All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 871 - Chapter 880

บรรดาสตรีย้ายไปนั่งสนทนากันในเรือนรับรองหลังรับประทานโจ๊กล่าปาในตอนเช้าเสร็จ ส่วนเหล่าบุรุษก็รวมตัวอยู่ที่เรือนหน้าซุนเป่าฉยงมองจากระยะไกล เห็นผู้คนรายล้อมอยู่ข้างกายจี้หานอี ต่างพากันชักชวนจี้หานอีพูดคุย ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นซึ่งนั่งอยู่ด้านบนก็ยังเอ่ยชมว่าจี้หานอีมีความสามารถ ช่วยเสิ่นซื่อดูแลร้านค้าจนปีนี้ได้ผลกำไรงดงาม ทั้งยังส่งผ้ามามอบให้ทุกเรือน เป็นผู้มีการศึกษา รู้ธรรมเนียม และกตัญญูยิ่งนางไป๋คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นก็ให้รู้สึกอึดอัดใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้นับว่าจี้หานอีรู้จักจัดการเรื่องราวได้ดีจริง ๆ ภายในจวนสกุลเสิ่นไม่มีผู้ใดไม่เอ่ยชมจี้หานอี กระทั่งบุตรชายทั้งสองของนางไป๋ก็ยังกล่าวว่าท่านอาสะใภ้ห้าเป็นคนดียิ่งจี้หานอีแต่งเข้ามาได้เพียงไม่นาน ก็สามารถเอาใจจนฮูหยินผู้เฒ่าชื่นชอบ ทั้งยังชนะใจผู้คนในจวนเรียบร้อยแล้ว แม้แต่บ่าวไพร่มากมายก็พากันกล่าวถึงนางในทางที่ดีถึงอย่างไรจี้หานอีก็มักช่วยเหลือผู้อื่นอย่างเงียบ ๆ เสมอ ต่อให้นางไป๋ขุ่นแค้นแทบตายก็ไม่อาจทำสิ่งใดอยู่ดียิ่งเห็นความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นซื่อกับจี้หานอีแน่นแฟ้นข

คำพูดของจี้หานอีประโยคนี้คือความจริง ตัวตนที่แท้จริงของซุนเป่าฉยงเป็นเช่นไร มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ดีซุนเป่าฉยงกัดริมฝีปาก ภายในใจยังคงเต็มไปด้วยความสับสนเมื่อมาถึงตำหนักคุนหนิง ไทเฮาประทับอยู่บนที่นั่งประธาน ครั้นทอดพระเนตรเห็นจี้หานอีกับซุนเป่าฉยงเดินเข้ามา ก็ทรงยิ้มพลางกวักมือเรียกซุนเป่าฉยงให้เข้าไปอยู่ข้างกาย ก่อนถามถึงความเป็นอยู่ของนางในจวนสกุลเสิ่นสีหน้าของฮองเฮาพลันเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ก่อนชำเลืองมองซุนเป่าฉยงปราดหนึ่งโดยไม่แสดงอารมณ์ใดยังดีที่ซุนเป่าฉยงเดินเข้าไปด้วยท่าทีอ่อนน้อม อย่างน้อยนางก็ไม่ได้พูดว่าตนใช้ชีวิตอยู่ในสกุลเสิ่นอย่างยากลำบากไทเฮาทรงจับมือซุนเป่าฉยงไว้ ก่อนตรัสอีกว่า “หากคนสกุลเสิ่นรังแกหรือปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี เจ้าต้องกลับมาบอกข้า ข้าจะออกหน้าให้เจ้าเอง”ซุนเป่าฉยงรู้ดีว่าที่ไทเฮาตรัสเช่นนี้ ก็ด้วยจงใจกล่าวให้ฮองเฮารับฟัง นางได้ยินมาว่าพอเข้าฤดูใบไม้ผลิ คดีของจวนหย่งชิงโหวก็จะสิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์ ไทเฮากำลังใช้ถ้อยคำเหล่านี้ข่มขู่ฮองเฮา หากอีกฝ่ายแตะต้องจวนหย่งชิงโหว พระองค์ก็จะมีข้ออ้างเอาผิดจวนสกุลเสิ่น และตัวนางเองก็คือชนวนที่อยู่ตรงกลางน

