Semua Bab เพทายลายกะรัต: Bab 191 - Bab 200

การประชุมบอร์ดบริหารเต็มรูปแบบครั้งล่าสุดในความทรงจำของกะรัต คือตอนเข้ารับตำแหน่งประธานบริหารเมื่อกลางปีที่แล้ว และหากไม่นับรวมความพยายามในการปลดเธอลงจากตำแหน่งตอนช่วงเวลาที่ผ่านมา นี่คงเป็นการเผชิญหน้ากันอย่างเป็นทางการครั้งแรกระหว่างเธอและอดีตประธานสินธร อยากรู้นัก...ว่าน้าสินธรจะใช้วิธีไหน? เพื่อจูงใจให้บอร์ดบริหารปลดเธอ! แล้วชั่วโมงแรกของการประชุมก็หมดไปอย่างเปล่าประโยชน์ กับข้อกล่าวหาที่ไร้พยานและหลักฐานประกอบ อันที่จริงหัวข้อของผู้อาวุโสก็มีเหตุและผลมากพอสมควร เช่นการใช้อำนาจในทางมิชอบเพื่อนิรโทษกรรมให้ทุกคนที่ทำความผิด(กรณีก่อม็อบประท้วง) ซ้ำเธอยังให้ทุนการศึกษากับหนึ่งในแกนนำประท้วงอีกด้วย หรือแม้แต่การส่งทนายของบริษัทไปช่วยว่าความให้อดีตพนักงานอย่างช่างณรงค์เดช ก็ยังถูกหยิบยกขึ้นมากล่าวอ้างในการประชุมด้วยเช่นกัน “นอกจากเรื่องทั้งหมดที่ว่ามา...ยังมีเหตุผลอื่นจะเพิ่มเติมอีกไหมคะ?” ประธานสาวตั้งคำถามคล้ายเบื่อหน่ายเต็มทน ก่อนจะยกมือขึ้นห้ามเมื่อสินธรทำท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา ดักทางเสร็จสรรพ “ส่วนเรื่องของช่างประชาไม่ต้องขยายความแล้

“ประธานเลยตั้งกองทุนสวัสดิการให้พวกพนักงานสินะ...เพื่อให้ทุกอย่างยุติธรรมสำหรับทุกฝ่าย” คมกริชยกยิ้มพร้อมให้ความเห็นเพิ่มเติม“ใช่ค่ะ” ประธานสาวตอบกลับตามความจริง แล้วค่อยกดเปลี่ยนภาพบนจอไปยังหน้าที่แสดงถึงค่าใช้จ่ายสำหรับสวัสดิการพนักงานที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับไตรมาสเดียวกันของปีก่อนหน้า “แต่ในความเป็นจริง บางครั้งความยุติธรรมมันก็เป็นเรื่องยาก...โดยเฉพาะ เมื่อเราไม่ใช่องค์กรเพื่อการกุศล”“จะเหลือกำไรแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์?” เสียงในที่ประชุมถามซ้ำอีกครั้ง ราวกับไม่ชอบใจในการตัดสินใจของประธานสาวที่หักรายได้บางส่วนคืนกลับให้แก่เหล่าพนักงาน “ก็แค่คนงาน? ไม่คิดว่าเราให้มากเกินไปเหรอ”“..ฉันถือว่าเป็นสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับค่ะ” กะรัตเลือกให้ความเห็นด้วยน้ำเสียงที่ยังนิ่มนวลพอสมควร ทั้งที่ในความเป็นจริงเธอไม่ชอบใจในถ้อยคำเหล่านั้นสักนิด“ผมว่าคุณคิดง่ายไปนะ!”“ฉันตัดสินใจไปแล้วค่ะ เซ็นอนุมัติงบไปแล้วด้วย” กะรัตตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก เหลือบมองรอยยิ้มเยาะของสินธรที่ผุดขึ้นมาให้เห็นพลางถอนใจ “แต่ถ้าคิดว่าทัศนคติของฉันขัดกับหลักการขององค์กร จะยื่นถอดถอนก็ไม่ว่ากันนะคะ...ฉันยอม

กลิ่นหอมเย็นชวนผ่อนคลายกระจายฟุ้งทั่วห้องทำงานกว้าง มีแรงลมจากเครื่องปรับอากาศประสิทธิภาพสูงคอยเกื้อหนุนหมุนพัดให้บรรยากาศในห้องดูสดชื่นขึ้นกว่าเก่า เจ้าของห้องยกยิ้มมุมปากคล้ายพอใจเมื่อได้กลิ่นหอมจางๆตั้งแต่วินาทีแรกที่เปิดประตูเข้ามา เพทายเหลียวมองขวดน้ำหอมปรับอากาศที่ถูกวางไว้ข้างภาพ(แอบ)ถ่าย คล้ายต้องการให้ความสำคัญกับของขวัญชิ้นแรกที่คนในภาพให้มา ระบายยิ้มกว้างอีกหนอย่างคนอารมณ์ดี ทั้งที่มีงานมากมายจนเกือบทับถมตายรออยู่“เจ้านายครับ”“ว่า?” เหมือนไม่ค่อยอยากฟังเสียงผู้ช่วยคนสนิท เลือกถอดเสื้อสูทสีเข้มเข้าชุดพาดทิ้งบนเก้าอี้ทำงานคล้ายเบื่อหน่าย ค่อยทิ้งตัวลงบนโซฟากว้างตรงมุมห้องอย่างคนต้องการเวลาพักผ่อน “..แต่ถ้าไม่ด่วนก็กองไว้บนโต๊ะเลยนะ แค่วันนี้ต้องประชุมกับตาแก่หัวโบราณพวกนั้นแต่เช้าก็ปวดหัวจะแย่!”“ยังทะเลาะกันเรื่อง ‘ภาคทฤษฏี’ กับ ‘ภาคปฏิบัติ’ ตามเคยนะครับ”“..ก็ว่าจะไม่เปิดบวก” เพทายบ่นเสียงขุ่น ก่อนจะดีดตัวขึ้นจากโซฟากว้างแล้วพูดต่อ “แต่มันใช่เหรอวะ? เหล็กเส้นสร้างตึกแต่ยังสั่งแบบ...กะๆเอา? กะว่าสั่งเสร็จก็ตีตั๋วเข้าไปนอนคุกตอนตึกถล่มละสิไม่ว่า!”“ถึงจะเป็นการกะ

