บททั้งหมดของ เพทายลายกะรัต: บทที่ 81 - บทที่ 90

248

ก๋วยเตี๋ยวไก่ใส่มะระ ? 81

“ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยววันหลังฉันค่อยมากินอีกทีก็ได้” คนที่ได้สรรพนามใหม่จาก ‘เมีย’ เป็น ‘คุณนาย’ ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแก้เก้อ ก่อนจะเริ่มเขี่ยเส้นในชามของตัวเองไปมาคล้ายผิดหวังไม่น้อยดูเอาเถอะ แม่ค้ากับลูกค้าสลดพอกัน เพราะน่องไก่แค่สองชิ้น!เพทายนึกขันกับอาการผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดของคนตรงหน้า ใบหน้าหวานล้ำที่มักสงบนิ่งและเชิดขึ้นเล็กน้อยเสมอไม่ว่าต้องพบเจอกับเรื่องร้ายแรงแค่ไหนตามแบบฉบับของคนที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม เวลานี้กลับแลดูบูดบึ้งคล้ายเด็กถูกขัดใจเมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ“คุณนาย...เอาน่องไก่ไหม?” อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามแกมยั่ว“ไม่! ไม่ต้องเอาน่องไก่มาล่อเลย” คนรู้ทันแยกเขี้ยว“แหมคุณ ก็แค่อยากให้เรียกว่า ‘พี่’ เอง ผมให้ทั้งน่องเลยนะ” เพทายว่ายิ้มๆ แต่เมื่อเห็นท่าทีเมินเฉยของคนตรงหน้าค่อยเพิ่มข้อเสนอ “ให้สองน่องเลยอ่ะ...แล้วถ้าแทนตัวเองว่าพิงค์ จะแถมเลือดให้ด้วยอีกสองก้อน”“...จะเรียกว่าพี่ก็ได้” แม้จะลังเลเล็กน้อยแต่เมื่อไม่พบความเสียหายในคำขอ คนที่ยังให้ความสนใจต่อน่องไก่มากกว่าจะใส่ใจคนตรงหน้าก็ตอบรับด้วยรอยยิ้ม “ส่งน่องไก่มาเลย เอาเลือดด้วย”“เรียกพี่ก่อน ขอแ
อ่านเพิ่มเติม

ก๋วยเตี๋ยวไก่ใส่มะระ ? 82

รถยนต์สมรรถนะสูงเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าท่ามกลางการจราจรติดขัด เริ่มชะลอความเร็วลงอีกเมื่อป้าย ‘บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า’ แห่งหนึ่งในย่านชานเมืองของจังหวัดพระนครศรีอยุธยาปรากฏให้เห็น คนขับรถมาไกลคลี่ยิ้มบางเบาในทันทีที่รถยนต์หยุดนิ่งสนิทตรงลานจอดยังจำได้ว่าตอนมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ตัวเองร้องไห้โยเยมากเพียงใด“รำลึกความหลังเสร็จยัง? เพื่อนรอนานมาก” เสียงหวานใสติดจะประชดกลายๆของมินตราร้องถาม รู้ดีว่าทุกครั้งที่มาเยือนสถานที่แห่งนี้ เพื่อนสนิทของเธอมักจะมีอาการ ‘ระลึกความหลัง’ อยู่เป็นเวลานานเสมอ“ขอย้อนวันวานนิดนึง มาๆเดี๋ยวช่วยถือ” ดาริกาว่ายิ้มๆ ก่อนจะช่วยเพื่อนสนิทที่กำลังหอบของจนล้นมือในทันที“พูดถึงย้อนวันวาน เราน่าจะชวนไอ้พิงค์มาด้วยเนอะ...ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันครบแก๊งนานแล้ว” มินตราบ่นอย่างแสนเสียดาย นึกถึงช่วงมหาวิทยาลัยที่ไปไหนมาได้ด้วยกันเสมอ“ไอ้พิงค์มันเข้าไซด์งานไปแล้ว สัญญาณมือถือมีที่ไหนกัน? อีกสองสามวันฉันก็ต้องกลับไซด์เหมือนกัน” ดาริกาอธิบายอย่างเกียจคร้าน เมื่อนึกถึงงานมากมายที่คงกำลังกองสุมจนแทบท่วมหัวจากการหยุดงานร่วมสองสัปดาห์ของโพรเจกต์ซันที่ตนรับผิดชอบอยู่ในเวลานี้ “อีก
อ่านเพิ่มเติม

