All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 861 - Chapter 870

จี้หานอีตอบกลับด้วยเสียงแหบพร่า “เรื่องตรวจสอบบัญชีของไร่นา ข้ามอบให้แม่นมฟางจัดการทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ ช่วงนี้ข้าจะจัดการเรื่องงานวันเกิดของท่านแม่ก่อนเท่านั้น”เสิ่นซื่อฟังแล้วก็รู้สึกปวดใจ เขากุมมือของจี้หานอีไว้ “ก่อนหน้านี้ข้ากังวลว่าเจ้าอาจไม่คุ้นเคยกับกิจธุระในเรือนหลัง จึงให้เจ้าช่วยดูแลก่อน บัดนี้เห็นว่าเจ้าจัดการทุกอย่างได้ดี หากรู้สึกเหนื่อย ก็คืนหน้าที่ให้พี่สะใภ้สี่ไปเถิด”“ถึงอย่างไรวันหนึ่งก็ต้องแยกเรือนกันอยู่แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้”จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองเสิ่นซื่อ “เกรงว่าจะทำเช่นนั้นไม่ได้กระมังเจ้าคะ อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดท่านแม่แล้ว หากข้าคืนงานดูแลโรงครัวในเวลานี้ ท่านแม่จะคิดอย่างไร พี่สะใภ้จะคิดอย่างไร แล้วบ่าวไพร่ในจวนสกุลเสิ่นจะคิดอย่างไร เกรงว่าคงพากันนินทาว่าข้าไม่เอาไหนเป็นแน่”เสิ่นซื่อกล่าวด้วยความจนใจ “หากเจ้าพูดลำบาก เช่นนั้นข้าไปพูดให้ก็ได้”จี้หานอีรีบห้าม “อย่าเชียวนะเจ้าคะ พอท่านพี่ไปแล้ว เวลาข้าไปคารวะท่านแม่ ท่านแม่ต้องตำหนิข้าอีกแน่”กล่าวแล้วจี้หานอีก็เสริมต่อ “อีกอย่าง ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้ท่านแม่เริ่มชอ

แม่นมฟางกล่าวกับจี้หานอีด้วยเสียงกระซิบ “เมื่อเช้าตอนถิงอวี่จากโรงครัวไปส่งน้ำแกงบำรุงร่างกาย นางเล่าว่าฮูหยินน้อยผู้นี้ช่างรู้จักธรรมเนียมและการวางตัว แม้แต่สาวใช้ที่บังเอิญพบระหว่างทางก็ยังให้เงินรางวัล พอไปถึงเรือนฮูหยินผู้เฒ่า ก็ถึงกับมอบโสมป่าอายุร้อยปีให้หนึ่งต้นด้วยเจ้าค่ะ”“ลำพังโสมอายุร้อยปีก็หายากมากแล้ว ยิ่งเป็นโสมป่าอายุร้อยปีก็ไม่ต้องพูดถึง ฮูหยินน้อยผู้นี้ช่างใจใหญ่โดยแท้”“แม้ฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่ได้ขาดแคลนของพวกนี้ แต่ไมตรีจิตที่มอบให้ก็นับว่าหนักแน่นนัก”จี้หานอีค่อย ๆ จัดดอกไม้อย่างใจเย็น พลางถามต่อ “แล้วทางพี่สะใภ้เล่า?”แม่นมฟางส่ายหน้า “เรื่องที่นางนำอะไรไปมอบให้ฮูหยินใหญ่นั้นกลับไม่ทราบเจ้าค่ะ ทางฮูหยินใหญ่ไม่มีคนของพวกเรา แต่ดูจากที่ฮูหยินน้อยผู้นี้รู้จักจัดการเรื่องราว ของที่ส่งไปให้ฮูหยินใหญ่ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน”ทางฝั่งนางไป๋นั้นป้องกันแน่นหนาราวก่อผนังทองแดงกำแพงเหล็ก เดิมทีจี้หานอีก็เคยคิดเรื่องนี้ แต่ภายหลังก็ล้มเลิกความคิดนั้นไปขณะทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น สาวใช้ก็เข้ามารายงานว่าซุนเป่าฉยงมาถึงแล้วจี้หานอีจึงให้สาวใช้ออกไปเชิญนางเข้ามา พร้อมทั้ง

