จากหัวใจ.. 180

“คนเจ้าเล่ห์” เสียงหวานตำหนิอย่างไม่จริงจังนัก นิ่งคิดไปชั่วขณะแสนสั้นก่อนจะลากไล้ปลายนิ้วมือตามแนวเส้นเลือดลงไป แล้วหยุดลงที่ตรงแผงอกกว้างอย่างจงใจหยอกล้อ “เท่าไรคะ?”

ดวงตาสีถ่านอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกถาม ไม่คาดคิดไว้ว่าบรรยากาศอ่อนหวานและคำถามชวนอ่อนไหวจะนำพาให้ใจเตลิดไปไกลเกินกู่ ยิ่งพอได้มองจ้องดวงตากลมใสที่ไหวหวามไม่ต่างกัน ยิ่งทำให้ทุกอย่างยากเกินขีดความสามารถของผู้ชายธรรมดาอย่างเขาจะอดทนต่อไป สุดท้ายก็เลือกถามในสิ่งที่ใจปรารถนา..

“คืนนี้ทั้งคืน ได้ไหม?”

ดวงตากลมใสสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดกับคำถามของเขา เพทายค่อนข้างแน่ใจว่าใบหน้าหวานของกะรัตกำลังแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็วหลังผ่านเวลาไปเพียงนาที ราวกับว่าเธอเพิ่งประมวลผลทางความคิดเสร็จสิ้น

“..แค่ครึ่งคืนไม่ได้เหรอ?” เสียงหวานติดจะลังเลเริ่มมีข้อต่อรอง

“แค่นั้นไม่พอหรอก” เพทายหัวเราะในลำคอคล้ายชอบใจในข้อต่อรอง อดไม่ได้จนต้องจุมพิตกระหม่อมบางหนักๆอย่างต้องการให้รางวัลในความน่าเอ็นดูของคนตรงหน้า นึกอยากจุมพิตซ้ำอีกครั้งแต่ก็กลัวจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่ สุดท้ายก็ทำได้แค่ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้หลวมๆ

“หลังแต่งงานก็ได้ ไม่ต้องฝืนใ..”

ยังไม่ทันจบประโยคดี ริมฝีปากหนาก็ถูกประกบปิดด้วยริมฝีปากจิ้มลิ้ม

ไม่นานเกินเสี้ยววินาทีที่อยากปิดประโยคสนทนาของเพทาย ริมฝีปากจิ้มลิ้มค่อยถอนจุมพิตอย่างง่ายดายและนุ่มนวลชวนหลงใหล

“ไม่ได้ฝืนใจ” ดวงตากลมใสหลุบลงต่ำ ค่อยขยายความอย่างไม่เต็มเสียงนัก “..แค่กลัวเข้าประชุมเช้าไม่ไหว”

“ก็...ไม่น่าจะไหว” เพทายหัวเราะเสียงเบาพร้อมให้ความเห็น ก่อนดวงตาสีถ่านจะอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อดึงรั้งใบหน้าหวานที่หลุบต่ำขึ้นมาเผชิญหน้ากันตรงๆ แล้วสรุปเสร็จสรรพ “ค่อยลางานก็แล้วกัน”

“แต่ว่..” เสียงหวานเงียบหายไปแล้ว พร้อมกับริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ถูกช่วงชิง

จุมพิตแสนหวานที่เต็มไปด้วยความรู้สึกวาบหวามถูกปอนเข้ามาไม่ขาดสาย ราวกับต้องการตอกตรึงสติของเธอให้จมจ่ออยู่กับเขาเพียงเท่านั้น โดยเฉพาะเมื่อลิ้นร้อนชื้นตวัดรัดเกี่ยวกับเรียวลิ้นเล็กของเธออย่างหยอกล้อกึ่งเอาชนะ รุกไล่กวาดต้อนให้เธอตอบสนองไม่เลิกรา แต่กลับยอมจำนนอย่างมีชั้นเชิงเมื่อเธอติดกับดักกลายเป็นฝ่ายรุกกลับ

เช่นเดียวกับสัมผัสแสนหวานที่เต็มไปด้วยเจตนาล่อลวงให้ล่วงล้ำเข้าสู่ห้วงอารมณ์ยากเกินควบคุม กะรัตไม่แน่ใจนักว่ามือหนาของเพทายกลายเป็นเครื่องทำความร้อนไปตั้งแต่เมื่อไร? รู้แค่เพียงว่าทุกตารางนิ้วของผิวกายที่มือหนาเคลื่อนผ่านกำลังเพิ่มอุณหภูมิอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะทรวงอกอิ่มที่กำลังถูกกอบกุมโดยมือทั้งสองข้างของเขา

“..ขอปลดตะขอได้ไหม?” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบถาม และแม้กะรัตจะยังสับสนว่าหมายถึงชิ้นส่วนไหนของเสื้อผ้าที่สวมใส่ แต่ก็พยักหน้ารับและให้ความร่วมมือโดยดีไม่มีเกี่ยงงอน

จวบจนลมหายใจร้อนชื้นและริมฝีปากหนาเข้าครอบครองทรวงอกอิ่ม ค่อยเข้าใจได้ว่าเพทายหมายถึงชิ้นส่วนไหนของเสื้อผ้า แล้วสติที่หวนคืนมาได้ไม่นานก็เริ่มพร่าเลือนและบิดเบือนอีกครั้ง เมื่อมือหนาเคลื่อนสำรวจร่างกายกึ่งเปลือยเปล่าของเธออย่างหลงใหล

ดวงตากลมใสยังฉ่ำปรือไปด้วยไฟพิศวาส มองจ้องดวงตาสีถ่านติดจะเข้มจัดของคนที่ตัวเองนั่งอยู่บนตักราวต้องมนต์ รู้สึกเหมือนตัวเองและเพทายกำลังแนบชิดกันจนแทบจะหลอมละลายไปทุกสัดส่วน ก่อนความคิดจะทันได้ปะติดปะต่อ ร่างเกือบเปลือยเปล่าก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นอย่างรวดเร็ว..

“น้ำค้างเริ่มแรงแล้ว เข้าไปในเต็นท์กันนะ” น้ำเสียงห่วงใยติดจะแหบพร่าในตอนท้ายร้องบอก

กะรัตไม่ค่อยแน่ใจนักว่าตัวเองถูกวางลงบนที่นอนปิกนิกตอนไหน เพราะความสนใจของเธอถูกดึงไปจนสิ้นด้วยจุมพิตแสนหวานที่แทบจะกระชากวิญญาณให้หลุดลอยจากร่าง รู้เพียงแค่ทุกสัมผัสที่เกิดขึ้นต่อจากช่วงเวลานั้น เต็มไปด้วยความวาบหวามและอ่อนหวานที่สอดแทรกความเจ็บปวดมหาศาลเอาไว้

แต่เมื่อก้าวพ้นความปวดร้าวของครั้งแรกในความสัมพันธ์ไปได้ ทุกห้วงอารมณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและเพทายก็มีเพียงความต้องการระหว่างกันและกันเท่านั้น