ก๋วยเตี๋ยวไก่ใส่มะระ ? 83

“ชุดสวยดีนะครับ” ชลันธรตอบรับเรียบๆ ก่อนจะถือวิสาสะฉวยของจากหญิงสาวในชุด ‘แปลกตา’ มาหอบหิ้วไว้เอง “ไม่นึกว่าคุณมินจะมาบริจาคของให้เด็กๆด้วย มาไกลเลยนะครับ”“ปกติฉันไม่ได้บริจาคที่นี่หรอกค่ะ ไปแถวปากเกร็ดมากกว่า...วันนี้ก็มาเป็นเพื่อนเพื่อนสนิท” มินตราตอบตามจริง“ผู้หญิงผมสั้นที่เดินนำไปเมื่อกี้เหรอครับ?” ชลันธรคล้ายประหลาดใจ“ใช่ค่ะ คุณรู้จักไอ้ดาด้วยเหรอ?”“รู้แค่ว่าเธอทำงานกับคุณพิงค์ครับ...แปลกนะครับ ที่อุตส่าห์ออกจากไซด์งานมาทำบุญไกลขนาดนี้?”แม้จะรู้ดีว่าโพรเจกต์ซันถูกระงับการก่อสร้างบางส่วนเป็นการชั่วคราวจนถึงปลายสัปดาห์นี้ และวิศวกรภาคสนามส่วนมากก็ถูกส่งกลับเข้ามาประชุมตามวาระที่สำนักงานใหญ่ใจกลางกรุง แต่การได้เห็นดาริกาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ ก็ยังเป็นเรื่องที่ทำให้อดประหลาดใจไม่ได้อยู่ดี“ไอ้ดามันเคยเป็นเด็กกำพร้าอยู่ที่นี่หลายปีค่ะ ก่อนคุณป้าจะรับไปอยู่ต่างประเทศ” มินตราอธิบายเรียบๆ“..ครับ”หลังส่งหญิงสาวในชุดแปลกตาถึงจุดแจกขนมและของเล่นสำหรับเด็กเสร็จแล้ว ชลันธรก็ย้อนกลับเข้าไปในอาคารสำนักงานของบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าตามจุดมุ่งหมายที่ตั้งใจไว้แต่แรก เพื่อพบใครบางคน...“
อ่านเพิ่มเติม

ก๋วยเตี๋ยวไก่ใส่มะระ ? 84

กลิ่นครีมอาบน้ำหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปตามอากาศ ทำให้ใครบางคนที่เพิ่งได้กลับเข้าบ้านพักทั้งที่เวลาล่วงเลยไปจนเกือบหกโมงเย็นต้องขมวดคิ้วขุ่น นึกข้องใจที่ใครบางคนสามารถเลือกใช้ครีมอาบน้ำที่มีกลิ่นหอมยวนใจได้เข้ากับบรรยากาศป่าเขาลำเนาไพรจนน่าโมโหขึ้นมาเสียเฉยๆไม่รู้หรือไงนะ ว่ากลิ่นมันลอยตามลม! คนที่รู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลเลือกเปิดประตูออกมาจากบ้านตู้ของตนท่ามกลางความมืดสลัว แม้จะมีแสงไฟส่องสว่างตามบ้านตู้แต่ละหลังที่เรียงห่างกันเป็นแนวแถว แต่เพราะอยู่ใกล้เชิงเขาจนเรียกได้ว่าแนบชิด ความมืดจึงปกคลุมทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว“..หอมฟุ้งเชียวนะ!” ความมืดและระยะทางของบ้านพักแต่ละหลังที่อยู่ห่างกันเกือบร้อยเมตรดูจะไม่เป็นอุปสรรคสำหรับคนที่กำลังบ่นพึมพำเท่าไรนัก เพราะไม่กี่นาทีร่างสูงของเพทายก็หยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านตู้ของใครบางคนเป็นที่เรียบร้อย ‘ติ๊ด ติ๊ด ตี๊ด!’ แต่ยังไม่ทันได้เคาะประตูอย่างใจคิด เสียงวิทยุสื่อสารก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน.. “สามแปดฟังอยู่ไหม? สองเจ็ดลืมเอายาสระผมมา...ขอยืมหน่อยสิค่ะ”น้ำเสียงหวานใสในประโยคคำถามที่ลอดผ่านวิทยุสื่อ
อ่านเพิ่มเติม

