Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

“นะ นวดหน่อยนะ” ลูกแมวตัวโตยังคงอ้อนไม่เลิก ก่อนจะทิ้งกระหม่อมหนาหนักลงบนไหล่ของคนข้างกายอย่างถือสิทธิ เอ่ยอ้อนอีกหน่อย “นะครับ”กะรัตเคยมั่นใจเสมอว่าตัวเองเป็นคนค่อนข้างใจแข็ง แต่กลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนไหวที่เกิดขึ้นจากดวงตาสีถ่านยามมองสบมาอย่างยากจะควบคุม ใจยังนึกหาเหตุผลให้ตัวเองเพื่อตอบรับคำขอนั้นได้อย่างไม่เก้อเขิน จวบจนเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าจางๆคาดว่าเกิดจากการอุ้มเธอเดินมาไกลหลายกิโลเมตรเมื่อช่วงบ่าย ก็ตัดสินใจได้แล้วพยักหน้ารับคำขอนั้น“..น่ารักที่สุด” ลูกแมวตัวโตชมเปาะ ก่อนจะดีดตัวขึ้นราวติดสปริงแล้วเดินไปนอนบนเบาะหนานุ่มที่กะรัตปูไว้สำหรับนอนดูดาว ปล่อยให้เจ้าของเบาะที่เผลอรับปากจะนวดให้มองจ้องเขม็งไม่วางตาเพทายพลิกตัวไปมาบนเบาะครู่เดียว ก่อนจะเลือกนอนตะแคงข้างพลางท้าวคางมองจ้องมายังเธอแล้วยิ้มมุมปาก มือหนาข้างที่ว่างยังตบลงบนเบาะส่วนที่ถูกเว้นว่างไว้เบาๆสองสามครั้งคล้ายเชิญชวน กะรัตขมวดคิ้วขุ่นเมื่อวูบหนึ่งแอบเห็นแววลิงโลดในดวงตาสีถ่านคู่นั้น มันกำลังกระโดดโลดโผนและเต้นระยับอย่างชัดเจนแม้มองฝ่าความมืด ราวกับทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ได้ถูกคำนวณผลลัพธ์ไว้หมดแล้ว

“ตื่นตั้งแต่เมื่อไรคะ?” เพราะแน่ใจว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายหลับไปจริงๆ จึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความคาใจ“ก็...”เพทายระบายยิ้มกว้างไปกับท่าทีมึนงงของคนในอ้อมกอด จุมพิตริมฝีปากจิ้มลิ้มเบาๆหนึ่งทีเพื่อตอบแทนปฏิกิริยาชวนเอ็นดูในสายตา ความจริงเขาเพิ่งหลับไปได้เพียงชั่วโมงเศษเท่านั้น แต่ในห้วงฝันแสนมืดมิดและคนข้างกายที่หายไปทำให้ใจผวา ไม่นึกว่าทันทีที่ลืมตาตื่นจะได้ยินเสียงหวานอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความมั่นคงชวนสงบใจของคนที่หายไปในความฝันพอดิบพอดี ทำท่าครุ่นคิดเพียงครู่ค่อยเอ่ยต่อ “สักพักแล้ว”กะรัตแทบกรอกตามองฟ้าเพราะคำตอบแสนคลุมเครือที่ได้รับฟังมา ค่อนข้างมั่นใจว่านิยามคำว่า ‘สักพัก’ ของเพทายคงต่างไปจากคนทั่วไปอยู่ไม่น้อย ครั้นจะถามอีกก็คงไม่ต่างจากการต่อความยาวไปอย่างไร้ประโยชน์ เพราะคนข้างกายเธอคงไหลไปได้เรื่อยตามประสา“ดึกแล้ว จะเที่ยงคืนแล้วนะคะ...เราแยกย้ายกันกลับเข้าไปนอนในบ้านดีกว่าค่ะ” กะรัตหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นอ่านเวลาแล้วตัดบท แต่ยังไม่ทันจะลุกขึ้นได้อย่างใจหมาย อ้อมกอดที่คลายออกเมื่อครู่ก็รัดร่างบางไว้อย่างรวดเร็ว“อยากนอนตรงนี้มากกว่า นอนด้วยกันนะ...เดี๋ยวฝันร้ายไม่มีใครปลอบ” คนฝัน

