All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 881 - Chapter 890

นางไป๋จำต้องยอมรับว่า พี่สะใภ้ใหญ่ผู้นี้เหี้ยมโหดกว่านางมาก โดยเฉพาะเมื่อต้องรับมือกับอนุภรรยา อีกฝ่ายยิ่งลงมือได้โดยไร้ความปรานีนางหมิงหันไปมองนางไป๋อีกครั้งพลางยิ้ม “แต่จะว่าไปแล้ว กู้หว่านอวิ๋นผู้นั้นก็ไม่ได้ความจริง ๆ ดีแต่หวาดกลัวและคล้อยตามผู้อื่น ไม่อาจเชิดหน้าชูตาสักนิด”“เรื่องที่หวังเซวียนไม่ชอบนาง ก่อนหน้านี้นางยังวิ่งมาร้องไห้กับข้า แต่ร้องไห้ไปจะมีประโยชน์อันใด? สตรียิ่งร้องไห้ก็ยิ่งทำให้บุรุษรำคาญใจ แต่ก็ทำให้ข้าสบโอกาสอบรมสามีภรรยาคู่นั้นอีกครั้ง”“ยามนี้นางฉลาดขึ้นแล้ว ไม่มาร้องไห้กับข้าอีก แต่ข้ากลับชอบตอนที่นางโง่เขลามากกว่า”ความจริงนางไป๋รู้สึกรำคาญใจจนไม่อยากฟังถ้อยคำเหล่านี้ นางปรายตามองนางหมิงปราดหนึ่ง ถึงอย่างไรไป๋หวังเซวียนก็เป็นลูกหลานสกุลไป๋ที่มีอนาคตผู้หนึ่ง แต่นางหมิงกลับจัดการเสียจนเขาต้องแต่งกับกู้หว่านอวิ๋นผู้คอยฉุดรั้งไว้เบื้องหลัง นี่ไม่ใช่กำลังบั่นทอนรากฐานสกุลไป๋ ทั้งยังทำลายอนาคตทายาทของพี่ใหญ่นางหรอกหรือ?ครั้นนึกถึงตนเองในตอนนั้น นางก็คงถูกบางสิ่งบดบังจิตใจเช่นกัน เพราะต้องการจัดการจี้หานอีและช่วยเหลือน้องสามจึงได้ตอบตกลงเรื่องนี้ แต่บัดนี้ก

จี้หานอีฟังแล้วหัวใจพลันสั่นสะท้าน รีบคุกเข่าลงทันที “ฝ่าบาททรงเป็นผู้สูงศักดิ์ ขอทรงพระเจริญหมื่นปี ไม่มีผู้ใดกล้าไม่จงรักภักดี และไม่เคารพฝ่าบาทหรอกเพคะ”ฮ่องเต้ทรงก้มหน้าจ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดราวกำลังถูกข่มขวัญของจี้หานอี เรือนคิ้วและดวงตาของนางหลุบต่ำ มวยผมเกล้าไว้อย่างงดงาม สายลมหนาวโชยมาสัมผัสเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อน ขนจิ้งจอกขาวที่โอบล้อมใบหน้ายิ่งขับเน้นให้ดวงหน้านางดูเล็กจ้อยกว่าเดิมพระองค์ทรงเลิกคิ้ว โน้มกายลงเล็กน้อย ก่อนยื่นพระหัตถ์มาทำท่าประคองนางโดยไม่สัมผัส “เหตุใดฮูหยินเสิ่นจึงตกใจกลัวถึงเพียงนี้? ข้าเพียงสนทนาเรื่องทั่วไปกับเจ้าเท่านั้น”“ลุกขึ้นเถิด”จี้หานอีมองพระหัตถ์ที่ยื่นมาตรงหน้า กลิ่นกำยานหลงเสียนแฝงความเย็นเยียบดุดัน บรรยากาศของเหมันต์เดือนสิบสองยิ่งมอบความรู้สึกน่าเกรงขามเป็นพิเศษนางลุกขึ้นยืน และในชั่วขณะที่เงยหน้า สายตาก็สบเข้ากับพระเนตรของฮ่องเต้เป็นพระเนตรที่ทั้งเย็นชาและไร้เยื่อใยคู่หนึ่งเย็นเยียบยิ่งกว่าดวงตาของเสิ่นซื่อเสียอีกจี้หานอีไม่เคยมองพระพักตร์โดยตรง นี่เป็นครั้งแรกที่นางมองเห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้อย่างชัดเจน ก่อนหน้านี้นางเคยมีโอกาส

