Semua Bab เพทายลายกะรัต: Bab 181 - Bab 190

“ไอ้พิงค์! สรุปจะเอาข้าวกะเพราหมูสับหรือข้าวไข่เจียว?” ดาริกาที่หายเข้าครัวตั้งแต่มาถึง เพิ่งโผล่หน้าออกมาถามด้วยน้ำเสียงสดใส“..ไข่เจียวก็ได้” หยุดคิดนิดหน่อยค่อยตอบกลับ“อ่ะ กะเพราหมูสับ” ดาริกาตอบกลับกวนๆ พร้อมส่งจานให้เพื่อนสนิท“ถ้ามันเหลือแต่กะเพรา แล้วจะถามเพื่อ?”“ไข่เจียวก็เหลือ แต่เหลือแค่จานเดียว” ดาริกาแก้ต่างเสียงใส พลางอวดจานข้าวตัวเองที่มีไข่เจียวหมูสับสีสวยกลิ่นหอมกรุ่น และไม่พลาดดักทางเพื่อนสนิทที่เตรียมจะแย่งทันที “อ๊ะ! อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ เพราะฉันพรมน้ำลายใส่เรียบร้อยแล้ว!”“โห! ไอ้เพื่อนเลว” คนอยากกินไข่เจียวมากกว่าแหวเสียงสูง แต่ก็ทำใจแย่งไข่เจียวอมน้ำลายจากจานเพื่อนสนิทไม่ได้อยู่ดี “ให้ป้านิ่มเจียวไข่ให้ใหม่ก็ได้!”“ป้าแม่ครัวลากลับบ้านไปตั้งแต่วันก่อนแล้วจ้ะ! หลานชายแกป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่” ดาริกาอธิบายทั้งที่ข้าวยังเต็มปากจะว่าไปแล้วพอแม่ครัวมือหนึ่งไม่อยู่สักคน โรงอาหารก็แทบจะกลายเป็นโรง(ขาด)อาหารไปในทันที คงเพราะผู้ช่วยแม่ครัวที่เพิ่งรับมาใหม่ยังไม่คุ้นชินกับการทำอาหารสำหรับคนจำนวนมาก เลยเตรียมวัตถุดิบได้ไม่พอดีกับจำนวนคนเลยสักมื้อ แถมรสชาติอาหารก็ยังไม่คงท

แสงแรกของดวงตะวันส่องผ่านระแนงไม้สีอิฐเข้ามากระทบผิวกายของใครบางคน แต่ร่างหนาก็ยังคงนอนแผ่หลาอยู่บนชานเรือนเช่นที่เคยทำมาตลอด จวบจนไออุ่นจากแสงสว่างเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนเหมือนต้องการแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้จึงค่อยขยับกายอย่างคนเกียจคร้าน “พี่ธรรมคะ? ตื่นได้แล้วนะคะ” เสียงจันทร์เจ้าร้องถามมาแต่ไกล ครู่เดียวเจ้าของเสียงก็หอบหิ้วสำรับอาหารออกมาจากห้องครัวตรงมุมทางเดินด้วยท่าทางรีบรน บ่นพึมพำทั้งที่ยังสาละวนอยู่กับการเตรียมอาหารคาวหวานสำหรับทำบุญ “ถ้ายังไม่ตื่นจะไม่ทันใส่บาตรแล้วนะคะ” “ตื่นนานแล้ว จันทร์ทำกับข้าวเสียงดังตั้งแต่ตีสี่...พี่จะไม่ตื่นได้ยังไงกัน?” พบธรรมตอบกลับแกมเย้าแหย่ ก่อนจะฉวยสำรับอาหารในมือของจันทร์เจ้ามาไว้กับตัว “พี่ถือให้เอง” “ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวจันทร์ไปหยิบอีกถาดนะ” ว่าจบร่างบางก็หายกลับเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมสำรับขนมไทยและดอกไม้สดหลายช่อ พบธรรมมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยนปนผ่อนคลายกว่าเก่า เลือกใช้มือข้างเดียวประคองถาดอาหารไว้ชั่วคราว ค่อยเช็ดคราบเขม่าที่ติดบนข้างแก้มใสของจั