ก๋วยเตี๋ยวไก่ใส่มะระ ? 85

“..มันเป็นสัญชาติญาณ พี่พีทขอโทษ” คนมองสบตาแก้ตัวเสียงอ่อย“ไม่ต้องอ้างเลย!” แม้จะเคยได้ยินเรื่องสัญชาตญาณทางเพศของผู้ชายมาบ้างจากบรรดาเพื่อนต่างเพศสมัยเรียนวิศวะ แต่เมื่อเห็นแววตาสำนึกผิดปนความอยากรู้เห็นที่วาวระยับในดวงตาสีถ่านก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยตำหนิเสียงอ่อน “..มองผู้หญิงแบบนี้มันหยาบคายมากเลยนะคะ”“งั้นไถ่โทษให้ไหม มะ! เดี๋ยวพี่แก้ผ้าให้ดู” คนตั้งท่าจะถอดเสื้อผ้าเพื่อแสดงจุดยืนหัวเราะเสียงเบาในลำคอคล้ายชอบใจ เมื่อร่างบางตรงหน้าถลาตัวเข้ามาตะครุบยึดข้อมือหนาของเขาไว้แน่น“ไม่ต้อง! พิงค์ไม่ได้อยากดูใครแก้ผ้า...แล้วพี่ก็จะมายืนแก้ผ้าตรงหน้าบ้านพิงค์ไม่ได้!” คนเริ่มหายใจหายคอไม่ทันไปกับจินตนาการที่ดูจะนำหน้าไปไกลมากโข แหวใส่เสียงสูงเพทายหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นคนตรงหน้าหลงเข้ามาในอ้อมแขนกว้างของตนโดยไม่ทันรู้ตัว ก่อนจะอาศัยความพลั้งเผลอนั้นรวบร่างบางเปียกปอนเข้าสู่วงแขนแข็งแรงของตนเอง แล้วจุมพิตพวงแก้มใสหนักๆคล้ายหมั่นเขี้ยวในทันที“อื้อ! ฉวยโอกาส” คนถูกหอมแก้มดิ้นขลุกขลัก พลางมองค้อนจอมฉวยโอกาสที่ยิ้มร่าจนน่าหมั่นไส้“..ก็โอกาสเป็นของคนที่พร้อมเสมอ” จอมฉวยโอกาสสรุปด้วยความภูมิใจ ก่อนจ
อ่านเพิ่มเติม

นิทานก่อนนอน 86

ใบลางานของรองประธานบริหาร ‘พลอยชมพู จิวเอลรี’ ถูกวางลงเบื้องหน้าผู้เป็นประธานตั้งแต่เช้าตรู่ของวันวาน แต่จนตอนนี้ปากกาด้ามสวยก็ยังไม่ได้สลักชื่อลงเพื่ออนุมัติแต่อย่างใด นพเก้ากวาดสายตาอ่านจำนวนวันลาพักร้อนร่วมครึ่งเดือนที่ระบุมาในส่วนท้ายของกระดาษพลางถอนใจลูกคงเสียใจในสิ่งที่เธอทำลงไปวันนั้นแม้ไม่อยากยอมรับแต่หากนับตั้งแต่เล็กจนโตมา บุตรสาวคนเล็กของเธอไม่เคยถอยห่างไปไหนเลยสักครั้ง ไม่ว่าเธอจะพลั้งเผลอแสดงอาการ ‘ร้าย’ ออกไปมากมายแค่ไหน กะรัตก็ไม่เคยโต้เถียงหรือตอบโต้ด้วยถ้อยคำทำร้ายจิตใจเธอเลยสักหน จะมีก็เพียงแต่รอยยิ้มบางเบาเจือรอยเศร้าในดวงตาเท่านั้นที่ส่งผ่านมา...แต่คราวนี้ทุกอย่างกลับแตกต่างออกไป?‘รักก็คือรัก ไม่รักก็คือไม่รัก...ต่อให้ลูกเป็นได้ทุกอย่างตามแบบที่แม่ต้องการ แม่จะรักพิงค์จริงๆเหรอคะ?’คำถามเสียดแทงใจที่มาพร้อมแววตาเยือกเย็นสงบนิ่งจนไร้แม้แต่อารมณ์ ในความหมายของถ้อยคำที่เอ่ยออกมา ทำให้คนฟังรับรู้ได้แม้ใจอยากปฏิเสธ…ว่ามันคือความจริง!“มีแม่ที่ไหนบ้าง? จะไม่รักลูก” ดวงตาคู่สวยมองจ้องภาพถ่ายสมัยวัยเยาว์ของบุตรสาวทั้งสอง พลางเอ่ยเสียงเศร้าเมื่อจับจ้องรอยยิ้มไร้เดียงสาขอ
อ่านเพิ่มเติม

