Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

“ช่างมันเถอะ ทุกอย่างผ่านไปแล้วนะ” จุมพิตหนักๆลงบนกระหม่อมบางอีกครั้ง กระชับอ้อมแขนให้คนข้างกายได้พักพิง “วันนี้ใช้พี่ขับรถข้ามเขามาไกลถึงวังน้ำเขียวเชียวนะ...มีอะไรพิเศษหรือเปล่า?”เสียงทุ้มไต่ลำดับสูงต่ำน่าฟังทำให้คนในวงแขนระบายยิ้มกว้าง ซุกกระหม่อมเล็กลงบนแผงอกกว้างข้างเสียงหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นนิดหน่อย ปล่อยให้ช่วงเวลาแสนสงบสุขไหลผ่านห้วงความรู้สึก เหมือนมีกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบหลากพันธุ์ที่สายลมกำลังหอบพัดมาทางหน้าต่างบานเล็กที่ถูกเปิดไว้ “ขี้อ้อนใหญ่แล้ว..” เพทายเย้าเสียงเบา จุมพิตกระหม่อมบางหนักๆคล้ายหมั่นเขี้ยวคนในอ้อมแขนอยู่ไม่น้อยคนขี้อ้อนหัวเราะเสียงเบาแลดูชอบใจคำเย้าแหย่นั้น กระชับอ้อมกอดเล็กน้อยไม่อยากปล่อยช่วงเวลาแสนสุขให้ผ่านเลยไปโดยง่าย ดวงหน้าหวานแหงนมองใบหน้าคมคายที่ห่างไปแค่คืบด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตากลมใสยังฉายประกายหวานผสมแววเกียจคร้านอยู่จางๆยามมองสบดวงตาสีถ่านอากาศเย็นของต้นฤดูหนาวที่มาพร้อมสายลมหอบใหญ่และกลิ่นกุหลาบหอมหวาน พานให้รู้สึกไม่อยากขยับไปไหนตัวขึ้นมาเสียเฉยๆ“ที่จริงก็มีเรื่องต้องทำ แต่ตอนนี้ขี้เกียจมากเลย” เธอบ่นเสียงอู้อี้ เอนเอียงกระหม่อมเล็กได้ร

เสียงขุดดินเป็นจังหวะดังแว่วมาตามลม บ่งบอกให้รู้ว่ามีคนกำลังทำงานหนักท่ามกลางแสงแดดจ้ายามบ่ายแก่ กะรัตลอบมอง ‘คนสวน’ ใหม่ที่กรอกใบสมัครแบบไม่ถามความเห็นเจ้าของบ้านและเริ่มทดลองงานโดยไม่ได้ร้องขอ จากใต้ร่มไม้ที่ห่างไปเพียงไม่กี่สิบเมตร‘ไหนลองพูดมาสิ ว่าแปลงกุหลาบพวกนั้นน่าสนใจกว่าพี่ตรงไหน?’‘..พิงค์ชอบดอกกุหลาบ มันก็เลยน่าสนใจมากกว่า’‘ฟังแล้วน่าน้อยใจชะมัด!’‘ก็พิงค์ปลูกกุหลาบพวกนี้มาเองกับมือ ก็ต้องสนใจมากเป็นธรรมดาสิค่ะ’เพราะบทสนทนากึ่งโต้แย้งครั้งสุดท้ายเมื่อชั่วโมงก่อน ทำให้เพทายที่บ่นพึมพำว่า ‘น้อยใจ’ หอบหิ้วอุปกรณ์ทำสวนออกมาขุดดินเตรียมแปลงกุหลาบให้เธอโดยไม่ยอมพูดยอมจา...อยากรู้จริงๆว่าจะงอนได้นานเท่าไรกันนะ?ครึ่งชั่วโมงผ่านไป..กะรัตมองปฏิกิริยาของคนในระยะสายตาที่ยังก้มหน้าก้มตาขุดดินราวกับพื้นเบื้องหน้ามีขุมทรัพย์มูลค่ามหาศาลซุกซ่อนอยู่คล้ายชั่งใจ สุดท้ายก็ทำได้แค่เพียงถอนใจออกมาด้วยความหนักใจในพฤติกรรมของเขา ดูเหมือนเธอจะประเมินความ ‘งอน’ ของผู้ชายคนนี้ต่ำเกินไป แม้ในความจริงตัวเธอเองก็ชอบมองเพทายในภาพที่ต่างจากปกติอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อต้องนั่งมองภาพซ้ำๆเป็นเวลานานโดยไม่ได

“แกแอบมีแฟนสินะ?” “ตลก! งานยุ่งจะตายชัก ใครจะไปมีเวลาหาแฟนวะเฮีย” เสียงหวานแก้ตัวพัลวัน น้ำเสียงโดดสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังพูดปดคำโต “ฟังไอ้มินมาอีกสินะ เฮียก็รู้ว่ามันชอบเพ้อไปเรื่อย” “ฮึ! ฟังมาจากไอ้ดาต่างหาก” กวินภพให้แหล่งอ้างอิงที่น่าเชื่อกว่าเดิมหลายเท่าทันที “มันมโน เฮียอ่านปากน้องค่ะ...ยังไม่มีแฟนเว้ย!” กะรัตนึกเคืองเพื่อนสนิทตัวแสบไม่น้อย ด้วยรู้ดีว่าหากถูกจับได้ว่ากำลังคบหาใครสักคนอยู่ทั้งที่เคยประกาศมั่นว่าจะ ‘กอดคานทองฝังเพชร’ ไปจนตายเธอคงโดนล้อไปจนลูกบวชแน่ๆ! “ดูจะมั่นมากนะ” น้ำเสียงของกวินภพแลดูหมั่นไส้ไม่น้อย แต่เสี้ยวหนึ่งดูเหมือนกำลังสนุกกับการหาเรื่องล้อเลียนรุ่นน้องคนสนิทมากกว่า “สารภาพมา! มีแฟนแล้วใช่ไหม?”“เปล่า ยังไม่มีแฟ...แค๊กๆ แค๊ก!” คำที่ตั้งใจจะเอ่ยปดติดอยู่แค่ปลายลิ้น ก่อนจะสำลักน้ำจนใบหน้าหวานแดงก่ำ เหตุไม่ใช่เพราะตกใจในสายสัมพันธ์ที่เพิ่งก่อเกิดกับใครอีกคนเมื่อไม่นานมานี้ถูกจับได้ แต่เป็นเพราะเพิ่งประสานสายตากับดวงตาสีถ่านคู่คมของคนที่มองจ้องเขม่งมายังเธอจากหน้าบ้านตู้ต่างหาก!“เหรอ? แล้วไ