ซ้ำยังด่าว่านางเป็นตัวอัปมงคลอีกคำหนึ่งนางชุยอยากเล่าเรื่องนี้ให้จี้หานอีฟัง แต่ก็เกรงว่าหากแม่สามีรู้เข้าเรื่องจะบานปลาย ถึงอย่างไรแม่สามีก็ไม่ชอบจี้หานอี หากรู้ว่านางนำความทุกข์มาระบายกับจี้หานอี แม่สามีคงไม่ปล่อยนางไว้แน่นางส่ายหน้า ครั้นเห็นแววตาแฝงความห่วงใยของจี้หานอี ก็อดก้มหน้าซบไหล่อีกฝ่ายร่ำไห้ไม่ได้เดิมทีภายในใจจี้หานอียังคงแบกรับเรื่องหนักอึ้ง แต่เมื่อเห็นนางชุยซบอยู่ในอ้อมกอดตนพลางร่ำไห้ นางก็พักเรื่องเหล่านั้นไว้ก่อน ได้แต่รีบตบแผ่นหลังของนางชุยเบา ๆ เป็นการปลอบโยนด้วยอาศัยอยู่ในจวนเดียวกัน ช่วงหลายวันนี้นางไป๋ปฏิบัติต่อนางชุยเช่นไร จี้หานอีย่อมเห็นอยู่บ้าง แต่หากนางยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของบ้านใหญ่ ทั้งที่นางไป๋ไม่ลงรอยกับตนอยู่แล้ว เกรงว่านางชุยจะยิ่งใช้ชีวิตลำบากกว่าเดิม นางจึงทำได้เพียงพูดปลอบใจเท่านั้นทว่ายังไม่ทันเอ่ยปาก นางชุยในอ้อมกอดก็ผละออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเสียงอันแหบพร่าด้วยความหวาดกลัวของนางก็ดังขึ้น “ท่านแม่”เมื่อจี้หานอีเงยหน้าขึ้น ก็เห็นนางไป๋เดินมาจากทางด้านข้างด้วยแววตาเย็นชา อีกฝ่ายมองจี้หานอี ก่อนคลี่ยิ้ม “บัดนี้น้องสะใภ้คิดก้าวก่า

เสิ่นซื่อหลุบตาลงเรื่องที่ฮ่องเต้ทรงคิดกระทำไม่เคยเรียบง่าย จนถึงยามนี้เสิ่นซื่อก็ยังไม่เคยได้ยินพระองค์ตรัสถึงเรื่องที่จี้หานอีเล่าให้ฟัง พระดำรัสเหล่านั้นเป็นการหยั่งเชิงจริง ทว่าการหยั่งเชิงย่อมหมายความว่าฮ่องเต้ทรงเห็นความจำเป็นที่จะต้องหยั่งเชิงจี้หานอีแต่จี้หานอีเป็นเพียงสตรีในห้องหอผู้หนึ่ง นางจะทำสิ่งใดได้ส่วนเขาก็ไม่ถึงขั้นจะถูกสตรีผู้หนึ่งชักจูงได้เสียหน่อยแต่หากทรงสงสัยว่านางจะอาศัยเรื่องบิดามายุแยงสกุลเสิ่น เมื่อพิจารณาจากความขี้ระแวงของฮ่องเต้ ก็พอจะมีเหตุผลอยู่บ้างแต่ตราบใดที่สกุลเสิ่นไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องขององค์รัชทายาท ก็ย่อมไม่มีทางคิดเป็นอื่นต่อฮ่องเต้ และฮ่องเต้เองก็ทรงทราบเรื่องนี้ดีที่สุดเขาตบแผ่นหลังของจี้หานอีเบา ๆ “ไม่ต้องกังวล ฮ่องเต้เพียงสนทนาเรื่องทั่วไปกับเจ้าเท่านั้น รอเจ้าวาดภาพนี้เสร็จ ข้าจะเป็นผู้นำไปถวายพระองค์เอง”จี้หานอีใช้สองแขนโอบเอวเสิ่นซื่อพลางซุกไซ้ เมื่อได้ฟังคำพูดของเขาก็รู้สึกวางใจ จึงพยักหน้าเล็กน้อยเรือนร่างในอ้อมกอดอบอุ่นนุ่มนิ่ม ยามนางซุกไซ้เข้ามาก็คล้ายกระต่ายน้อย ร่างของเสิ่นซื่อแข็งเกร็งขึ้น เขาประคองใบหน้าจี้หานอ

ผู้คนในห้องสนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง จี้หานอีรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อย จึงออกมาสูดอากาศด้านนอก แต่กลับเห็นซุนเป่าฉยงยืนอยู่ริมระเบียงเมื่อครู่คนด้านในให้ซุนเป่าฉยงกลับไปพักผ่อนที่เรือน คิดไม่ถึงว่านางจะยืนอยู่ตรงนี้มาโดยตลอดเมื่อซุนเป่าฉยงเห็นจี้หานอีเดินออกมา ก็ยิ้มพลางเรียกนางว่า “ท่านอาสะใภ้ห้า”จี้หานอีมองหิมะด้านนอก ก่อนส่งเสียงรับคำเบา ๆซุนเป่าฉยงไม่ได้พูดคำใดนางมองหิมะขาวโปรยปรายกลางม่านราตรี รู้ดีว่าสถานการณ์ของตนในเวลานี้ก็ไม่ต่างจากภาพตรงหน้า แม้ตัวจะอยู่ในสกุลเสิ่น แต่กลับถูกกีดกันจากคนในตระกูล ผู้คนภายในห้องทางด้านหลังอาจกำลังหารือกันว่าจะรับมือและระวังนางอย่างไร ส่วนเบื้องหน้าก็เป็นไทเฮาที่ทรงบีบคั้นเข้ามาทีละก้าว โดยใช้สายสัมพันธ์และสายเลือดมาข่มขู่นางนางเข้าใจดีว่าอาศัยเพียงเล่ห์กลของไทเฮาย่อมไม่อาจโค่นล้มตระกูลขุนนางเก่าแก่นับร้อยปีเช่นสกุลเสิ่นได้สำเร็จ หากต่อสู้กันไปมา สุดท้ายก็มีแต่จะบอบช้ำทั้งสองฝ่ายนางไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายห้ำหั่นกัน สิ่งที่ทำอยู่เวลานี้ก็เพียงต้องการตบตาไทเฮาเท่านั้นเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง เป็นเสิ่นหยวนฮั่นเดินออกมาเม