นิทานก่อนนอน 87

พื้นที่โพรเจกต์ซันนั้นจะถูกแบ่งเป็นสามโซนใหญ่ๆเช่นเดียวกับโพรเจกต์โซล่าที่อยู่ข้างกันของเพทาย โดยโซนทั้งสามจะถูกไล่ลำดับตามความชันของพื้นที่และประเภทของ ‘เนื้อดิน’ แต่ละด้าน และดูเหมือนโพรเจกต์โซล่าจะโชคดีกว่ามากที่บริเวณหน้าดินไม่ได้มีส่วนผสมของ ‘ชั้นหิน’ หนาแน่นเช่นเดียวกับโพรเจกต์ซัน ที่จำเป็นต้องใช้เวลาในการปรับหน้าดินมากกว่ากันเกือบสองเท่า“ขอบคุณช่างประชาที่อุตส่าห์แวะเข้ามานะคะ ยังอยู่ในช่วงพักฟื้นอยู่แท้ๆ” กะรัตเอ่ยด้วยรอยยิ้ม หลังแจ้งรายละเอียดค่าความหนาแน่นของดินที่จำต้องปรับเพิ่มให้อีกฝ่ายรับรู้“ความจริงผมหายแล้วนะครับ ช่วงนี้ก็ว่างๆอยู่...ช่างพิงค์เรียกมาก็ดีครับ คนแก่อยู่บ้านคนเดียวมันเหงา” ประชาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“ใช้วันลาให้คุ้มดีแล้วค่ะ หลังจากนี้เราจะงานยุ่งมากแน่นอน...ช่างอย่าลืมนะคะ ว่าพิงค์บ้างานสุดๆ” คนที่เคยทำงานร่วมกันมาแล้วในหลายโพรเจกต์เอ่ยหยอกตามประสา‘ใช่! บ้างานสุดๆ’ กรรมกรชั่วคราวที่อัปเปหิตัวเองขึ้นไปนั่งบนโขดหินขนาดใหญ่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตรบ่นพึมพำ ค่อยยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นคู่สนทนาของหญิงสาวขอตัวกลับ หลังจากปล่อยให้คนทั้งคู่คุยเรื่องงานเป็นการส่วนตัวอยู่
อ่านเพิ่มเติม

นิทานก่อนนอน 88

หากเธอเป็นอะไรไป เขาคงไม่ให้อภัยตัวเองที่ปล่อยเธอคลาดสาดตา..ห้านาทีเศษที่ใช้ในการวิ่งขึ้นทางลาดดูจะยาวนานกว่านั้นมากในความรู้สึกของเพทาย แต่เมื่อได้เห็นร่างบางทรุดตัวนั่งลงอยู่กับพื้นในระยะสายตา ทุกอย่างก็ดูทุเลาเบาบางลงในความรู้สึกที่กำลังอัดแน่นอย่างไร้เหตุผล“พี่พีท? ทำไมทำหน้าแบบนั้น...มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ วิ่งหน้าตื่นมาเชียว” คนที่พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบากเอ่ยถาม ค่อยเดินเข้ามาหาคนที่ยืนหอบหายใจอยู่เบื้องหน้าเมื่อเห็นอีกฝ่ายกระดิกนิ้วเรียก เช่นที่เพทายมักทำเสมอยามต้องการให้เธอเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาวงแขนกว้างรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดทันทีที่เอื้อมถึง อดไม่ได้ที่จะจุมพิตกระหม่อมบางของคนตรงหน้าซ้ำๆคล้ายปลอบขวัญ ค่อยถอนใจเมื่อเริ่มแน่ใจว่าคนในอ้อมแขนไม่ใช่ภาพลวงตา เหมือนเช่นในอดีตที่เคยพ้นผ่านเมื่อนานมาแล้ว...ภาพลวงตาที่หลอกให้คิดว่า พ่อแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่!“โอ๋ๆ ขวัญเอ้ยขวัญมา ถ้าขวัญไม่กลับมาก็เอามาฝากไว้ที่พิงค์ก่อนนะคะ” กะรัตเอ่ยเสียงอ่อนพลางปลอบแกมเย้า เลือกฝังใบหน้าหวานลงบนอกข้างซ้ายเพื่อปลอบประโลมหัวใจที่เต้นเร็วแรงจนรับรู้ได้ให้สงบลง“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเ
อ่านเพิ่มเติม