“เดิมทีที่ข้าเข้าเมืองหลวง ก็หวังได้แต่งงานดี ๆ สักครั้ง รวมถึงได้ครองคู่กับบุรุษที่ดีที่สุดในเมืองหลวง เพราะอยากเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตตนเองเจ้าค่ะ”“สักวันหนึ่งท่านอาสะใภ้จะเข้าใจว่า ทุกคำที่ข้าพูดในวันนี้ล้วนเป็นความจริง”จี้หานอีพินิจซุนเป่าฉยงอยู่ครู่หนึ่ง อีกฝ่ายมีความสุขุมเยือกเย็นอย่างหาได้ยากยิ่ง จึงทำให้ผู้คนรู้สึกว่านางเป็นสตรีที่เฉลียวฉลาดและซุนเป่าฉยงก็รู้ดีว่าควรทำอย่างไรให้ผู้อื่นยอมเปิดใจ เพียงบอกเล่าจุดอ่อนและความทุกข์ใจของตน ก็ทำให้คนฟังเกิดความเห็นใจ จนเผลอเปิดใจให้นางโดยไม่รู้ตัวแต่จี้หานอีผ่านการเข้าสังคมในงานเลี้ยงมามากมาย ยิ่งรู้ดีว่าการคบหาสมาคมระหว่างสตรีในเรือนหลังมีเรื่องราวให้เรียนรู้อยู่ไม่น้อย ข้อห้ามสำคัญที่สุดคือการพูดเรื่องลึกซึ้งกับคนที่ยังไม่สนิทสนมกระนั้นเมื่อได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้ของซุนเป่าฉยง นางก็สัมผัสได้ถึงความอับจนหนทางอยู่หลายส่วน เสิ่นซื่อเองเคยบอกว่าไทเฮาไม่ได้ทรงรักใคร่เอ็นดูซุนเป่าฉยงสักเท่าใด หากทรงเอ็นดูนางจริง ก็คงไม่ให้นางแต่งเข้าสกุลเสิ่น กล่าวถึงที่สุดแล้ว จะบอกว่านางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งก็คงไม่ผิดจี้หานอีกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา

จี้หานอีถอนหายใจอย่างเฉื่อยชา ในอดีตนางไป๋ย่อมไม่ค่อยเหน็ดเหนื่อยอันใด เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องไร่นาหรือโรงครัว นางไป๋ล้วนไม่ตรวจสอบบัญชีโดยละเอียด ขอเพียงมองผ่าน ๆ แล้วไม่พบปัญหาใดก็พอ สิ่งที่นางใส่ใจคือตนเองจะกอบโกยผลประโยชน์จากในนั้นได้มากเท่าใดต่างหากกระทั่งบัญชีของโรงครัวก็ยังคร้านตกแต่งให้ยอดตรงกัน เช่นนั้นแล้วจะเหนื่อยสักเพียงใดแต่จี้หานอีย่อมไม่ยอมให้บ่าวไพร่เบื้องล่างหลอกลวงผู้เป็นนาย ทุกส่วนจึงต้องตรวจดูอย่างละเอียด นางตั้งใจจะแก้ไขธรรมเนียมอันเลวร้ายที่สั่งสมมาแต่ก่อน รออีกสักสามถึงห้าปี เมื่อนั้นนางก็คงไม่ต้องวุ่นวายเช่นนี้อีก เมื่อคนในโรงครัวและไร่นาต่างรู้ระเบียบการทำงานของนาง ทั้งบรรยากาศในจวนก็คงเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เรื่องราวมากมายย่อมจัดการได้ง่ายขึ้นนางกล่าวกับหรงชุนอย่างแผ่วเบาอยู่สองสามคำ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าหลังจากเทศกาลล่าปาผ่านพ้นไป ก็ยังมีเรื่องของกำนัลประจำปีและงานปลายปีอีกสารพัด เพียงคิดก็รู้สึกปวดศีรษะแล้วหรงชุนเอ่ยถึงเรื่องจวนท่านลุงใหญ่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง บอกว่าซุนเป่าฉยงน่าสงสารยิ่ง เพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่กี่วัน เสิ่นหยวนฮั่นก็ได้รับมอบหมายให้ไปปฏิบัติราชกา

เมื่อหลงจู๊จ้าวเห็นจี้หานอีจดชื่อตนเองไว้ ใบหน้าก็เผยความยินดีทันที ก่อนยื่นรายการฉบับหนึ่งมาให้อย่างอ่อนน้อม “นี่คือรายละเอียดผืนผ้าที่จะมอบเป็นของกำนัลแก่ฮูหยินทุกท่านในจวน ขอฮูหยินรองโปรดตรวจดูขอรับ”จี้หานอีรับมาตรวจดู ด้านบนเขียนรายการไว้ชัดเจน ของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผ้าแพรทอลายเหรียญทรงกลมแปดวงสีน้ำเงินเข้ม ของฮูหยินใหญ่เป็นผ้าแพรทอสีน้ำตาลเข้ม ของฮูหยินน้อยเป็นผ้าต่วนทอลายสีม่วงรากบัว ส่วนของสะใภ้รองเป็นผ้าซาสีแดงอมชมพู... ทุกรายการเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบ เจ้านายทุกเรือนในจวนล้วนได้รับกันถ้วนหน้าผ้าที่ระบุอยู่ในรายการล้วนเป็นของชั้นเลิศ แต่ละเรือนได้รับการจัดสรรตามลำดับฐานะชัดเจนนี่เป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันทุกปี หากไร่นาหรือร้านค้าแห่งใดมีผลประกอบการดี ก็ต้องมอบของกำนัลให้แก่แต่ละเรือน ของที่มอบให้ในแต่ละปีย่อมแตกต่างกันไป โดยพิจารณาจากผลผลิตและรายได้ในปีนั้นนอกจากของกำนัลเหล่านี้แล้ว เมื่อสรุปรายได้รวมของร้านค้าตลอดทั้งปี ก็จะนำส่วนหนึ่งมาแบ่งเป็นผลกำไรให้แต่ละเรือน แม้แต่จวนท่านลุงใหญ่ฝั่งตรงข้ามก็ยังได้รับส่วนแบ่ง กล่าวได้ว่านี่คือช่วงเวลาที่ทุกคนเบิกบานใจที่สุดในรอบปี