าแข็งแรงดี จะได้ไปคอยปรนนิบัติทุกวัน? ตอนนี้ยังคิดจะลุกไปแต่งตัวแล้วตามไปอีกหรือ?"คำพูดนี้ทำเอาจี้หานอีถึงกับไม่รู้จะตอบอย่างไรหากกล่าวเช่นนี้ นางย่อมไม่อยากไป แต่คนที่นางต้องไปปรนนิบัตินั้นคือแม่สามี การที่เสิ่นซื่อพูดเรื่องนี้ จี้หานอีย่อมไม่อาจยอมรับได้ จึงได้แต่อึกอักไม่ยอมตอบเท่านั้นเสิ่นซื่ออ่านความคิดของจี้หานอีออกแต่แรกแล้ว

ก่อนที่จี้หานอีจะเดินทางไปยังจวนเฉิงอันโหว นางได้ให้คนส่งเทียบเชิญไปล่วงหน้า ดังนั้นตอนที่นางไปถึง ผู้คนในจวนเฉิงอันโหวจึงมารอต้อนรับอยู่ก่อนแล้วบัดนี้ จี้หานอีคุ้นเคยกับการมาเยือนจวนเฉิงอันโหว จากที่มาเยือนสองครั้งแรกยังมีท่าทีเกรงอกเกรงใจและมากพิธีอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ในใจนางก็นับว่าผ่อนคลายลงอย่างแท้จริงภายในห้องโถงใหญ่ปกคลุมด้วยบรรยากาศแห่งความปีติยินดี นางซูเป็นคนออกไปรับจี้หานอีเข้ามาด้านใน ผู้คนที่อยู่ในห้องจึงจ้องมองจี้หานอีเป็นตาเดียวกัน จี้หานอีในยามนี้ได้รับการทะนุถนอมเป็นอย่างดี จึงดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลยิ่งกว่าครั้งแรกที่ได้พบหน้ากัน เมื่อผู้คนในห้องเห็นรูปลักษณ์ของจี้หานอีในเวลานี้ ต่างก็อดชื่นชมไม่ได้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของนางในจวนสกุลเสิ่นนั้นย่อมต้องสุขสบายแน่นอนเมื่อองค์หญิงใหญ่ได้พบจี้หานอีก็ดีใจยิ่ง กวักมือเรียกให้จี้หานอีเข้าไปนั่งเคียงข้าง บรรดาสตรีที่เหลือจึงพากันยิ้มพลางกล่าวถึงความเก่งกาจของจี้หานอีเมื่อวานนี้ ภายในห้องล้วนมีแต่ถ้อยคำสรรเสริญเยินยอความจริงด้วยฐานะของจี้หานอีขณะนี้ ต่อให้ไม่มีศักดิ์เป็นบุตรบุญธรรม นางก็มีคุณสมบัติมากพอที่จะนั่งเคียงข้างอง

เมื่อนางซูเห็นจี้หานอีถามถึงหลินเฟิง จึงได้บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเขาให้จี้หานอีฟังโดยละเอียดหลินเฟิงเคยเป็นบุตรหลานของญาติห่าง ๆ จากฝ่ายมารดาฉินฝูอวี้ บิดามารดาของเขาล้มป่วย ทิ้งให้กลายเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกผู้คนเตะส่งไปมาราวลูกหนังใบหนึ่ง ไม่มีผู้ใดเวทนาอยากรับเลี้ยง เป็นฉินฝูอวี้ที่อ้อนวอนมารดาให้พาหลินเฟิงกลับมาด้วย หลังหลินเฟิงมาอยู่ที่นี่ ฉินฝูอวี้ก็มักไปวิ่งเล่นกับเขาเสมอ ฮูหยินใหญ่ฉินเห็นว่าหลินเฟิงมีความซื่อสัตย์ จึงส่งเขาไปร่ำเรียนวรยุทธ์ โดยตั้งใจจะให้มาเป็นองครักษ์คอยปกป้องดูแลฉินฝูอวี้ ทว่าหลินเฟิงนั้นช่างรักดี เมื่อร่ำเรียนวรยุทธ์กลับมาก็มีวิทยายุทธ์แกร่งกล้า ถึงขั้นกลายเป็นหัวหน้าองครักษ์ของจวนเฉิงอันโหว ภายหลังหลินเฟิงได้ไปสอบถามความเห็นจากนายท่านใหญ่ฉินเรื่องการไปสอบเป็นขุนนางบู๊ แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าการไปสอบครั้งนั้น เขากลับสอบได้ตำแหน่งจอหงวนบู๊ บัดนี้แม้อายุยังน้อย แต่ก็ได้เป็นถึงหัวหน้ากององครักษ์อวี่หลิน อนาคตภายหน้าย่อมต้องรุ่งโรจน์ยาวไกลแต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือหลินเฟิงเป็นคนกตัญญู เขามักกลับมาเยี่ยมเยียนอยู่เสมอ ทั้งยังคงมีความนอบน้อมต่อผู้คนในจวนเฉิงอันโหวไ

