Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

เธอก็คิดอยู่ว่าคนอย่างเพชรลดาไม่น่ายอมแพ้อะไรง่ายๆ!“ป้าลดาไปฟ้องแม่ว่ายังไงล่ะคะ? พิงค์รอฟังอยู่” บุตรสาวคนเล็กละความสนใจจากงานเบื้องหน้า ก่อนจะลุกไปหามารดาที่ยืนนิ่งเงียบอยู่กลางห้อง“ทำไมถึงพูดกับป้าแบบนั้น แม่เคยเตือนแล้วใช่ไหม! ว่าอย่าก้าวร้าวผู้ใหญ่” นพเก้าเอ่ยถามเสียงขุ่น“ถ้าการที่พิงค์ไม่ให้ป้าลดายืมเงิน มันถือเป็นการก้าวร้าว...ลูกก็ขอโทษด้วย” กะรัตอธิบายเสียงเรียบ ไม่อยากขัดแย้งกับมารดาด้วยเรื่องไร้สาระที่มาจากบุคคลที่สาม“อย่ามาย้อนแม่นะ เรื่องเงินมันยังไม่เท่าไร...แต่ลูกกล้าดียังไง ถึงออกปากไล่ป้าออกจากห้องทำงาน!” คำถามที่มาพร้อมน้ำเสียงคุกรุ่นของมารดา ทำให้คนตรงหน้ารู้ได้ในทันทีว่าเรื่องนี้คงไม่มีทางจบลงได้ง่ายๆ“ไม่ได้ไล่ค่ะ แต่ถ้าป้าลดาอยากคิดแบบนั้นลูกก็คงห้ามความคิดใครไม่ได้”“...”ดวงตากลมใสเคลือบไว้ด้วยความนิ่งเรียบเหมือนท้องทะเลไร้คลื่นลมของบุตรสาวคนเล็ก ทำให้นพเก้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังขาต่อความเย็นชาและท่าทีสงบนิ่งเหมือนไร้ซึ่งชีวิตจิตใจ “นั่นสินะ...เพราะปกติใครจะคิดยังไงก็ไม่เคยสำคัญสำหรับลูกอยู่แล้ว!”“ถ้าแม้แต่แม่ก็อยากจะคิดแบบนั้น ลูกก็คงห้ามไม่ได้เหมือนกันค

“คิดถึงจัง...คุณรู้ปะ พอลงเครื่องปุ๊บผมก็ตรงดิ่งมาคุณปั๊บเลยนะ” คนที่ยังกอดรัดร่างบอบบางไว้แน่นบ่นพึมพำ“จะเล่าให้ฟังได้หรือยังคะ?” คนถูกกอดที่เหนื่อยล้าเกินกว่าจะดิ้นรนให้พ้นพันธนาการ เอ่ยถามเสียงขุ่น“เล่าก็ได้ ว่าแต่คุณอยากมองหน้ากันก่อนไหม? หรือจะให้กอดไปเล่าไป ก็โอเคนะ...ผมชอบ” เพทายว่ายิ้มๆ เมื่อวงแขนที่คลายออกไปแล้วครู่ใหญ่ ยังคงมีร่างบางซุกซบอยู่ในอ้อมอกไม่ยอมถอยห่างไปไหนคนที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าปล่อยให้มวลอารมณ์เข้าปกคลุมอยู่เหนือเหตุผล ดีดตัวออกห่างจากอ้อมแขนแข็งแรงที่ชวนให้รู้สึกสงบและผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว พลางแหวเสียงสูง “คุณเพทาย! คุณนี่มัน..”“เล่าแล้วก็ได้ๆ...คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม เรื่องที่พ่อกับแม่ของผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็ก” เพทายเอ่ยเล่าเรียบๆ ก่อนจะระบายยิ้มบางๆเจือจางรอยเศร้าที่กดลึกในหัวใจ เมื่อนึกถึงบุคคลอันเป็นที่รักผู้ล่วงลับไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ “ความจริงวันนั้น ผมก็ควรจะอยู่ที่นั่นด้วยนะ...เราจะได้ตายไปพร้อมๆกัน ไม่ต้องทิ้งใครไว้ข้างหลังให้โดดเดี่ยวและเจ็บช้ำกับความสูญเสียที่ต้องแบกรับเพียงลำพัง แต่ผมกลับเลือกออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ...ผมเกลียดตัวเองที่เลือกแบบนั้น

