Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

ตัวเลขแสดงค่าความหนาแน่นของการปรับหน้าดินทั้งหมดรอบโพรเจกต์ซันออกมาแล้ว และดูเหมือนจะเป็นตัวเลขที่น่าพึงพอใจกว่าค่ามาตรฐาน สิ่งนั้นส่งผลให้ทุกฝ่ายที่โหมงานหนักติดกันมาร่วมครึ่งเดือนค่อยยิ้มออก เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า...หากค่าความหนาแน่นไม่ได้ตามมาตรฐาน วันหยุดยาวนี้คงต้องทำงานชดเชยอีกตามระเบียบ! “สรุปว่าพวกเราได้หยุดยาวไหมครับช่างดา?” อลันที่เหมือนจะกลายร่างเป็นกระบอกเสียงให้วิศวกรทั้งโพรเจกต์เอ่ยถามเสียงเบา ดาริกามองวิศวกรรุ่นน้องที่กลายเป็น ‘ขวัญใจ’ เหล่าคนงานสาวๆในโพรเจกต์ซันไปแล้วทั้งที่เพิ่งย้ายมาเริ่มงานได้ไม่ครบเดือนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองโต๊ะทำงานข้างเคียงของผู้มีอำนาจตัดสินใจในคำถามนี้เล็กน้อย แล้วก็ต้องถอนใจเมื่อเริ่มแน่ใจว่าเวลานี้ กะรัตกำลังเข้าโหมดทำงานอย่าง ‘บ้าคลั่ง’ ไปแล้วและลักษณะการทำงานอย่าง ‘บ้าคลั่ง’ ที่กำลังเกิดขึ้นของกะรัตนั้น ตามนิยามของดาริกาดูเหมือนจะมีอยู่หลายระดับและหลากสภาวะ ส่วนมากจะจำแนกแยกกันไปตามอารมณ์และสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา...กลับแปรปรวน

เสียงดนตรีทำนองรื่นเริงทำให้สามารถรับรู้ได้ว่า ‘งานเลี้ยงสังสรรค์’ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว กะรัตยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงดังแว่วมาเป็นระยะ แม้จะร้องไม่เข้าจังหวะไปบ้างแต่ก็พอฟังเข้าใจความหมายบางช่วงบางตอนของเพลงได้หากตั้งใจฟัง ส่ายหน้าแกมระอาเล็กน้อยเมื่ออ่านค่าเวลาจากนาฬิกาได้เพียงหกโมงเย็นตั้งวงตั้งแต่ยังไม่หกโมงเย็นแบบนี้ สองทุ่มคงได้เมาพับกันหมดแน่ๆ!เดิมทีแล้วในการทำงานภาคสนามจะมีข้อบังคับพื้นฐานอยู่หลายอย่างที่ถือเป็นมาตรฐานกำกับอยู่ และหนึ่งในข้อห้ามที่ทุกโพรเจกต์ต้องมีก็คือ ห้ามดื่มสุราทุกชนิด! แต่ทุกข้อห้ามล้วนมีเงื่อนไขและเหตุผลอันสมควรให้ผ่อนปรนกันได้อยู่เสมอเช่นในครั้งนี้‘ช่างพิงค์ วันนี้พวกเราขอตั้งวงได้ไหมครับ?’การขออนุญาตซึ่งหน้าย่อมดีกว่าการแอบลงมือทำลับหลัง และด้วยเป็นวันหยุดยาวที่ใครหลายคนไม่ได้กลับไปหาครอบครัวเพราะมีหน้าที่ต้องอยู่ประสานงานเผื่อเกิดกรณีฉุกเฉิน จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องขัดความสนุกสนานเล็กน้อยที่พอจะหาได้บนเนินเขาสูงห่างไกลแสงสีเช่นนี้‘ตามสบายเลย แต่ขอให้อยู่ในเขตโรงครัวเท่านั้นนะ’เพราะคราวก่อนปล่อยให้ตั้งวงกินเหล้ากลางแจ้ง เลยมี ‘ชีเปลือย’

“เข้าใจเลือกใช้คำนะเรา”“จริงค่ะ ปกติใครๆก็ชมแบบนี้” กะรัตตอบรับคำชมเสียงใส ก่อนจะยกขวดเครื่องดื่มขึ้นจิบอึกใหญ่ “ไม่ถ่อมตัวสักนิดเลยนะ” ว่าจบก็อดไม่ได้จนต้องยีกระหม่อมบางหนักๆด้วยความเอื้อเอ็นดูวันนี้กะรัตดูผ่อนคลายเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับการพักผ่อนปกติ เธอนั่งห้อยขาอยู่บนพื้นหลังคาแกว่งเท้าไปมาเป็นระยะ ส่วนมือบางยังคงประคองขวดเครื่องดื่มที่พร่องไปกว่าครึ่งไว้ไม่ยอมปล่อย และยามหันสบตากันจะเห็นแววเกียจคร้านจางๆสะท้อนอยู่ในนั้น“สักขวดไหมคะ?” เมื่อเห็นคนข้างๆเงียบเสียงไป ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดบทสนทนาเพทายส่ายหน้าแทนคำตอบ มองจ้องใบหน้าหวานที่แดงขึ้นมานิดๆเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์คล้ายชอบใจ ก่อนมือหนาทั้งสองข้างจะประคองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างแค่มือเอื้อมไว้ อดไม่ได้ที่จะประทับจุมพิตลงบนกลีบปากสีหวานเบาๆ จนเกิดเสียงดัง ‘จุ๊บ!’“ขอจุ๊บทีนะ” เสียงทุ้มติดจะรื่นรมย์กว่าปกติเอ่ยขออนุญาต“ปกติ ต้องขอก่อนลงมือทำหรือเปล่า?” บางครั้งกะรัตก็ค่อนข้างแน่ใจ ว่าหน้าของเพทายอาจจะหนากว่าคนทั่วไปอยู่พอสมควรคนหน้าหนายังคงลอยหน้าลอยตาต่อคำท้วงติงนั้น ในวินาทีถัดมาก็ทิ้งตัวลงนอนหนุนตักของคนทักท้วงอย่างถ

