All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 901 - Chapter 910

พูดตามตรง คำพูดของนางไป๋ทำให้หลี่ซู่อวี้รู้สึกคล้อยตามอยู่ไม่น้อยฟังเช่นนี้แล้ว เสิ่นฉางหลิงก็คงยังไม่มีสตรีที่ชอบพออยู่ในใจจริง ๆส่วนเรื่องที่เขายังไม่ประสานั้น หลี่ซู่อวี้ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลยอมรับได้ ถึงอย่างไรจะมีบุรุษคนใดทอดทิ้งภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้ามาโดยไม่เหลียวแลกัน หากเป็นบุรุษปกติย่อมไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้แน่แต่คืนนั้นเสิ่นฉางหลิงเมามายไม่ได้สติ ต่อให้อยากทำสิ่งใด ก็คงทำไม่ไหวอยู่ดีเมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่ซู่อวี้ก็สามารถเกลี้ยกล่อมตนเองให้สบายใจขึ้น แต่ไม่ว่าอย่างไร รอเสิ่นฉางหลิงกลับมาเมื่อใด นางก็จะต้องรั้งตัวเขาไว้ถามให้กระจ่างสักครั้ง ว่าความจริงเขาคิดอย่างไรกันแน่เมื่อนางไป๋เห็นว่าตนพูดกับหลี่ซู่อวี้ชัดเจนแล้ว ก็กล่าวต่อ “เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ไม่ต้องบอกให้คนทางบ้านเดิมเจ้ารู้หรอก ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องระหว่างเจ้าสองสามีภรรยา ผู้อื่นแต่งงานก็ล้วนมีบิดามารดาเป็นผู้ตัดสินใจ ในเมื่อคนอื่นยังอยู่กันได้ราบรื่น แล้วเหตุใดเจ้าถึงจะอยู่ไม่ได้เล่า?”หลี่ซู่อวี้ย่อมเข้าใจความหมายในคำพูดแม่สามีชัดเจน วันหน้าอย่านำเรื่องเหล่านี้มารบกวนอีก และก็ห้ามกลับไปปรับทุกข์กับค

พูดตามตรง หลี่ซู่อวี้มีถ้อยคำตัดพ้อต่อเสิ่นฉางหลิงมากมาย ถึงขั้นอยากกระชากตัวขึ้นมาถามให้กระจ่างว่าเขาคิดทำอะไรกันแน่นางเองก็ใช่ว่าไม่รำคาญใจ แต่ก่อนอยู่จวนมีพี่ชายคอยตามใจ ทั้งนางยังรู้จักนิสัยเสิ่นฉางหลิงดี แม้เขาจะทำตัวเหลาะแหละ แต่ก็เป็นคนใจงาม เช่นตอนที่นางมาจวนสกุลเสิ่นในอดีต ต่อให้นางร่วมมือกับเสิ่นซู่อี๋กลั่นแกล้งเขา เขาก็ไม่เคยโกรธ หากเปลี่ยนเป็นเสิ่นฉางชินผู้เป็นพี่ชายใหญ่ของเขา นางย่อมไม่กล้าทำเช่นนั้นแน่ครั้นความขุ่นเคืองปะทุขึ้นมา นางก็สะบัดผ้าโยนใส่แผ่นหลังเสิ่นฉางหลิง ก่อนถาม “หากรังเกียจข้าก็บอกมาตามตรง ท่านทำให้ข้าอับอายเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไรกันแน่?”เสิ่นฉางหลิงชะงักงันเล็กน้อย แต่ยังคงไม่พูดสิ่งใดหลี่ซู่อวี้จึงจิ้มนิ้วลงบนบาดแผลของเขา คราวนี้เสิ่นฉางหลิงร้องโอ๊ย ก่อนจะหันกลับมามองนางพลางกล่าว “เจ้าช่างใจร้ายนัก”หลี่ซู่อวี้ไม่ได้เกรงกลัวเสิ่นฉางหลิงสักนิด นางถลึงตาตอบกลับไป “หากข้าไม่กดแผลของท่าน ก็คงนึกว่าท่านกลายเป็นใบ้ไปแล้วเสียอีก”“เมื่อครู่ท่านไม่ส่งเสียงสักคำตอนถูกท่านพ่อเฆี่ยนตี ข้ายังนึกว่าท่านไม่รู้จักเจ็บปวด สุดท้ายก็เสแสร้งทั้งสิ้น”เสิ่นฉาง

