All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 891 - Chapter 900

เดิมทีเสิ่นฉางชินนับว่าไม่ใช่คนเลวร้าย อย่างน้อยเขาก็เที่ยงตรง เพียงแต่มักให้ความสำคัญกับเรื่องในราชสำนักมากเกินไป ไม่เคยใส่ใจเรื่องราวในเรือนหลัง สตรีสำหรับเขาแล้วก็ดูคล้ายไม่มีความสำคัญอันใดวันที่ห้าของปีใหม่ จี้หานอีกลับไปเยี่ยมท่านแม่พร้อมเสิ่นซื่อยามนี้สีหน้าของท่านแม่ดูดีขึ้นมาก หลังเห็นจี้หานอีก็ดีใจยิ่ง นางจับมือบุตรสาวพูดคุยอยู่นานท่านแม่บอกว่าเรือนแห่งนี้ดีอยู่หรอก เพียงแต่อาศัยอยู่ตามลำพังมักรู้สึกเหงา ก่อนหน้านี้จึงกลับไปจวนสกุลกู้เป็นประจำ แต่บัดนี้นางก็ไม่ค่อยได้กลับไปแล้ว เพราะป้าสะใภ้ใหญ่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเมื่อจี้หานอีเห็นว่าในที่สุดท่านแม่ก็เข้าใจนางขึ้นมาบ้าง ไม่ได้เขียนจดหมายมาพร่ำบอกว่าอย่างไรก็เป็นคนครอบครัวเดียวกันอีก ในใจจึงรู้สึกปลาบปลื้มยิ่งนักนางกู้กุมมือจี้หานอีแน่น ถอนหายใจพลางกล่าว “บัดนี้แม่เข้าใจแล้ว คนเรามีวาสนาต่างกัน ต่อจากนี้แม่จะใส่ใจเพียงเจ้าเท่านั้น”“ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าเอาแต่พูดว่าหว่านอวิ๋นอยู่ที่จวนหรงกั๋วกงสุขสบาย แต่หากนางสุขสบายจริง แล้วคุณชายรองสกุลไป๋เคยไปเยี่ยมนางบ้างหรือไม่?”“แต่นางก็ยังฝืนทำหน้าใหญ่ใจโต สิ่งของที่ซื้อหามา

จี้หานอีมองตามแผ่นหลังของเสิ่นฉางหลิง เมื่อเห็นเขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ภายในใจก็รู้สึกขมขื่นยิ่งนางไม่ได้รั้งอยู่ในป่าท้อนานนัก ก่อนค่อย ๆ เดินไปทางโรงครัวความจริงตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเช้าวันนี้ จี้หานอีก็รู้สึกวิงเวียนและมึนศีรษะเล็กน้อยเมื่อสองวันก่อนตอนตื่นนอนช่วงเช้า นางก็มีอาการเช่นนี้แล้ว จี้หานอีคิดว่าคงเป็นเพราะช่วงนี้ตนวุ่นวายเกินไปจึงไม่ได้ใส่ใจ เพียงแต่ยามนี้กลับเริ่มรู้สึกคลื่นไส้และใจสั่น แต่นางก็ยังต้องไปตรวจตราโรงครัวด้วยตนเอง งานมงคลครั้งใหญ่เช่นนี้จะปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันมงคลสมรสของเสิ่นฉางหลิง ขณะจี้หานอีนั่งรับรองแขกเหรื่ออยู่ในโถงบุปผา แผ่นหลังของนางกลับมีเหงื่อเย็นผุดซึมขึ้นมาชั้นหนึ่ง กระทั่งผู้คนข้างกายสนทนาด้วย นางก็แทบรับมือไม่ไหวคนเหล่านั้นต่างกล่าวว่าจี้หานอีช่างเก่งกาจยิ่ง เพิ่งแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ใหม่แท้ ๆ แต่กลับสามารถจัดงานเลี้ยงใหญ่โตได้หลายต่อหลายครั้งโดยไม่มีข้อผิดพลาด มิน่าเล่าฮูหยินผู้เฒ่าจึงมักชื่นชมอยู่เสมอ นับว่าเป็นคนที่มีความสามารถอย่างแท้จริงใบหน้าของจี้หานอีประดับด้วยรอยยิ้มอันสดใส น้ำเสียงขณะสนทนาก็ยังคงอ่อนโ

สิ่งที่จี้หานอีกังวลมากที่สุดยังคงเป็นเรื่องที่นางไป๋อาจลอบก่อเรื่อง หรือพูดจาเหลวไหลลับหลังนางรู้ดีว่าภายในจวนมีผู้คนมากมาย ต่อให้นางทำเรื่องใดได้ดี ก็แทบไม่มีผู้ใดหยิบยกมากล่าวถึง แต่ทันทีที่ทำบางอย่างไม่ดีพอ เรื่องนั้นกลับจะแพร่สะพัดอย่างรวดเร็วเสิ่นซื่อเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟังคำพูดของจี้หานอี หลังนางดูแลจวนมาหลายวัน อุปนิสัยของนางก็ถูกขัดเกลาให้จัดการทุกสิ่งอย่างรอบคอบและพิจารณาเรื่องราวทุกด้านอย่างถี่ถ้วนทว่าเรื่องที่นางกำลังกังวลนั้นกลับไม่มีความจำเป็น ต่อให้เขาจะเลี้ยงดูจี้หานอีจนกลายเป็นคนบอบบาง เอาแต่ใจ และมากเรื่องจริง ๆ แต่จะมีผู้ใดกล้าพูดจาส่งเดชต่อหน้าเขาหรือไรแล้วจะมีผู้ใดกล้าตำหนิว่าจี้หานอีทำหน้าที่ได้ไม่ดีเล่าถึงอย่างไรทั้งหมดก็เป็นเพราะเขาตามใจนางเองตรงกันข้าม เขากลับอยากให้จี้หานอีรู้จักเอาแต่ใจและทำตัวบอบบางบ้าง จะได้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเพื่อรักษาชื่อเสียงเพียงเล็กน้อยตลอดเวลา ถึงอย่างไรขอเพียงเขาคอยอยู่เคียงข้างนาง ปกป้องนางจากลมฝนก็พอแล้วจี้หานอีในยามนี้รู้ความมากเกินไปด้วยซ้ำ ทุกเรื่องล้วนไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาด ล้วนอยากทำทุกอย่างให้ทุกคนพึงพอใจ เช่น