แสงแรกของดวงตะวันสาดผ่านช่องว่างระหว่างไหล่เขา เกิดเป็นร่มเงาพาดเชิงเขากว้างสุดสายตาเมื่อเวลาเคลื่อนผ่าน ก่อนสายลมจะพัดพากลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้และไอดินกับกลีบดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ให้มาตกลงในแก้วกาแฟหอมกรุ่นที่วางอยู่ ร่างบอบบางของคนที่ไม่อาจข่มตาให้หลับได้อย่างสนิทใจในค่ำคืนที่ผ่านมาค่อยๆคลี่ยิ้มไปกับภาพความสวยงามตรงหน้าเธอชอบชีวิตแบบนี้ ชีวิตที่ไม่ต้องแก่งแย่งและแข่งขัน..‘ไอ้พิงค์! ถ้าแกไม่ได้อยากเป็นประธานของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ไม่ได้อยากเป็นรองประธานของบริษัทเพชร...แล้วแกจะดิ้นรนรับตำแหน่งพวกนั้นมาเพื่อ?’‘ฉันไม่มีทางเลือก’‘ชีวิตเรามีทางเลือกเสมอ อยู่ที่ว่าแกกล้าพอจะเลือกหรือเปล่าต่างหาก?’‘มันก็ใช่...แต่ถ้าให้ฉันเลือก ทางเลือกของฉันอาจทำให้พ่อกับแม่ต้องลำบาก’‘งั้นก็ตามใจแก แต่จำไว้นะไอ้พิงค์...การยอมเสียสละตัวเองเพราะคิดว่าความสุขของแกจะทำให้ครอบครัวลำบาก มันไม่ได้การันตีเลยสักนิดว่าชีวิตในแบบที่แกฝืนใจเลือก มันจะทำให้แกมีความสุข!’หัวข้อโต้วาทีของเธอและเพื่อนสนิททั้งสองในวันวานกำลังย้อนกลับมา และดูเหมือนสิ่งที่ดาริกาเอ่ยทิ้งท้ายไว้จะแม่นยำราวกับนักพยากรณ์เธอไม่มีความสุขเลยกับทาง

ประตูห้องทำงานกว้างของประธานบริหาร ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมร่างสูงผอมของอดีตผู้บริหารที่กลายเป็นที่ปรึกษาอาวุโสเดินเข้ามา ใบหน้าขาวจัดจนดูเหมือนซีดจางตามแบบฉบับนักบุญกวาดตามองรอบๆห้องที่ตนเคยอยู่เพียงครู่ ก่อนสายตาจะสะดุดหยุดลงที่โต๊ะของประธานบริหาร เวลานี้มีร่างสูงสง่าของอดีตประธานบริหารและเป็นผู้ก่อตั้ง ‘ไพฑรูย์การช่าง’ นั่งประจำอยู่ “พี่สิงห์? แปลกตาเหมือนกันนะครับ ที่ได้เห็นคนวางมือไปนานเกือบยี่สิบปีได้กลับมานั่งเก้าอี้ประธานอีกครั้ง” สินธรให้ความเห็น พลางโค้งศีรษะเล็กน้อยตามมารยาท“อย่ากังวลไปเลยก็แค่รักษาการ...ยายพิงค์ต้องลงไปคุมโพรเจกต์ซัน ก็เลยขอร้องให้พี่เข้ามาช่วยดูแลชั่วคราวเท่านั้น” ไพฑรูย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา“แล้ว ‘รักษาการ’ มีธุระอะไรจะเรียกใช้เหรอครับ ถึงให้คนไปตามผมมาที่นี่...หวังว่าจะเป็นเรื่องดีนะครับ” ถ้อยคำเน้นย้ำในบางประโยค ทำให้คนฟังต้องยิ้มมุมปากในปฏิกิริยาตอบรับของอีกฝ่าย“ไม่มีอะไร ก็แค่อยากเตือนไว้ว่าฝ่ายตรวจสอบภายในที่เพิ่งเซ็นสัญญาไป จะเข้ามาเริ่มตรวจสอบทุกฝ่ายของบริษัทตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป...ประธานเขาเลือกบริษัทเองจ

เอกสารสัญญาสำคัญที่ว่าด้วยการเป็นพันธมิตรด้านการจัดจำหน่ายและติดตั้งเครื่องจักรหนักเพียงแห่งเดียวในประเทศถูกวางลงเบื้องหน้าของประธานร่วมแห่ง ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ พร้อมใบหน้าบูดบึ้งของผู้ส่งสารอย่างกันดิศ ที่เวลานี้มีรอยประทับห้านิ้วฝากฝังไว้บนข้างแก้มขวา“..สับรางไม่ทันละสิ” ณัฐนัยสรุปเรียบเรื่อย หลังจากปรายตามองเพื่อนสนิทเพียงเสี้ยววินาที“เออสิ! ก็ไอ้พีทมันดิ้นเร่าๆอย่างกับไส้เดือนโดนขี้เถ้าว่าจะกลับก่อนกำหนด นี่ก็ดันบ้าจี้ตีตั๋วกลับมาพร้อมมัน...รถไฟเลยชนกันดังโครม!” คนที่ถูกนางแบบสาวชาวเยอรมันฝากรอยนิ้วไว้บนใบหน้าหล่อเหลาเพราะถูกจับได้ว่าคบซ้อน บ่นเสียงขุ่น“ก็ดีแล้ว จะได้รู้จักเข็ด..” คนที่ยังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารสัญญาสรุปสั้นๆอย่างไม่ใส่ใจนัก“ซ้ำเติม! ใครมันจะไปรักเดียวใจเดียวแบบคุณมึงละครับ...หลงรักคนที่เคยเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว?” คนชอบแจกจ่ายความรักให้กระจัดกระจายประชดมือหนาของคนที่กำลังตวัดปลายปากกาชะงักกึก น่าแปลกที่ถ้อยคำเหน็บแนมเพียงไม่กี่ประโยคกลับสามารถเรียกตะกอนแห่งความทรงจำครั้งเก่าเมื่อห้าปีก่อนให้หวนกลับมาได้ ณัฐนัยเลือกปิดแฟ้มเอกสารในวินาทีถัดมา เพราะสมาธิถูก