All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 831 - Chapter 840

ต้องยอมรับว่า จี้หานอีนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่พอสมควร ทั้งนางไป๋เองก็รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก การที่อยู่ดี ๆ จี้หานอีไม่ยอมกินยาของฮูหยินผู้เฒ่า เป็นเพราะระแคะระคายสิ่งใดหรือไม่ นางจึงไม่กล้าผลีผลามทำสิ่งใดอีกน่าเสียดายก็เพียงว่าหากจี้หานอีกินยาต่อไปสักหนึ่งเดือน ก็อาจตั้งครรภ์ไม่ได้ตลอดกาล ยิ่งคิดเช่นนี้ กอปรกับหวนนึกถึงถ้อยคำที่จี้หานอีกล่าวต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าวันนี้ ภายในใจก็ยิ่งเกิดความขุ่นเคืองเป็นระลอกแต่เมื่อคิดได้ว่าหากไม่อดทนต่อเรื่องเล็กน้อยจะพาลทำให้เสียการใหญ่ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ยามนี้ก็เพียงอดทนไปก่อนแล้วกันเมื่อจี้หานอีกลับมาถึงเรือน แม่นมฟางก็เดินมาแจ้งว่า "สาวใช้ผู้นั้นถูกแม่นมกุ้ยผู้ดูแลเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าทำโทษให้คุกเข่าอยู่ตรงระเบียงทางเดินเจ้าค่ะ เพราะดันไปทำเตาอุ่นมือใบเก่าที่ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ค่อยได้ใช้เสียหาย"จี้หานอียืนอยู่บนระเบียงทางเดิน มองทิวทัศน์อันเขียวชอุ่มภายในลานเรือน นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนสั่งให้หรงชุนผู้อยู่ข้างกายนำขนมซานเย่าไส้พุทรากวนที่ยังร้อนอุ่นอยู่สองชิ้นมาห่อไว้ ก่อนหยิบเตาอุ่นมือใบเก่าของตนเอง นำไปส่งให้สาวใช้ผู้นั้นอย่างเงียบงัน โด

วันรุ่งขึ้น จี้หานอีตื่นแต่เช้าตรู่การแข่งขันตีคลีแบ่งออกเป็นช่วงที่หนึ่งกับช่วงที่สอง แต่เนื่องจากอากาศร้อนจัด เกรงว่าเหล่าสตรีจะทนไม่ไหว จึงมีการจัดให้พวกนางลงแข่งในช่วงแรก จี้หานอีกับชุยจิ้งหมิ่นนัดแนะกันไว้ล่วงหน้าแล้ว เพียงรอเวลาไปพบหน้ากันเท่านั้นเช้าวันนี้เสิ่นซื่อกับจี้หานอีไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าด้วยกัน เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินว่าจี้หานอีจะไปร่วมงานแข่งขันตีคลี ใบหน้าก็พลันบึ้งตึงทันที แต่หลังได้ยินว่าเสิ่นซื่อเป็นฝ่ายยืนกรานให้จี้หานอีไปเอง หญิงชราก็ถึงกับหน้าดำหน้าแดง พูดคำใดไม่ออกด้วยความอึดอัดใจสุดท้ายก็ทำได้เพียงโบกมืออย่างจนปัญญาเท่านั้นทั้งยังกล่าวว่าเสิ่นซู่อี๋ก็จะไปร่วมงานแข่งขันตีคลีเช่นกัน จึงให้นางติดตามจี้หานอีไปด้วยพร้อมกันนั้นยังกำชับเสิ่นฉางหลิงผู้มีวรยุทธ์ ให้คอยอารักขาอยู่เคียงข้างอย่างใกล้ชิด ด้วยเกรงว่าอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นเสิ่นฉางหลิงเคยเห็นฝีมือการตีคลีของจี้หานอีมาก่อน จึงไม่กล้าแม้แต่จะมองไปทางจี้หานอี ได้แต่ผงกศีรษะหงึกหงักเท่านั้นเสิ่นซู่อี๋ใบหน้าซีดเผือด ความจริงนางไม่สันทัดการตีคลี หากไม่ใช่มารดาบังคับให้นางต้องไป นางก็คงไม่มีทางไปเด็ด

ตอนที่จี้หานอีหันหน้ากลับไป คนที่นางเห็นก็คือชุยจาวอวิ๋นพอดีบริเวณนี้เป็นด้านข้างสนามแข่ง ประตูทางเข้าต่างจากฝั่งที่นั่งชมทั่วไป เช่นนั้นชุยจาวอวิ๋นมาที่นี่ได้อย่างไรชุยจาวอวิ๋นคล้ายมองออกถึงความสงสัยของจี้หานอี จึงยิ้มพลางกล่าว “ข้าขอพี่รองให้คนมาส่งน่ะเจ้าค่ะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมาสายอยู่ดี จึงไม่ทันได้เข้ามาส่งพี่หญิงใหญ่”จี้หานอีพยักหน้า “พื้นที่บริเวณนี้มองเห็นได้ชัดเจนยิ่ง เจ้ามานั่งชมอยู่ตรงนี้ก็ดีเหมือนกัน”ชุยจาวอวิ๋นจึงเดินเข้าไปนั่งลงเคียงข้างจี้หานอี พลางถามว่าเหตุใดนางถึงยังไม่ลงแข่งจี้หานอีอธิบายไปตามเรื่องราว แล้วชุยจาวอวิ๋นก็ถามขึ้นอีกว่า “เรื่องของจวนสกุลเซี่ยนั้น พี่หญิงพอจะได้ยินข่าวบ้างหรือไม่?”จี้หานอีไม่ได้ไปสืบเสาะหาข่าว แต่ยามออกงานสังคมก็มักมีคนหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอยู่บ้างว่าเมื่อหลายวันก่อน นางหลินถูกปลดจากตำแหน่งฮูหยินใหญ่แห่งจวนสกุลเซี่ยแล้วได้ยินมาว่าการปลดภรรยาครั้งนี้ช่างไม่ไว้หน้ากันสักนิด นางหลินทั้งร้องไห้ทั้งอาละวาดอยู่หน้าประตูจวนสกุลเซี่ย กระทั่งคนตระกูลเดิมของนางหลินยังป่าวประกาศว่าไม่มีบุตรสาวคนนี้ นอกจากไม่ยอมรับนางกลับบ้านแล้ว ก็ยังจั