“เหรอ?” เพทายกระตุกยิ้มมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ มือหนาเชยคางมนของคนพูดปดขึ้นพิจารณาคล้ายชั่งใจ ก่อนจะจุมพิตริมฝีปากอิ่มหนักๆจนเกิดเสียงดัง ‘จุ๊บ!’ แล้วค่อยถอยห่างนิดหน่อยพลางเหลือบมองหน้าปัดนาฬิกาแล้วค่อยตั้งคำถาม “มีสีลิปสติกติดปากพี่ไหม? อีกเดี๋ยวก็ต้องเข้าประชุมแล้วด้วย”คำถามจริงจังขึ้นอีกระดับทำให้คนถูกจุมพิตมึนงงไปชั่วขณะ แต่กระนั้นดวงตากลมใสก็สำรวจตรวจริมฝีปากหนาได้รูปให้ตามคำขอ “ก็ไม่มีนะคะ เรียบร้อยดี”“เหรอ? แปลกจังนะ...สงสัยต้องลองอีกที” เสียงทุ้มพึมพำเบาๆคล้ายสงสัยด้วยท่าทีใสซื่อ ก่อนจะฉวยโอกาสในเสี้ยววินาทีรวบร่างบางของคนตรงหน้าเข้ามาในอ้อมแขน“พี่พีท! ทำอะไรเนี่ย? เดี๋ยวถ้าพวกคนงานเดินผ่านมาเห็นเข้า ก็เอาไปนินทา...”ยังไม่ทันจบประโยคริมฝีปากจิ้มลิ้มก็ถูกประกบด้วยริมฝีปากหนาได้รูปในทันที และเพราะเมื่อครู่กำลังจะอ้าปากประท้วง ลิ้นอุ่นร้อนจึงแทรกเข้ามาในโพรงปากเล็กอย่างง่ายดาย ซ้ำยังสำรวจตรวจตราทุกซอกมุมและกวาดต้อนล่อลวงลิ้นเล็กให้ตอบสนองอย่างเชียวชาญ พานให้ต้องตอบสนองสิ่งเร้าตรงหน้าอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้นานเกือบนาทีหรืออาจเกินกว่านั้นมากเพราะกะรัตเองก็ไม่ได้นับเวลา แต่ส

ไม่ถึงห้านาทีห้องทำงานที่เคยเงียบสงบจนเกือบเรียกได้ว่าสงัดของณัฐนัยก็ดูครื้นเครงขึ้นมาทันตา เลขาคนสนิทหัวเราะเสียงเบากับภาพตรงหน้า เหลือบมองใบหน้าเรียบนิ่งและดวงตาสีสนิมของผู้เป็นนายเล็กน้อย เห็นแววไม่สบอารมณ์ผสมความสงบอยู่จางๆก็ขอตัวกลับไปทำหน้าที่ของตน ไม่คิดอยากมีส่วนร่วมในการเรียกคืนความสงบสุขให้ห้องทำงานของเจ้านายตัวเองสักนิด“...พวกมึงจะอยู่อีกนานไหม?” หลังนั่งมองท่าทีเอกเขนกแสนผ่อนคลายประหนึ่งอยู่บ้านตัวเองของเพื่อนสนิททั้งสองอยู่นาน เจ้าของห้องที่ขาดสมาธิทำงานโดยสิ้นเชิงก็ถามเสียงขุ่น “กลับไร่อีกทีอาทิตย์หน้า วันเสาร์แด๊ดกับมัมจะกลับจากอังกฤษ...กูกะว่าจะรอรับเข้าไร่ไปพร้อมกันเลย ขี้เกียจตีรถไปกลับหลายรอบ” ตรัยรัตน์ตอบเสียงเรียบเรื่อย เพราะกำลังให้ความสนใจละครรีรันที่ตัวเองติดอยู่“แล้วทำไมไม่นั่งเครื่องวะ จะขับรถเพื่อ?” กันดิศที่ยังสนใจกองเอกสารมากมายบนโต๊ะของณัฐนัยให้ความเห็น“มันเป็นวิถีไทยบ้านเว้ย! ไอ้คนคลั่งวัตถุนิยมอย่างมึงไม่เข้าใจหรอก”“โอโห้! ไอ้ไทยบ้าน! ไอ้ฝรั่งหน้าไทยบ้าน!...หน้ามึงดูวัตถุนิยมกว่ากูอีก ไอ้ฝรั่ง!” กันดิศแหวใส่เสียงขุ่น“ของแบบนี้มันอยู่ที่ใจเว้ย! พูด