นี่เป็นครั้งแรกที่นางตั้งครรภ์ นับว่าเป็นลูกคนแรก เมื่อครั้งเพิ่งแต่งงานกับเซี่ยอวี้เหิง นางเองก็เคยเฝ้ารอที่จะตั้งครรภ์เช่นกัน แต่ภายหลังกลับรู้สึกโชคดีที่ตนเองไม่มีลูกกับเขาบัดนี้ในที่สุดนางก็ตั้งครรภ์แล้ว ภายในใจจึงบังเกิดความรู้สึกอัศจรรย์ นางเฝ้ารอการถือกำเนิดของเด็กคนนี้เหลือเกินจี้หานอีค่อย ๆ คัดลอกพระคัมภีร์อย่างเชื่องช้า นางนั่งอยู่บนตั่งหลัวฮั่น มีเสื้อคลุมสีน้ำเงินไพลินพาดบนหัวไหล่ เรือนผมยาวสลวยรวบต่ำไว้ด้านหลังตรึงด้วยปิ่นเงินหนึ่งเล่ม ภายใต้แสงโคมที่ขับเน้นเรือนร่างอรชรให้ดูงดงามเสิ่นซื่อก้าวเข้ามาพร้อมไอหนาวที่ติดอยู่บนร่าง ด้วยเกรงว่าความเย็นบนกายตนจะทำให้จี้หานอีไม่อยากเข้าใกล้ เขาจึงยืนผิงไฟอยู่ข้างเตาครู่หนึ่ง ถึงค่อยเดินเข้าไปหานางจี้หานอีวางพู่กันลง กำลังจะลุกขึ้น แต่กลับถูกเสิ่นซื่อกดตัวไว้ เขาโน้มกายลงช้อนร่างนางขึ้นมาในอ้อมแขน ก่อนนั่งลงตรงตำแหน่งที่นางนั่งอยู่เมื่อครู่เสิ่นซื่อมองพระคัมภีร์ที่จี้หานอีคัดลอกไว้บนโต๊ะเตี้ยเบื้องหน้า ลายมืออ่อนช้อยงดงาม ทุกตัวอักษรเขียนด้วยความตั้งใจอย่างเป็นระเบียบเขาก้มหน้ามองคนในอ้อมแขนพลางถาม “ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยิ้มพลางกล่าว “อาซื่อมาบอกข้าแล้ว เขาเป็นห่วงเจ้า ยามนี้อากาศหนาว จึงไม่อยากให้เจ้าไปคารวะ ข้าเองคิดดูก็เห็นสมควร ร่างกายเจ้าไม่ค่อยแข็งแรง เจ็บป่วยอยู่บ่อย ๆ ไม่มาก็ดี จะได้ไม่กระเทือนถึงเด็กในครรภ์”กล่าวจบ ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็หันไปมองนางไป๋ที่อยู่ด้านข้าง “เจ้าอย่าได้หาว่าข้าลำเอียง หากตอนนั้นอาซู่มาบอกข้า ข้าก็ย่อมละเว้นให้เจ้าเช่นกัน”ใบหน้าของนางไป๋แข็งค้างเล็กน้อย ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเสียดูดีมีเหตุผล แต่ตอนที่นางท้องโย้คอยปรนนิบัติพัดวี ฮูหยินผู้เฒ่าเคยสงสารนางบ้างหรือไม่?แล้วดูจี้หานอีในยามนี้ ริมฝีปากแดง ฟันขาวสะอาด ใบหน้าเปล่งปลั่งมีสีเลือดฝาด นี่เรียกว่าร่างกายไม่แข็งแรงหรือ?นางอดนึกถึงเสิ่นซู่ขึ้นมาไม่ได้ เขามักกล่าวให้ฟังว่าภายในใจมีเพียงนางผู้เดียว ทว่าเมื่อเทียบกับเสิ่นซื่อแล้ว เสิ่นซื่อกลับพูดจริงทำจริง ส่วนเสิ่นซู่ก็เพียงกล่าววาจาหวานซึ้งเพื่อเอาใจนางเท่านั้นนางมีชีวิตมาจนถึงวัยนี้ เพิ่งจะเข้าใจว่าบุรุษผู้หนึ่งรักและทะนุถนอมภรรยาหรือไม่ ย่อมไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเขากล่าวถ้อยคำน่าฟังเพียงใด แต่อยู่ที่ว่าเขาปฏิบัติต่อภรรยาอย่างไรต่างหากตั้งแต่อดีต