All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 921 - Chapter 930

เมื่อเสิ่นซื่อกล่าวเช่นนี้ จี้หานอีจึงไม่ค่อยอยากเชื่อเสียเท่าใดเสิ่นซื่อมองสีหน้าจี้หานอี พลางบีบเนื้อนุ่มตรงช่วงเอวนางเบา ๆ “ข้าอยู่เป็นเพื่อน เจ้าไม่ดีใจหรือ?”จี้หานอีรีบส่ายหน้าเสิ่นซื่อกล่าวต่อ “พรุ่งนี้เจ้าช่วยจัดห้องหนังสือให้ข้าหน่อย งานใดที่จัดการไม่ทันในสำนักตรวจการ ข้าจะให้คนนำกลับมาทำต่อที่นี่”จี้หานอีเห็นว่าเสิ่นซื่อพูดจริง จึงขานรับทันทีเสิ่นซื่อถามต่อ “เจ้าคิดจะไปพูดกับท่านแม่เมื่อใด?”จี้หานอีขบคิดครู่หนึ่ง “วันมะรืนแล้วกันเจ้าค่ะ”ความจริงเสิ่นซื่อรู้สึกว่าจี้หานอีมีไหวพริบอยู่ไม่น้อย สรุปแล้วนางโยนความผิดทั้งหมดมาให้เขา ส่วนตัวนางกลับได้เป็นภรรยาผู้เพียบพร้อมและใจกว้างเสิ่นซื่อยกมุมปากยิ้มบาง ๆ จี้หานอีเป็นเช่นนี้ช่างมีชีวิตชีวาเหมือนนางในวันวาน เขาจึงอยากตามใจนางให้มากขึ้นอีกสักหน่อยยามนี้คนในอ้อมกอดส่งกลิ่นหอมอ่อนละมุนขจรไปทั่ว ไม่ว่านางจะขยับตัวอย่างไรขณะนั่งอยู่ในอ้อมแขน ก็คล้ายกำลังยั่วเย้าเขาทั้งสิ้น เสิ่นซื่อเริ่มยับยั้งตนเองไม่ได้ จึงคลายอ้อมกอดกล่าวว่า “กินข้าวเสร็จ ข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นในสวนสักครู่”จี้หานอีย่อมยินดี ลุกจากอ้อมกอดเสิ่นซื่อแล

เมื่อจี้หานอีพูดถึงขั้นนี้ นางไป๋ก็ได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ รอยยิ้มด้วยความกระตือรือร้นเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังพูดคำใดไม่ออกฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเห็นด้วยกับคำพูดของจี้หานอียิ่ง หลายปีนี้เสิ่นซื่อสร้างศัตรูในแวดวงขุนนางไว้ไม่น้อย คนที่จะมาอยู่ข้างกายเขาย่อมสำคัญ คำพูดของจี้หานอีกลับช่วยเตือนให้นางฉุกคิดขึ้นมาต้องยอมรับว่า นางชื่นชอบนิสัยสงบสุขุมและละเอียดรอบคอบในทุกเรื่องของจี้หานอีนัก ไม่ว่าเรื่องใดก็คิดได้ถี่ถ้วนเสมอวันหน้าหากขึ้นเป็นฮูหยินผู้ดูแลสกุลเสิ่นย่อมจัดการได้ไม่มีข้อผิดพลาด นางจึงยิ่งวางใจในตัวจี้หานอีมากขึ้นรวมถึงจี้หานอียังวางตัวในเรื่องการรับอนุอย่างใจกว้างถึงเพียงนี้ ไม่มีข้อบกพร่องใดให้ตำหนิแม้แต่น้อยหญิงชราพยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนมองนางไป๋ปราดหนึ่ง “ไม่ต้องพูดเรื่องอื่นแล้ว อาซื่ออยู่สำนักตรวจการ สืบประวัติหญิงสาวคนเดียวใช้เวลาไม่นานหรอก สืบดูสักหน่อยก็ดี ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด”“เจ้านำแม่นางผู้นี้กลับไปก่อน เพียงรอฟังข่าวก็พอ หากประวัติขาวสะอาดจริง ค่อยพามาอีกครั้ง”หมิงเยียนได้ยินถึงตรงนี้ ในใจก็พลันตื่นตระหนก อดหันไปมองนางไป๋ด้วยความลนล