ฮองเฮาทรงกำชับต่ออีกเล็กน้อย ก่อนรับสั่งให้องค์รัชทายาทไปส่งทั้งสอง ทั้งยังให้ขันทีในวังจุดโคมนำทางหลังจี้หานอีพร้อมด้วยเสิ่นซื่อกลับไปแล้ว ฮองเฮาก็ได้กลิ่นสุราจากพระวรกายฮ่องเต้ จึงตรัสถาม “ฝ่าบาททรงดื่มสุรามากเกินไปอีกแล้วหรือเพคะ?”จากนั้นจึงรับสั่งให้แม่นมข้างกายนำน้ำแกงสร่างเมาเข้ามา ด้วยตั้งใจให้ฮ่องเต้เสวยฮ่องเต้ทอดพระเนตรฮองเฮาผู้อยู่เบื้องหน้า ก่อนมองถ้วยในมือของนาง แล้วจึงยื่นพระหัตถ์ไปรับมาอย่างเรียบเฉย “คืนนี้ข้าจะค้างที่นี่”ฮองเฮาทรงประหลาดใจอยู่บ้าง เมื่อครั้งทั้งสองยังเยาว์วัย ตัวนางกับฮ่องเต้รักใคร่ผูกพันกันลึกซึ้ง เวลานั้นข้างกายฮ่องเต้มีเพียงนางผู้เดียว ต่อให้มีฎีกาทูลขอให้รับสนมเข้ามานับไม่ถ้วน ฮ่องเต้ก็ไม่เคยยอมผ่อนปรน กระทั่งนางให้กำเนิดองค์ชายติดต่อกันถึงสองพระองค์ สถานะมั่นคงแล้ว ฮ่องเต้จึงเริ่มทรงพิจารณารับสนมเพียงแต่ต่อให้เคยรักใคร่ลึกซึ้งเพียงใด พอถึงวัยนี้ความรู้สึกก็เริ่มจืดจาง แม้ในวังหลังของฮ่องเต้จะมีสนมอยู่น้อยนิด แต่พระองค์ก็ไม่ได้เสด็จมาที่นี่เป็นเวลานานแล้วฮองเฮาย่อมทรงยินดี จึงรีบรับสั่งให้คนไปเตรียมการอีกด้านหนึ่ง จี้หานอีกับเสิ่นซื่อขึ

มีเพียงนางที่ต้องแบกรับความทุกข์ใจไว้ตามลำพัง ข้างกายไม่มีญาติพี่น้องแม้แต่คนเดียวแต่ตัวนางเองก็ยังต้องดิ้นรนหาทางรอดท่ามกลางการบีบคั้นจากทุกฝ่ายซุนเป่าฉยงกำมือแน่น ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าที่เป็นปกติว่า “ไทเฮาเพียงตรัสถึงเรื่องราวทั่วไปในครอบครัวเท่านั้นเจ้าค่ะ”ภายในดวงตาของเสิ่นหยวนฮั่นเผยความผิดหวังเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต ครั้งหนึ่งเขาเคยประทับใจซุนเป่าฉยงตั้งแต่แรกพบ หากนางยอมบอกจุดประสงค์ของไทเฮาตามตรง เขาก็อาจลองเปิดใจยอมรับนางดูบ้างถึงอย่างไรซุนเป่าฉยงก็เป็นภรรยาของเขาแล้ว ไม่ว่าจะมองจากความสัมพันธ์ หลักเหตุผล หรือการอบรมที่เขาได้รับมาตั้งแต่เล็ก เขาย่อมไม่มีวันปฏิบัติต่อนางอย่างไม่เป็นธรรมแน่นอนแต่เห็นได้ชัดว่าซุนเป่าฉยงยังคงเป็นคนฝั่งไทเฮาไม่แน่นางอาจกำลังลอบวางแผนร้ายร่วมกับไทเฮาเพื่อเล่นงานสกุลเสิ่นอยู่ก็เป็นได้นางยังคงไม่ยอมปริปากพูดคำใดเสิ่นหยวนฮั่นลุกขึ้นยืน ไม่ได้ซักถามต่อ ครั้นเดินผ่านข้างกายซุนเป่าฉยง เขาก็หยุดเท้ากล่าวกับนางว่า “เจ้ารีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เช้ายังต้องไปดูแลท่านแม่ของข้าที่วัดอีก”ซุนเป่าฉยงหันกลับไปมองเสิ่นหยวนฮั่น “คืนนี้ท่านพี่ไม่ค้างที่

จี้หานอีย่อมไม่สะดวกตอบถ้อยคำนี้ของฮองเฮา จึงอยู่สนทนาเป็นเพื่อนอีกครู่หนึ่ง รอจนรับประทานมื้อกลางวันเสร็จถึงค่อยกลับเพียงแต่ขณะจะกลับ ก็เห็นเสิ่นซื่อมายืนรออยู่ตรงประตูวัง ภายในใจของจี้หานอีพลันรู้สึกสั่นไหวอย่างยากอธิบายขึ้นมาอีกครั้งบางทีอาจเป็นเพราะเกรงว่าไทเฮาจะทรงลงมือกับนาง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าจี้หานอีเดินทางไปที่ใด เสิ่นซื่อก็จะมารับนางเสมอจี้หานอีเองก็เคยชินแล้ว บางครั้งนางยังอดคิดไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งเสิ่นซื่อไม่มารับ เพียงเพราะงานยุ่งเกินไป นางก็คงรู้สึกเสียใจเช่นกันบางครั้งความเคยชินก็ทำให้ผู้คนไม่อาจต้านทานจริง ๆหลังขึ้นรถม้า จี้หานอีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อยขณะเอนกายอยู่ในอ้อมกอดเสิ่นซื่อนางไม่อยากเข้าวังเลยสักนิด ต่อให้กลับจวนต้องวุ่นวายเพียงใด แต่เมื่ออยู่ในสถานที่ที่ตนคุ้นเคย นางก็สามารถจัดการเรื่องราวได้โดยสะดวก ไม่เหมือนอยู่ในวังที่ต้องคอยระมัดระวังกฎเกณฑ์ทุกฝีก้าวนางหลับตาอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นซื่อ ระบายลมหายใจแผ่วเบาอย่างเกียจคร้าน รู้สึกว่าอ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่นเหลือเกินปลายนิ้วของเสิ่นซื่อลูบไล้ใบหน้าจี้หานอี เมื่อสัมผัสได้ถึงความเ