แสงไฟสลัวตัดสลับแสงหลากสีชวนปวดตาและเสียงเพลงดังสนั่นหวั่นไหวในจังหวะสุดเหวี่ยงในผับดังย่านใจกลางเมืองปากช่อง ยังมีร่างเล็กกะทัดรัดในชุดรัดรูปยวนสายตากำลังปีนป่ายขึ้นบนเวทีท่ามกลางเสียงเชียร์ดังสนั่น ใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยวถูกแต่งเติมให้โฉบเฉี่ยวขึ้นยกยิ้มนิดๆเมื่อขึ้นไปบนเวทีได้สำเร็จ “สวยดี ตัวเล็กแต่อึ๋มชะมัด” น้ำเสียงรื่นรมย์ของกันดิศให้ความเห็น สะกิดคนข้างกายคล้ายอยากอวดอาหารตาที่ยืนโดดเด่นอยู่กลางเวทีกว้าง“คุณมินตรา!” คนถูกสะกิดอุทานเสียงสูง แทบสำลักแอลกอฮอล์ฤทธิ์อ่อนที่ยกจิบตามมารยาท“รู้จักกัน?” กันดิศให้ความสนใจ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้คู่สนทนาอีกนิดเช่นเดียวกับความอยากรู้อยากเห็นที่เพิ่มสูงขึ้นเล็กน้อย “ขอคำขยายความ...แล้วก็ แนะนำให้รู้จักด้วยนะ”“เธอเป็นเพื่อนสนิทของคุณพิงค์ครับ” คำขยายความฉบับย่อที่สุดตอบกลับ ดวงตาคู่คมยังจับจ้องร่างบางบนเวทีที่เริ่มโงนเงนไปมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ขี้เมาไม่เปลี่ยนชลันธรเหลียวซ้ายแลขวาหาที่มาที่ไปของคนบนเวทีอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสะดุดหยุดลงตรงชั้นลอยที่ห่างออกไปเล็กน้อย รู้ได้ทันทีว่าคนขี้เมาบนเวทีคงมาตะเวนราตรีกับดาริกา“สาวหล่อนั่นแฟนเขาเหรอ?” กั

ที่นี่ดูเหมือนกระท่อมเล็กกลางป่าในโลกของเทพนิยายไม่มีผิด“สวยกว่ารีสอร์ตห้าดาวกลางภูเขาอีกนะ” เพทายกวาดตามองพื้นที่ขนาดไร่เศษอีกครั้งด้วยความสนใจ“ที่นี่เป็นบ้านของคุณยายค่ะ” กะรัตเอ่ยขึ้นหลังจากไขกุญแจเข้าไปในบ้าน เงียบลงครู่เดียวค่อยพูดต่อ “เป็นมรดกที่ท่านยกให้พิงค์”“แสดงว่าเราคงแวะมาพักที่นี่บ่อยสินะ” ภายในบ้านหลังนี้ไม่ได้มีเฟอร์นิเจอร์มากมายอะไรนัก แต่ความสะอาดที่ไร้ฝุ่นเกาะจับก็ทำให้เพทายตั้งข้อสังเกต คนกำลังเปิดหน้าต่างบานเล็กเพื่อรับลมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินมานั่งข้างกายคนตั้งข้อสังเกตอย่างไม่เร่งร้อนนัก มือบางเลือกหยิบภาพถ่ายในกรอบไม้สมัยยังเยาว์ที่ถ่ายคู่กับญาติผู้ใหญ่ขึ้นมอง ดวงตาคู่สวยฉายรอยร้าวลึกให้กับความทรงจำเลวร้าย ถอนใจพลางพยักหน้าแทนคำตอบ“ถ้าไม่นับตอนก่อนที่คุณยายจะเสียไป...พิงค์ก็เพิ่งได้กลับมาที่นี่ตอนเรียนจบค่ะ แต่หลังจากนั้นก็แวะมาพักที่นี่ทุกวันหยุดยาว”เพทายพยักหน้ารับรู้ เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับชีวิตส่วนตัวของกะรัตเขาย่อมจะรู้ดีอยู่แล้วเป็นส่วนใหญ่ แม้ยังมีอีกหลายเรื่องที่เต็มไปด้วยช่องว่างของวันเวลาและเหตุการณ์ที่ยังค้างคาอยู่ก็ตาม“เป็นปีที่พิงค์ต้อง