วันนี้เสิ่นซื่อเป็นห่วงจี้หานอีอยู่ตลอดเวลา จึงสั่งให้คนนำงานราชการไปไว้ที่ห้องหนังสือ แล้วรีบกลับมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนนางสักครู่ ครั้นก้าวเข้ามาเห็นผู้คนมากมาย สีหน้าของเขาก็เย็นเยียบลงทันทีต้องเดินเข้าไปอีกสองก้าว จึงพอมองเห็นใบหน้าของจี้หานอีขึ้นมาบ้างคนที่เดิมทีเคยงดงาม ยามนี้หว่างคิ้วและแววตากลับแฝงความอ่อนระโหยอย่างจนใจ ในมือประคองถ้วยโจ๊กไว้ ขณะถูกคนรอบข้างคะยั้นคะยอให้รับประทาน ใบหน้าขาวผ่องซีดเซียวยิ่ง นางเอนกายพิงหมอนนุ่มใบใหญ่สีฟ้าทางด้านหลัง ค่อย ๆ ฝืนกินลงไปคำหนึ่งเสิ่นซื่อมองออกว่าจี้หานอีกินด้วยความยากลำบาก เขารับถ้วยชาจากมือสาวใช้มาอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนคลายมือออก เสียงถ้วยแตกเพล้งดังขึ้น เสียงเกลี้ยกล่อมที่ดังอยู่เมื่อครู่พลันเงียบงัน ทุกคนหันกลับไปมอง จึงเห็นเสิ่นซื่อยืนอยู่ด้านหลังใบหน้าเสิ่นซื่อเรียบเฉยดูไม่ออกว่าอารมณ์ดีหรือร้าย ทั้งเขายังเป็นคนเย็นชามาแต่ไหนแต่ไร พี่สะใภ้ทั้งสองเห็นแล้วก็ใจฝ่อ ความจริงพวกนางล้วนหวังดีต่อจี้หานอี รวมถึงเป็นห่วงซื่อจื่อน้อยในครรภ์นักเสิ่นซื่อไม่พูดคำใด เดินตรงไปข้างเตียง คนที่นั่งอยู่บนขอบเตียงพลันรีบลุกขึ้นหลีกทางให้ทันที

ฮูหยินเว่ยผู้เป็นฮูหยินใหญ่แห่งสกุลฉินพานางซูกับฉินฝูอวี้มาเยี่ยมพร้อมกันยามนี้อาการบาดเจ็บที่ขาของฉินฝูอวี้หายดีแล้ว นางจึงกระโดดโลดเต้นเข้ามาข้างกายจี้หานอี เอาแต่จ้องมองท้องของท่านอาหญิงขณะถาม “เมื่อใดจะคลอดออกมาให้ข้าเล่นด้วยเสียทีเจ้าคะ?”ฮูหยินเว่ยตีมือฉินฝูอวี้ที่ยื่นไปแตะท้องจี้หานอีด้วยความขุ่นเคือง “พูดเหลวไหลอันใดของเจ้า”ฉินฝูอวี้ถูกตีหลังมือไปหนึ่งที ก็รู้สึกน้อยใจนักจี้หานอียิ้มพลางดึงนางมานั่งข้างกาย ก่อนกล่าว “นับดูแล้วก็คงราวปลายปีนี้กระมัง”ฉินฝูอวี้จึงกล่าวด้วยความเป็นกังวล “ตอนนั้นพี่สะใภ้ใหญ่ใช้เวลาคลอดตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืน ทำเอาข้าตกใจแทบแย่ แล้วท่านอาหญิงจี้จะต้องใช้เวลานานถึงเพียงนั้นด้วยหรือไม่?”ฮูหยินเว่ยแทบอยากจะตีปากฉินฝูอวี้เสียเหลือเกิน “เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดอีก”ฉินฝูอวี้ตกใจกับท่าทีของมารดา รีบหลบไปอยู่ด้านหลังจี้หานอีทันทีฮูหยินเว่ยรีบหันไปกล่าวกับจี้หานอีว่า “สตรีล้วนต้องผ่านเรื่องเช่นนี้ เจ้าอย่ากลัวไปเลย มีบางคนก็คลอดเร็วเช่นกัน”ความจริงจี้หานอีก็หวาดกลัวอยู่ในใจ แต่นางย่อมไม่อาจหลีกหนีจึงยิ้มพลางพยักหน้ารับคำหลายวันให้หลัง คดีของจวน

ในช่วงหลายวันหลังจากนั้น จี้หานอีก็พักผ่อนเพื่อบำรุงครรภ์อย่างสงบใจ เรื่องจิปาถะทั้งหลายล้วนจัดการอยู่ภายในห้องแม่นมฟางเป็นคนมีความสามารถยิ่ง เรื่องที่จี้หานอีสั่งการลงไป นางล้วนจัดการได้เรียบร้อยดี บางครั้งนางชุยก็แวะมาที่ห้องของจี้หานอีเพื่อสอบถามเรื่องในครัวนางไป๋เองก็ไม่เข้ามาก้าวก่ายจริง ๆ มอบให้นางชุยจัดการทั้งหมด และทุกครั้งที่นางชุยมาสอบถาม จี้หานอีก็คอยสอนงานให้ด้วยความตั้งใจนางชุยมองจี้หานอีอย่างนับถือยิ่งก่อนกล่าวว่า “ในอดีตท่านอาสะใภ้ห้าไม่เคยดูแลจวนมาก่อน แต่กลับจัดการได้ดีถึงเพียงนี้ เทียบกับท่านแล้ว ข้าย่อมละอายใจนักเจ้าค่ะ”จี้หานอีตอบกลับไป “ความจริงเจ้าก็ทำได้ดีเช่นกัน เพียงแต่ข้าเป็นคนวางกฎระเบียบในครัว หลายอย่างเจ้ายังไม่เข้าใจ จึงรู้สึกว่าไม่คุ้นมือ ทำให้ตัดสินใจไม่ถูกในหลายเรื่อง”“หากเจ้าเป็นผู้ดูแลครัวมาตั้งแต่แรก เจ้าก็ต้องทำได้ดีแน่นอน”นางชุยมองจี้หานอีด้วยความซาบซึ้ง เวลาอยู่ต่อหน้านางไป๋ ขอเพียงมีเรื่องใดทำได้ไม่ดี แม่สามีก็จะดุด่านางอย่างไม่ไว้หน้า เห็นว่าเป็นเพราะนางไม่ได้เรื่องแต่ท่านอาสะใภ้ห้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น แม้เพิ่งเข้ามาดูแลได้ไม่กี่วัน