ลูกที่จี้หานอีตีไปเมื่อครู่เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมยิ่ง ท่วงท่าปราดเปรียว แม้จะเป็นเรือนร่างอันบอบบางของสตรี แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับเฉียบขาด ไร้ซึ่งความเชื่องช้าอืดอาด เต็มเปี่ยมด้วยความพลิ้วไหวคล่องแคล่วโดยเฉพาะอย่างยิ่งจังหวะพลิกกายกลับมานั่งบนหลังม้า แผ่นหลังอันเหยียดตรงนั้นก็ช่างดูสง่างามแฝงความทะนงตนเล็กน้อย ชวนให้ผู้คนไม่อาจละสายตาเจียงเสวียนทอดสายตามองลงไปที่สนามตีคลี เงาร่างนั้นได้นำพาความตื่นตะลึงอันงดงามมาสู่การแข่งขันตีคลีในวันนี้องค์ชายรองเจียงเซิงจับจ้องไปที่ร่างของจี้หานอีเขม็ง ก่อนกล่าวกับเจียงเสวียนที่อยู่ข้างกายด้วยความตื่นเต้นว่า "เสด็จพี่ สตรีชุดขาวที่เพิ่งทำคะแนนไปเมื่อครู่คือคุณหนูจากตระกูลใดหรือ?"เจียงเสวียนรีบกระตุกแขนเสื้อของเจียงเซิง เสด็จพ่อยังคงประทับอยู่ด้านข้างและมองลงไปด้านล่าง จึงเตือนไม่ให้น้องชายเสียกิริยาขณะกำลังจะอ้าปากบอกเจียงเซิงว่านั่นคือภรรยาของท่านน้า เพื่อให้อีกฝ่ายรีบสงบปากคำ ในทันใดนั้นเสด็จพ่อที่ประทับอยู่ทางด้านข้างกลับตรัสขึ้นมาเสียก่อนว่า "นางคือน้าสะใภ้ของเจ้า"ด้วยความที่รับชมอยู่ห่างไกล จึงมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน การที่สามารถจดจำไ

ทางด้านจี้หานอี การแข่งขันดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว ฝ่ายสีแดงทำคะแนนนำไปหนึ่งลูกคว้าชัยชนะ ชุยจิ้งหมิ่นยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี นางหันมายิ้มให้จี้หานอีพลางกล่าว “ปีหน้าข้าจะไม่ยอมออมมือให้เจ้าแล้ว”จี้หานอีรีบโบกมือปฏิเสธ “ระหว่างพวกเราไม่มีผู้ชนะหรือผู้แพ้หรอก เป็นเพียงการประลองฝีมือกันเท่านั้น”ชุยจิ้งหมิ่นหัวเราะร่วน “นั่นก็จริง”กลุ่มผู้ชนะของพวกนางยังต้องขึ้นไปรับรางวัลบนอัฒจันทร์ จี้หานอีจึงบอกลาชุยจิ้งหมิ่นไปก่อน โดยกล่าวว่าวันหน้าค่อยมาสนทนากันให้ละเอียดเสิ่นซู่อี๋อยู่ฝ่ายเดียวกับจี้หานอี นางจึงเดินตามหลังจี้หานอีไป พร้อมกันนั้นก็จ้องมองแผ่นหลังของจี้หานอี วันนี้จี้หานอีได้หน้าไปเต็ม ๆ ส่วนนางที่เดิมทีตีคลีไม่เป็น แต่กลับถูกมารดาผลักดันแกมบังคับให้มาลงแข่ง หลายครั้งที่เกือบพลัดตกจากหลังม้า ก็ได้จี้หานอีตาไวคอยช่วยประคองไว้ เรียกว่าไม่ได้หน้าแล้วยังต้องขายหน้าไม่น้อยอีกเวลานี้ในใจจึงรู้สึกขมขื่นอธิบายไม่ถูก เดิมทีนางมีชื่อเสียงในฐานะสตรีผู้เพียบพร้อมด้วยพรสวรรค์ แต่หลังการแข่งขันตีคลีในครั้งนี้ เกรงว่าแม้แต่ชื่อเสียงก็คงรักษาไว้ไม่ได้ ในเมื่อองค์ชายรองทรงโปรดปรานสตรีที่ตีค