การปรับหน้าดินครั้งสุดท้ายก่อนการติดตั้งแผงโซล่าเซลล์ของโพรเจกต์ซันคืบหน้าไปอย่างก้าวกระโดด เวลาเพียงสัปดาห์เศษเท่านั้นกับความทุ่มเทของ ‘โพรเจกต์เอ็น’ คนเก่งที่พ่วงท้ายไว้ด้วยตำแหน่งประธานบริหารคนปัจจุบันของ ‘ไพฑูรย์การช่าง’ ก็สามารถบริหารจัดการทุกอย่างให้เดินหน้าไปได้โดยไร้การติดขัด“ช่างพิงค์ครับ โซนเขียวแปลงสุดท้ายปรับหน้าดินเสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ” ทันทีที่เดินเข้ามาในเต็นท์สนามขนาดเทียบเท่าสนามบาสเกตบอลที่ใช้เป็นสำนักงานชั่วคราว อลันก็เอ่ยรายงานแข็งขัน ทั้งที่มือหนาและสายตากำลังสาละวนอยู่กับการปักหมุดสีเขียวอ่อนลงบนบอร์ดไม้ขนาดใหญ่เบื้องหน้าเพราะพื้นที่ส่วนใหญ่ของโพรเจกต์ซันติดกับเชิงเขาและมีประเภทของหน้าดินแตกต่างกันไป ทำให้การแยกแยะประเภทของการบริหารจัดการซับซ้อนกว่าปกติเล็กน้อย กะรัตจึงเลือกใช้แผนที่ขนาดใหญ่ขึ้นมาติดบนบอร์ดสำหรับใช้ประชุมและเลือกเข็มหมุดหลากสีเป็นตัวกำหนดขอบเขตของการทำงาน “อลัน...สีเขียวอ่อนหมายความว่า ‘กำลังปรับหน้าดิน’ ไม่ใช่เหรอ? ตาบอดสีเหรอครับ?” กะรัตเอ็ดเสียงเรียบ หลังปรายตามองวิศวกรน้องใหม่ที่เธอขอยืมตัวมาจากระยอง มองเพียงครู่เดียวก็เห็นความผิดพลาดซึ

น่าเสียดาย ที่จุดเริ่มต้นระหว่างเราไม่ได้น่าจดจำนัก..“หลับอยู่หรือเปล่าคะ?” เพราะได้รับบทเรียนเกี่ยวกับการนอนหลับแบบไม่จริงใจของเพทายมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง คนที่เพิ่งตัดสินใจเรื่องอะไรบางอย่างได้ก็เลือกจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“..พักสายตา ถามทำไม? คิดจะลักหลับพี่หรือไง?” เสียงทุ้มต่ำติดจะรื่นรมย์เอ่ยเนิบนาบทั้งที่ยังหลับตา“พี่พีทยังจำตอนที่เราเจอครั้งแรกได้ไหมคะ?” กะรัตเอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆในน้ำเสียงนั้น“อือหื้อ แล้ว?” คนที่ยังพักสายตาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน“..พิงค์จะคืนที่ดินติดริมแม่น้ำเจ้าพระยาผืนนั้นให้ ตามสัญญาค่ะ”ดวงตาสีถ่านที่ปิดสนิทจนถึงเมื่อครู่ กลับลืมขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนต้องหรี่ตาลงเพราะแสงแดดที่สาดสะท้อนเข้าหาโดยไม่ทันปรับตัว ก่อนจะขมวดคิ้วขุ่นเมื่อหันมองใบหน้านิ่งเรียบของคนนั่งข้างกาย สานสบดวงตากลมใสที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดสิ่งใด“เพราะอะไร?” อาจฟังดูเป็นคำถามที่โง่เง่าไปสักหน่อยสำหรับคนที่กำลังจะได้ที่ดินผืนงามคืนมา แต่ในเวลานี้นี่กลับเป็นคำถามเดียวที่เพทายนึกออก“ก็...ไม่ได้มีเหตุผลอะไรค่ะ แค่คิดว่าคงถึงเวลาที่ต้องคืนให้แล้ว”“ถึงเวลาต้

โฉนดที่ดินผืนงามติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ถูกวางลงเบื้องหน้าประธานบริหาร ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ตั้งแต่เช้าตรู่ แต่คนได้รับกลับยังคงมีใบหน้าบึ้งตึงและไม่ยอมเอ่ยสิ่งใดออกมาสักครึ่งคำ“กรรมสิทธิ์ทุกอย่างกลับมาเป็นของ ‘วัฒนากร’ เรียบร้อยครับนาย” ชลันธรเอ่ยรายงาน“เออ” น้ำเสียงไม่แยแสตอบกลับ ก่อนจะปรายตามองโฉนดที่ดินผืนงามเพียงครู่เดียวแล้วเบือนหน้าหนี“จะให้เดินโพรเจกต์บนที่ดินแปลงนี้ต่อไปเลยไหมครับนาย” ผู้ช่วยคนสนิทถามซ้ำ“เออ”“แล้ว...จะให้ผมส่งใครลงไปคุมโพรเจกต์โซล่าดีครับ? ช่างวินก็ว่างแล้ว ส่งไปแทนเลยไหมครับ” ผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยถามอีกครั้ง“เออ” คนไม่ทันฟังตอบกลับ“..รบกวนเซ็นคำสั่งย้ายด้วยครับ ผมเตรียมเอกสารไว้เผื่อหลายวันแล้ว” ชลันธรเอ่ยเรียบเรื่อย ในน้ำเสียงติดจะขำขันจางๆ หากคนไม่สนิทกันคงไม่ทันสังเกตเห็นปลายปากกาที่กำลังจรดค้างอยู่บนคำสั่งย้ายชะงักกึก ก่อนกวาดอ่านข้อความที่ปรากฏบนหน้ากระดาษอยู่เพียงเสี้ยวนาที แล้วหันมองผู้ช่วยคนสนิทคล้ายขุ่นเคือง “ใครสั่งให้ย้ายช่างวินไปทำงานแทนฉัน?”“กูสั่งเอง” เสียงทุ้มของประธานร่วมอีกคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาเอ่ยตอบณัฐนัยปรายตามองเพทายครู่เดียว