จี้หานอีนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่านางไป๋จะใช้วิธีต่ำช้าอย่างการให้ไป๋หมิงเยียนไปปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นซื่อเช่นนี้แต่ลองคิดดูก็พอเข้าใจ นางไป๋คงคิดว่าหากสืบประวัติไป๋หมิงเยียนอาจพบปัญหา จึงให้อีกฝ่ายไปปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นซื่อก่อน ถ้าเขาเกิดถูกใจ เรื่องชาติกำเนิดก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปเรื่องหาเหตุให้นางขุ่นใจ นางไป๋ย่อมทุ่มเทสุดกำลังมาแต่ไหนแต่ไรแล้วแม่นมฟางเดินตามหลังจี้หานอี ขมวดคิ้วพลางกระซิบ “เมื่อตอนเช้าสตรีผู้นั้นยังดูว่าง่ายรู้ความอยู่เลย พอตกบ่ายกลับประพฤติตนยั่วยวนเช่นนี้เสียแล้ว”“มีสตรีแบบใดที่ท่านโหวไม่เคยเห็นบ้างเจ้าคะ แต่ก่อนสาวใช้ในเรือนที่คิดยั่วยวนท่านโหว ถึงกับเปลื้องผ้าจนหมดก็มี ท่านโหวรังเกียจการกระทำเช่นนี้ที่สุด สตรีผู้นั้นจิตใจไม่ซื่อตรง ฮูหยินห้ามเก็บนางไว้เด็ดขาด หากให้อยู่ต่อก็ไม่รู้จะก่อเรื่องอันใดขึ้นอีก”จี้หานอีย่อมไม่มีทางรับนางไว้หลังเกิดเรื่องเช่นนี้ ทั้งก็ไม่ได้คิดรับไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วด้วยเมื่อมาถึงโถงหน้า เหล่าสตรีของบ้านใหญ่ก็อยู่กันพร้อมหน้า นางไป๋นั่งสีหน้าแข็งค้างอยู่ด้านข้าง กลางห้องปรากฏสาวใช้คนหนึ่งนั่งคุกเข่าเคียงข้างหมิงเยียน ทั้งสองคนถูกจั

ขณะนั้นเสียงอันราบเรียบของเสิ่นซื่อพลันดังขึ้น “ไม่ว่าผู้ใดเป็นคนเริ่มเรื่อง ทำผิดก็ต้องรับโทษ”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฟังคำพูดของเสิ่นซื่อแล้วก็พยักหน้า ก่อนกล่าวกับหลี่ซู่อวี้ด้วยความเย็นชาว่า “เรื่องในเรือนของอาห้า เจ้าเข้าไปยุ่งอะไรด้วยไม่ทราบ? ถึงคราวให้เจ้าก้าวก่ายแล้วหรือ?”“ในเมื่อเจ้าเป็นคนยุยง ก็ให้งดเบี้ยรายเดือนครึ่งปี ค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เบิกจากกองกลางลดลงครึ่งหนึ่ง และกักบริเวณอีกสองเดือน ให้ขัดเกลาจิตใจตนเองเสียบ้าง”“เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?”หลี่ซู่อวี้ก้มศีรษะโขกพื้นรับคำไม่อิดออดฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นหันไปมองนางไป๋อีกครั้ง “แม้เรื่องนี้ลูกสะใภ้เจ้าเป็นคนเสนอความคิด แต่เจ้าเป็นแม่สามี กลับแยกแยะถูกผิดไม่ได้ คล้อยตามคนรุ่นหลังทำเรื่องเหลวไหล นี่ก็นับเป็นความผิดของเจ้าเช่นกัน เรื่องบัญชีรวมของจวนระงับไว้ชั่วคราว ส่วนคลังสมบัติให้หานอีเป็นคนดูแล”คำตัดสินที่คล้ายมีความเป็นธรรมของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนั้น ความจริงก็คือการค่อย ๆ โอนถ่ายอำนาจในมือนางไป๋ไปให้จี้หานอีทีละน้อยจี้หานอีดูแลทั้งไร่นาและคลังสมบัติ หากบัญชีรวมตกไปอยู่ในมืออีกฝ่ายด้วย นางไป๋ก็แทบไม่เหลือที่ยืนในจวนนี้แล

แน่นอนว่าในหมู่ชาวบ้าน มีไม่น้อยที่ผู้อาวุโสเขียนหนังสือแบ่งครอบครัวกันเอง แล้วแยกเรือนโดยไม่ส่งเรื่องไปยังที่ว่าการ ขอเพียงไม่มีใครไปร้องเรียน ทางการก็จะไม่เข้ามายุ่งแต่เสิ่นซื่อรับราชการในราชสำนัก ชื่อเสียงเป็นสิ่งสำคัญ หากเขาคิดแยกจวน ย่อมต้องเขียนหนังสือส่งไปยังที่ว่าการ ทั้งในสกุลเสิ่นไม่มีเรื่องใดไม่อาจไกล่เกลี่ย หากยังดึงดันจะแยกครอบครัว ก็อาจถูกยื่นฎีกากล่าวโทษเสิ่นซื่อมีหน้าที่ตรวจสอบและกล่าวโทษขุนนาง เขาย่อมไม่มีทางไม่เข้าใจเรื่องนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองบุตรชายด้วยความตกตะลึง “เจ้า… อย่าได้พูดเช่นนี้อีก การแยกจวนใช่ว่านึกอยากแยกก็แยกได้เสียเมื่อใด?”เสิ่นซื่อมองมารดาด้วยท่าทีเรียบเฉย “หากท่านแม่กังวลว่าข้าจะถูกกล่าวโทษ เช่นนั้นก็วางใจเถิดขอรับ ในเมื่อข้าเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาเอง ย่อมรู้ว่าจะรับมืออย่างไร”“บัดนี้เพียงต้องการให้ท่านแม่กับท่านพ่อเห็นชอบเท่านั้น”“ยามนี้ท่านพ่อไม่อยู่ในเมืองหลวง กำลังท่องเที่ยวชมทิวทัศน์วสันตฤดูอยู่ที่หยางโจว วันนี้ข้าจะเขียนจดหมายไปถามความเห็นท่าน แต่คิดว่าท่านพ่อต้องยินยอมแน่”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นสบตาเสิ่นซื่อ แววตาของเขาแน่วแน่เช่นนี้มาแ