นางไป๋จ้องมองฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นด้วยความเหม่อลอย ชั่วขณะนั้นขอบตาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงว่าแม้ฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่ได้ลงมาจัดการเรื่องราวใดหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่เคยเข้มงวดเอาเปรียบนาง ทั้งยังดีต่อบรรดาลูกหลานในเรือนนางเสมอ นางไป๋จึงรีบรับคำแล้วเดินออกไปทันทีทว่าเสิ่นซู่กลับรู้สึกหวาดหวั่น รีบกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นว่า "จะให้ท่านแม่ต้องมากังวลใจได้อย่างไรขอรับ เรื่องแต่งงานของฉางหลิงไม่อนุญาตให้เขาโต้แย้งอยู่แล้ว พวกเราย่อมไม่มีทางมุ่งร้ายต่อเขาแน่"ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นขมวดคิ้วมองเสิ่นซู่ "ฉางหลิงเป็นเด็กที่ข้าเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก เขาเป็นเด็กที่ร่าเริงและน่าเอ็นดูที่สุด แล้วจะไม่ให้ข้ากังวลใจได้อย่างไร?""อีกอย่าง จะให้แต่งกับคนที่ไม่ได้ชอบพอทำไมกัน? อย่างน้อยก็ควรเป็นคนที่ถูกใจเขา วันหน้าถึงจะใช้ชีวิตคู่ด้วยกันได้ดี เจ้าเข้าใจหรือไม่?""ตอนที่ข้าหมั้นหมายให้เจ้า ข้าก็เคยถามเจ้าไม่ใช่หรือว่าชอบหรือไม่? เวลานั้นมีคนอยากเกี่ยวดองกับเจ้ามากมาย แต่เจ้าเพียงปรายตามองก็ถูกใจนางไป๋ เจ้าลืมไปแล้วหรือ?"เสิ่นซู่ชะงักไปเล็กน้อย ไม่กล้าโต้แย้งอันใด รีบรับคำทันทีคืนนี้จี้หานอี

จี้หานอีเห็นเสิ่นซื่อเอาแต่นิ่งเงียบ จึงอดซักไซ้ไม่ได้ว่า "เหตุใดท่านพี่ถึงไม่พูดอันใดเลยเล่า?"เสิ่นซื่อกำลังทานน้ำแกงปลา เมื่อได้ยินถ้อยคำของจี้หานอีจึงถามกลับไป "อยากมีลูกแล้วหรือ?"จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย ก่อนรีบส่ายหน้า "ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อย"แต่เสิ่นซื่อกลับปรายตามองนางปราดหนึ่ง "หากเจ้าต้องการ กลางคืนข้าก็แค่ออกแรงให้มากขึ้นหน่อยเท่านั้นเอง"ใบหน้าของจี้หานอีพลันร้อนผ่าว นางจึงตัดบทเดินออกไปล้างหน้าหวีผม ไม่อยากพูดคุยกับเสิ่นซื่ออีกผ่านไปอีกหลายวัน เวลาจี้หานอีไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่า ก็มักเห็นนางไป๋มีใบหน้าซูบซีดอิดโรย ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็สังเกตเห็นเช่นกันจึงไถ่ถามไปเล็กน้อย แต่นางไป๋กลับฝืนยิ้มตอบเพียงว่าไม่ได้เป็นอันใดอารมณ์ของจี้หานอีเองก็ไม่สู้ดีนัก เมื่อคืนนี้นางได้รับจดหมายจากท่านยาย บอกกล่าวว่ากู้หว่านอวิ๋นได้หมั้นหมายกับคุณชายรองแห่งจวนหรงกั๋วกงเป็นที่เรียบร้อยแล้วเรื่องนี้นางจางแอบปิดบังฮูหยินผู้เฒ่าแล้วไปตกลงกับทางจวนหรงกั๋วกงด้วยตนเอง ฮูหยินผู้เฒ่ามารู้ก็ตอนที่เรื่องหมั้นหมายถูกกำหนดแน่ชัดแล้ว ทำเอาหญิงชราโกรธเคืองจนแทบรับไม่ไหวจวนหรงกั๋วกงจะไปถู