All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 911 - Chapter 920

“พูดเช่นนั้นได้อย่างไร เขาถึงกับถือสาเด็กคนหนึ่งเชียวหรือ”“ความทุกข์ใจเหล่านี้ข้าจะไประบายกับผู้ใด ครั้นบอกแม่สามีสุดท้ายก็มีแต่จะถูกตำหนิว่าข้าไม่ได้เรื่องเองเท่านั้น”เมื่อนางชุยกล่าวจบ ก็ก้มหน้าร้องไห้อีกครั้งนับตั้งแต่จี้หานอีรับฟังนางชุยร้องไห้ปรับทุกข์เมื่อคราวก่อน อีกฝ่ายก็มักมาร้องไห้กับนางอยู่บ่อย ๆ กล่าวตามตรง เสิ่นฉางชินทำไม่ถูกจริง ๆ นางชุยหาได้น้อยใจอย่างไร้เหตุผลไม่ต้นตอของเรื่องอยู่ที่นางไป๋ ทั้งภาระหน้าที่ที่นางไป๋ในฐานะแม่สามีควรรับผิดชอบ และการไม่ยอมจัดการเรื่องราวของเสิ่นฉางชิน ทั้งหมดจึงตกหนักอยู่บนบ่าของนางชุย ทำให้ชีวิตนางยิ่งลำบากนักจี้หานอีเองก็ไม่อาจแนะนำให้นางชุยหย่าร้าง กล่าวตามตรง หากนางชุยตัดสินใจเช่นนั้นจริง จี้หานอีย่อมสนับสนุนเต็มที่ แต่ถ้อยคำนี้ไม่ควรออกจากปากนางตอนเสิ่นซื่อเข้ามา เขาเห็นนางชุยกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดจี้หานอี เสียงฝีเท้าที่เดินเข้าไปทำให้นางชุยสะดุ้งโหยง รีบผละจากอ้อมกอดจี้หานอี ด้วยรู้สึกอับอายจึงรีบร้อนกล่าวขอตัวเสิ่นซื่อโอบจี้หานอีเข้ามาในอ้อมกอดอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นจึงสั่งให้ผู้ติดตามนำกล่องที่ถือมาวางบนโต๊ะแล้วเปิ

คำพูดของเสิ่นซื่อนั้น แทบไม่ต่างจากการแจกแจงความผิดของจี้หานอีทีละข้อแต่เสิ่นซื่อไม่เคยใช้ผ้าหุ้มเข่า ส่วนเสื้อคลุมนั้น แต่ละปีมีคนส่งหนังสัตว์ชั้นดีมาให้นับไม่ถ้วน มากเสียจนมีเสื้อคลุมหลายตัวที่เขาไม่เคยสวม จี้หานอีจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้แต่พอคิดดูอีกที ทั้งเห็นเขาแจกแจงความผิดของนางได้อย่างคล่องปาก เกรงว่าคงจดจำไว้ในใจมานานแล้ว เพียงแต่ไม่เคยพูดออกมาก็เท่านั้นจี้หานอีรู้สึกอยากหัวเราะเล็กน้อย สุดท้ายคนเย็นชาอย่างเสิ่นซื่อก็ยังเก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ นางจึงอดยิ้มจนตาหยีไม่ได้เสิ่นซื่อเห็นจี้หานอียิ้มก็เลิกคิ้ว เอื้อมมือดึงนางเข้ามาแนบอก ยามนี้นางยิ่งไม่เกรงกลัวเขาขึ้นทุกวัน หากผู้ใต้บังคับบัญชาเห็นสีหน้าเช่นนี้ของเขา ล้วนต้องหวาดหวั่นจนตัวสั่น แต่นางกลับยังหัวเราะออกมาได้เขาก้มมองคนในอ้อมแขน รอยยิ้มนั้นงดงามนัก นางหัวเราะจนร่างสั่นไหวอยู่ในอ้อมกอดดุจกิ่งบุปผาต้องลม ร่างกายที่ไม่ได้ใกล้ชิดนางมานานพลันร้อนรุ่มขึ้นอีกระลอก เขาจึงยิ่งกระชับอ้อมแขนกอดนางแน่นกว่าเดิมจี้หานอีรู้สึกว่าเสิ่นซื่อยามหึงหวงช่างแปลกใหม่สำหรับนางนักนางกล่าวพลางคลี่ยิ้ม “ดูท่าคงเป็นความผิดของข้าเอง แต่