นิทานก่อนนอน 89

“พิงค์จะกลับแล้ว ขอตัวนะคะ” กะรัตเอ่ยทำลายความเงียบแล้วหมุนตัวกลับไปยังเส้นทางยาวไกลที่เดินผ่านมาเมื่อชั่วโมงก่อนในทันที แต่ยังไม่ทันจะก้าวออกไปได้อย่างใจคิด ร่างบางก็ถูกช้อนอุ้มโดยวงแขนกว้างอย่างรวดเร็ว“ตัวหนัก! อย่าดิ้นเชียวนะ!...ร่วงลงไปแขนขาหักแล้วจะหาว่าไม่เตือน” เพทายเอ็ดเสียงเข้มอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะกระชับอ้อมกอดขึ้นอีกนิดเพื่อให้ดวงหน้าหวานที่ยังมีรอยขุ่นมัวอยู่ในระดับสายตาคนตัวหนักเม้มปากเข้าหากันคล้ายขัดใจ แต่ก็ปล่อยให้เพทายอุ้มเดินลงมาจากทางลาดที่ยาวร่วมกิโลเมตรโดยดี เพราะรู้ดีว่าข้อเท้าที่ถูกกระแทกเมื่อครู่ดูจะสร้างความเสียหายได้มากกว่าที่คิดไว้ และหากเธอยังดื้อรั้นเดินลงไปด้วยตัวเองคงเพิ่มอาการบาดเจ็บให้ลุกลามกว่านี้อีกหลายเท่าช่วยอุ้มเพราะรู้ว่าขาเจ็บเธอพอเข้าใจ แต่ที่ยังตีหน้ายักษ์ใส่เธอไม่เลิกแบบนี้ เธอไม่ชอบ!“อุ้มแบบนี้จ้างให้ก็กลับไม่ถึงที่พัก ขอขี่หลังแทนได้ไหมคะ” คนพยายามหลบดวงตาสีถ่านที่ยังจ้องมองมาไม่วางสายตาเอ่ยขอ เริ่มอึดอัดกับความเงียบและแววตาคู่คมที่อ่านความหมายไม่ออก“ก็ดีนะ อุ้มแบบนี้หนักจะแย่! ผู้หญิงอะไรตัวหนักกว่าลูกช้าง” คนอุ้มให้ความเห็นพลางวาง
อ่านเพิ่มเติม

นิทานก่อนนอน 90

ภาพถ่ายคนสองคนที่เดินเคียงคู่กันไปท่ามกลางธรรมชาติ และรอยยิ้มเปี่ยมสุขที่เคยจางไปจากใบหน้าหล่อคมของประธานบริหาร ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ทำให้คนเพิ่งได้รับภาพเหล่านั้นต้องถอนใจด้วยความกังวล ก่อนมือเหี่ยวย่นจะพลิกภาพถ่ายในอิริยาบถต่างๆของคนทั้งคู่ไปอย่างเชื่องช้าเขื่อนเพชร พัฒนวัฒนากร ผู้ก่อตั้ง ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ละวางภาพถ่ายเกือบสามสิบใบลงบนโต๊ะด้วยท่าทีหนักใจ ดวงตาสีถ่านปนน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นหนายังจับจ้องอยู่ที่ภาพเหล่านั้น ราวกับอยากให้ความจริงที่ได้รับรู้แปรเปลี่ยนเป็นอื่น“ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไง? เจ้าชลัน” น้ำเสียงทรงอำนาจของชายชราเอ่ยถาม“ผมห้ามไม่ได้ครับ” คนถูกเรียกตัวเข้าพบตอบกลับตามความจริง “อย่างแกนะเหรอ? จะห้ามเจ้าพีทไม่ได้!” เขื่อนเพชรเอ่ยถามแกมเยาะ รู้ดีว่าหลานชายของตนให้ค่าคำพูดของคนสนิทมากเพียงใด“คราวนี้ไม่ได้จริงๆครับ แล้วอีกอย่าง” ชลันธรเอ่ยตามความจริง ก่อนจะลังเลเมื่อหวนนึกถึงเรื่องบางอย่างที่เป็นเหตุผลหลัก “..เวลาอยู่กับคุณกะรัต คุณพีทเหมือนจะกลับไปเป็น ‘คนเดิม’ เหมือนเมื่อยี่สิบปีก่อนครับ”ถ้อยคำบอกเล่าสั้นๆที่สามารถสะท้อนภาพและเรื่องราวใ
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
7891011
...
25
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status