จังหวัดเชียงใหม่..จุดหมายปลายทางที่ห่างกันเกือบพันกิโลเมตร สามารถเดินทางถึงได้ภายในระยะเวลาเพียงหกชั่วโมงเศษ ด้วยพัฒนาการของระบบโทรคมนาคมที่รุดหน้าไปอย่างก้าวกระโดดตามยุคสมัย แม้จะเสียเวลาไปค่อนข้างมากในช่วงสองสามชั่วโมงแรกของการเดินทาง เพราะทั้งคู่อยู่ในเขตพื้นที่ทำงานของโพรเจกต์ซันและโซล่าร่างบางระหงในชุดเดรสสีหวานมองจ้องเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกห้องน้ำสาธารณะของสนามบินเชียงใหม่พลางถอนใจอีกหน ก่อนจะเริ่มจัดแต่งทรงผมที่แลดูยุ่งเหยิงเพราะการเดินทางให้ดูเข้าที่เข้าทางอย่างที่ควรจะเป็น เช่นเดียวกับใบหน้าหวานที่จำต้องแต่งแต้มเครื่องสำอางอีกเล็กน้อยกะรัตต้องใช้เวลาร่วมสิบห้านาทีในห้องน้ำกับการแต่งตัวให้ถูกกาลเทศะ คิดไปแล้วก็อดเคืองเพทายขึ้นมาอีกระลอกไม่ได้...มีอย่างที่ไหน? จะพาเธอมาพบญาติผู้ใหญ่ของเขาแต่กลับไม่บอกล่วงหน้าสักคำ!คิดแล้วก็คาดโทษเพทายขึ้นมาอีกหน เพราะกว่าเธอจะรู้ตัวว่า ‘ใครบางคน’ ที่ชายหนุ่มต้องการให้พบคือปู่และย่าของเขา ก็เหลือเวลาก่อนขึ้นเครื่องแค่เพียงชั่วโมงเศษเท่านั้น!“สวยจัง แฟนใครเนี่ย?” เสียงทุ้มของคนถูกคาดโทษเอ่ยเย้าทันทีที่กะรัตก้าวพ้นประตูห้องน้ำ“ไม่ต้องมาท

“ฉลาดพูดจริงนะ” คนมีเมตตามองจ้องดวงตากลมใสที่ฉายประกายวาวระยับอยู่นานค่อยยกยิ้ม เริ่มเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยว่าทำไมหลานชายคนเดียวของเธอ ถึงยอมวางหัวใจไว้ในมือของผู้หญิงที่ควรเป็นศัตรูมากกว่ามิตรเช่นนี้‘เมื่อไรจะพาแฟนมาเจอย่า?’‘คุณย่าอยากเจอพิงค์จริงๆเหรอครับ?’‘ย่าแค่อยากเจอหน้าลูกสาวคนเล็กของเจ้าไพฑรูย์’‘..เรื่องในอดีตไม่เกี่ยวกับพิงค์นะครับ ผมอยากให้ย่าเปิดใจนะ’‘...’ หากเมื่อหลายปีก่อนมีใครมาพูดประโยคนี้กับเธอ คงสามารถสร้างรอยบากทางอารมณ์ได้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่เมื่อเวลาพ้นผ่านไปเธอกลับสามารถคล้อยตามคำพูดของหลานชายได้อย่างง่ายดาย อาจเพราะเมื่อโลกยังหมุนและเวลายังคงเดินทาง ความเป็นไม้ใกล้ฝั่งและความตายจึงสอนให้เธอเริ่มเปิดใจ เพื่อใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่ในชีวิตไปกับปัจจุบันไม่ใช่อดีตที่เจ็บช้ำและไม่อาจเรียกคืนมาเมื่ออคติลดลงไป การเปิดใจมองอย่างเป็นกลางก็ไม่ยากอย่างที่คิดมาริสามองจ้องร่างบางระหงในชุดเดรสสีหวานที่กำลังสาสะวนอยู่กับการเตรียมอุปกรณ์จัดดอกไม้อยู่ข้างกันคล้ายให้ความสนใจ ดวงหน้าหวานสวยแลดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอม แต่เมื่อมองสบตากลับเห็นรอยเฉลียวฉลาดและเข็มแข็งไม่ยอมใคร หากจ้อ

เอกสารสำคัญว่าด้วยเรื่องการยื่นถอดถอนประธานบริหารคนปัจจุบันของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ถูกวางเด่นเป็นสง่าบนโต๊ะทำงานรับเช้าวันจันทร์ ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้เจ้าของห้องมากนัก ในทางกลับกันกะรัตค่อนข้างผิดหวังกับเนื้อหาสาระที่อีกฝ่ายเลือกใช้เป็นหัวข้อประชุมเพื่อขับไล่เธอลงจากตำแหน่งดวงตากลมหวานกวาดอ่านคำร้องยาวเหยียดที่หารายละเอียดไม่เจออยู่นาน ค่อยจับใจความได้ว่า เธอ ‘บกพร่องในหน้าที่’ เพราะไม่ยอมไล่ช่างประชาออกตามกฎเกณฑ์ของบริษัท? และมันก็ส่งผลให้กะรัตรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเนื้อหาสาระเป็นไปตามคาดไว้โดยไม่มีอะไรแปลกใหม่แปลก...ที่ไม่หยิบประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ของเธอและเพทายขึ้นมาร้องเรียน?ประธานสาวขมวดคิ้วขุ่นพลางทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ทำงานตัวโปรดคล้ายต้องการเวลาเพื่อทบทวนช่องว่างของคำถามที่ฝุดขึ้นมาในห้วงความคิด แต่ยังไม่ทันได้ใช้สมองอย่างตั้งใจไว้เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะเสียก่อน“ประชุมบอร์ดจะเริ่มในอีกสิบห้านาทีนะคะ” เลขาคนสนิทเอ่ยเตือนตามหน้าที่ ก่อนวางกาแฟและจานขนมอบสีสวยลงบนโต๊ะอย่างเบามือ “วันนี้น่าจะยาว คุณพิงค์กินอะไรรองท้องก่อนสักนิดนะคะ”“รับทราบค่ะ คุณเลขาคนสว