จี้หานอีนั่งถัดลงมาจากฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น เพิ่งนั่งลง หลานสะใภ้สาวสองคนก็เข้ามาชวนพูดคุย ทั้งพี่สะใภ้รองยังเข้ามาถามไถ่สุขภาพ ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ถามว่าหลายวันมานี้นางกินได้ดีขึ้นหรือไม่ จี้หานอีจึงตอบรับทุกคนแทบไม่ทันหลี่ซู่อวี้ผู้นั่งอยู่ข้างนางไป๋มองภาพฝั่งตรงข้าม จี้หานอีใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งปี ก็ทำให้คนในจวนสกุลเสิ่นเข้าหาได้ถึงเพียงนี้ ครั้นมองข้างกายแม่สามีที่ไม่มีใครเข้ามาชวนสนทนา นางก็รู้สึกเหลือเชื่อไม่น้อยในอดีต นางเคยดูแคลนจี้หานอี แต่ยามนี้อีกฝ่ายกลับดูสูงส่งจนคล้ายตนเองจะเอื้อมไม่ถึงแล้วนางคิดไม่ออกว่าจี้หานอีทำได้อย่างไรนับแต่แต่งเข้ามา นางมีโอกาสพบหน้าจี้หานอีเพียงไม่กี่ครั้ง ส่วนหนึ่งเพราะจี้หานอีตั้งครรภ์พอดี จึงไม่ได้ไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าในตอนเช้า อีกเหตุผลคือได้ยินว่าช่วงนี้จี้หานอีไม่สบาย จึงไม่ค่อยได้ออกนอกเรือนนางชุยนั้นไปหาจี้หานอีเป็นประจำ ตัวนางเองก็เคยคิดทำเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน ด้วยมารดาส่งจดหมายมาบอกว่า บัดนี้จี้หานอีตั้งครรภ์แล้ว สกุลเสิ่นมีฐานะเช่นทุกวันนี้ได้ก็ล้วนอาศัยเสิ่นซื่อกับครอบครัว จึงกำชับให้นางพยายามใกล้ชิดจี้หานอีเข้าไว้แต่ด้วยเรื่องร

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นชะงักงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ควรกล่าวสิ่งใดต่อ แต่ในเมื่อเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว หากปล่อยให้จี้หานอีบ่ายเบี่ยงโดยง่าย ก็ออกจะเสียหน้าอยู่บ้าง จึงกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าจัดการไปก่อนแล้วกัน หากอาซื่อไม่พอใจจริง ๆ ค่อยว่ากันอีกที”ความหมายก็คือจะสำเร็จหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่อย่างไรก็ต้องทำความจริงพอพูดจบ ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเองก็รู้สึกว่าคำพูดของตนฟังดูไร้เหตุผลและบีบบังคับอีกฝ่ายไม่น้อย จึงก้มหน้าจิบชาอีกครั้ง ไม่มองหน้าจี้หานอีอีกจี้หานอีย่อมตอบรับอย่างว่าง่าย ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจึงนับว่าพึงพอใจเมื่อออกจากเรือนฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น จี้หานอีก็เดินไปผ่อนคลายอารมณ์ที่สวนด้านหลัง ครั้นมาถึงศาลาริมน้ำข้างต้นท้อ นางก็มองกลีบดอกท้อที่ลอยอยู่ในสระด้วยสีหน้าสบายใจในบรรดาสาวใช้ที่ติดตามอยู่ด้านหลังจี้หานอี ยังมีชิวเยวี่ยกับชิวซวงรวมอยู่ด้วย ทั้งสองเองก็ได้ยินคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อครู่เช่นกัน แต่ไม่กล้าเกิดความคิดเช่นนั้น พวกนางปรนนิบัติอยู่ในเรือนใหญ่มาหลายปี หากท่านโหวเคยชายตามองพวกนางสักครั้ง ก็คงพอจะนึกเพ้อฝันอยู่บ้าง ทว่าตลอดหลายปีนี้ แม้แต่โอกาสพบหน้าท่านโหวยังแทบไม่มี จึงเลิ

ทั้งเมื่อครู่เสิ่นฉางหลิงยังผลักนาง ทำให้นางนึกขุ่นเคือง ทำให้นางอับอายต่อหน้าผู้อื่น ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่า ในเมื่อเขารู้สึกผิดต่อนาง เวลาอยู่ข้างนอกก็ต้องยอมเชื่อฟังนางเสมอด้วยรู้สึกไม่เป็นธรรม นางจึงเดินเข้าไปดึงหูเสิ่นฉางหลิง “ตกลงคุณชายสามจะกลับตอนนี้หรือไม่?”เสิ่นฉางหลิงร้องโอดโอยสองคำ แต่ก็อดกลั้นไว้ พลางบอกให้หลี่ซู่อวี้ปล่อยมือก่อนหลี่ซู่อวี้เห็นเสิ่นฉางหลิงร้องขอให้ปล่อย ก็คล้ายได้กู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมาต่อหน้าทุกคน จึงค่อยสบายใจขึ้นและยอมปล่อยมือในที่สุดเสิ่นฉางหลิงกุมใบหู อยากด่านางว่าสตรีปากร้าย แต่พอเห็นหลี่ซู่อวี้ปรายตามองมาก็ไม่กล้าพูดคำใดออกไปอีกจี้หานอีเองก็นึกไม่ถึงว่าหลี่ซู่อวี้จะเป็นคนดุดันเช่นนี้ ถึงกับกำราบเสิ่นฉางหลิงเสียอยู่หมัด จึงกล่าวว่า “นานทีคุณชายสามถึงจะกลับจวนสักครั้ง เช่นนั้นก็ควรรีบกลับเรือนสักหน่อยเถิด”เสิ่นฉางหลิงไม่เต็มใจแม้แต่นิด กลับไปก็มีแต่ต้องเผชิญหน้ากับแม่เสือสาวหลี่ซู่อวี้ แต่เขาตกลงกับนางไว้แล้วว่า อยู่ข้างนอกเขาต้องเชื่อฟังนาง ส่วนในห้องเขาเป็นคนตัดสินใจเองเขาเป็นคนรักษาคำพูด และในเมื่อจี้หานอีกล่าวเช่นนี้ จึงต้องยอมเดินตามห