‘ก๊อก ก๊อก..ก๊อก!’ ผู้ช่วยคนสนิทที่มักอยู่ผิดที่ผิดเวลาเสมอเหลือบมองภาพความหวานระดับมดไต่ของเจ้านายเพียงครู่เดียว แล้วหอบเอกสารตั้งใหญ่เดินผ่านไปวางบนโต๊ะทำงานอีกฟากของห้องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังจดจ่อกับการจัดเอกสารบนโต๊ะไปเงียบๆราวกับตัวเองอยู่ลำพังในห้องกว้างดูมันทำ! จะเข้ามาทวงเอกสารด่วนแต่ก็ยังไม่วายกวน!แม้ภาพลักษณ์ภายนอกของชลันธรจะดูสงบนิ่งเหมือนไร้อารมณ์ จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าภายใต้ความเยือกเย็นเข้าขั้นน้ำแข็งขั้วโลกของผู้ช่วยที่มากความสามารถคนนี้ จะซ่อนความกวนจนเข้าข่ายยั่วโมโหขั้นสุดไว้ได้อย่างแนบเนียน“พี่พีทเคยไปกิน ‘บิงซู’ ร้านดังตรงสยามหรือยังคะ?” เสียงหวานไล่ลำดับสูงต่ำน่าฟังของกะรัตทำลายความเงียบของห้องทำงานกว้างราวกับไม่ใส่ใจบุคคลที่สามเช่นกัน ซ้ำยังคงปล่อยให้เพทายนอนหนุนตักต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ยังครับ พิงค์อยากกินเหรอ?” เพทายปรายตามองรอยยิ้มมุมปากของผู้ช่วยคนสนิทคล้ายคาดโทษ แต่ก็หันกลับมาตอบคำถามเสียงอ่อน“ค่ะ พอดีไอ้มินเพิ่งไปมาเมื่อวันก่อน...อวดใหญ่เชียวว่าอร่อย เลยว่าจะมาชวนพี่พีทไปกินเป็นเพื่อน” เสียงหวานบอกเล่าด้วยน้ำเสียงน่าฟัง ก่อนจะหันควับกลับ

“คนเจ้าเล่ห์!” คนถูกหลอกเอ็ดเสียงเข้มแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นไฟปารถนาอันแรงกล้าที่สาดสะท้อนผ่านดวงตาสีถ่านอย่างตรงไปตรงมา กะรัตค่อยระบายยิ้มแกมถอนใจแล้วตั้งคำถามเสียงอ่อน “อยากทำขนาดนั้นเลย?” “อืม” เพทายตอบตามความจริง ยอมรับแบบไม่อายสักนิดว่าความต้องการทางกายของเขากำลังพุ่งสูงแตะเพดาน แต่ก็ไม่เคยคิดจะหักหาญหรือบีบบังคับให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการ “แต่พี่รอได้นะ ไว้ค่อยคิดดอกเบี้ยทบเอา”คำตอบเกือบซึ้งแต่ดันทะลึ่งในตอนท้ายทำให้กะรัตหลุดขำทันที ไม่อยากจะจินตนาการต่อไปว่าชายหนุ่มวางแผนอะไรไว้ในใจ แต่ก็พอคาดเดาได้โดยไม่ต้องพยายามว่า ‘ดอกเบี้ย’ ของเพทาย คงมากมายมหาโหดจนเธอต้องร้องขอชีวิตแน่ๆ“ฮึ! หัวเราะไปเถอะ...รับรองว่าขำไม่ออกแน่ๆ” คนคิดดอกเบี้ยเสร็จสรรพร้องบอกอย่างหมายมาด ก่อนจะดึงมือนุ่มที่กุมไว้หลวมๆมาจุมพิตอีกหน ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “สรุปว่าอยากไปฮันนีมูนที่ไหนครับ?”“ฮันนีมูนเหรอคะ?” คนถูกถามพึมพำคล้ายครุ่นคิด ก่อนจะระบายยิ้มอ่อนโยนเพราะริมฝีปากร้อนชื้นจุมพิตเข้าที่ฝ่ามือบางอีกหน ค่อยสรุป “ไปไหนก็ได้ค่ะ ที่คุณสามีไปด้วย”“ไ