All Chapters of รอยร้าวรัก: Chapter 111 - Chapter 120

พระพายเปลี่ยนชุดเพื่อไปข้างนอก ก่อนไปหญิงสาวย้ำถามเพื่อนสนิทว่า“จะไม่ให้ไปด้วยจริงๆ เหรอฟ้า” “ฮื่อ..พายไปเถอะ ฟ้าไปเองได้แค่ไปเก็บของ” นภดาราย้ำ“งั้นฉันรีบไปรีบกลับ ถ้ามีอะไรโทรหาเลยนะ” เธอสั่ง นภดาราหัวเราะตอบว่า“จ้า คุณแม่ไปเถอะ พี่วินรอนานแล้วมั้ง” #################“ไปรถพี่ดีกว่าครับพาย” นาวินเปิดประตูรถให้เธอ พระพายรู้สึกแปลกๆ เพราะไม่เคยมีใครมาเปิดประตูรถให้เธอเลย สาวมั่นคนนี้ทำอะไรเองมาตลอด “ขอบคุณค่ะ” เธอพึมพำขอบคุณพระพายไปเดินดูของแต่งบ้าน แต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรมาก เพราะเธอไม่แน่ใจว่าจะอยู่ที่นี่นานไหม จึงซื้อเพียงแค่ต้นไม้ฟอกอากาศในห้อง และกระถางแขวนไม้ดอกแบบแขวนสวยๆ โดยมีนาวินเดินตาม ทั้งสองได้ของมามากพอสมควร กว่าจะมองนาฬิกาอีกทีก็บ่ายสองแล้ว “เพลินมากเลยค่ะ เดินจนลืมเวลา” เธอพูดขึ้นในขณะที่ช่วยนาวินเอาของที่ซื้อมาเรียงใส่รถ “พายหิวรึยังครับ ไปหาอะไรกินกันไหม” “พายไม่ค่อยหิวค่ะ แต่ถ้าพี่วินหิวก็ไปได้” เธอเข้าใจว่าสำหรับนาวินข้าวต้มอาจจะไม่อยู่ท้อง และเขาก็ใช้พลังงานมากในการช่วยเธอซื้อของ ขนของ “งั้นกินอะไรดี สุกี้ไหมครับ” นาวินเสนอ “แล้วแต่เจ้ามือ

เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันทำงานตามปกติ พระพายและนภดาราตกลงไปทำงานพร้อมกัน นภดาราเข้าร้านเธอมีอะไรที่ต้องทำเพิ่มเกี่ยวกับร้านกาแฟ ส่วนพระพายขึ้นไปที่ออฟฟิศ และนัดกันว่าจะลงมาทานกลางวันที่ร้านของเพื่อนสนิทใกล้เที่ยงพระพายโทรหานภดารา“ฟ้าเหรอ งานเรายุ่งมาก เที่ยงนี้คงไม่ได้ลงไปทานข้าวด้วยนะ”“จ้า ไม่เป็นไร” นภดาราพูด หางตาเห็นคนเดินเข้าร้านมาจึงหันมามอง ภูริชนั่นเอง“สวัสดีครับ มีอะไรให้ซื้อบ้าง” เขายิ้มให้แบบอารมณ์ดี“สั่งได้ทุกอย่าง แต่จะมีอย่างที่สั่งไหมอีกเรื่องนึงนะ” นภดาราหัวเราะ “มาทำอะไรแถวนี้เหรอภู กินกาแฟไหม” หญิงสาวถามเพื่อนเก่าในสมัยเรียน“มาหาฟ้าโดยเฉพาะเลย อยากมาชิมกาแฟ ฟ้าทำขนมรึเปล่าเผื่อจะเหมาไปออกกอง” ภูริชพูดนภดาราวางอเมริกาโนตรงหน้าชายหนุ่ม “อ่ะ ชิม อันนี้ฟรี” เธอจำได้ว่าภูริชชอบอเมริกาโน่“ขอบคุณครับ” เขาชิมไปนิดหน่อย “อืมมม..สู้แบรนด์ดังได้สบายเลย” “ตกลงฟ้ารับจัดเบรกรึเปล่า เราอยากได้เบรกสำหรับทีมงานในกองสักห้าสิบชุด แล้วก็ชุดพรีเมี่ยมสำหรับพรีเซนเตอร์สิบชุด” ภูริชบอกคร่าวๆ“อยากได้ขนมแนวไหนล่ะ ในระหว่างรอเสริฟมีตู้เย็นไหมหรือว่าต้องอยู่อุณหภูมิห้อ

พระพายไม่ยอมให้พสุตามขึ้นมาบนห้อง ชายหนุ่มจึงจำยอมต้องกลับไป พร้อมไปคิดหาวิธีง้อนภดาราต่อไปฝ่ายพระพายและนาวินเมื่อเดินตามกันเข้ามาในลิฟต์ ต่างคนต่างเงียบสักพัก หญิงสาวเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนว่า“พี่วินคะ เรื่องที่พี่ดินพูดไม่ได้จำเป็นเลยนะที่จะต้องรับผิดชอบอะไร เราไม่ได้ทำอะไรผิด” นาวินฟังเฉยๆ ไม่ได้ตอบ ลิฟต์มาถึงชั้นที่ต้องการพอดี พวกเขาเดินออกจากลิฟต์ เขาถามเธอว่า“พายจะเข้าไปคุยในห้องกับพี่สักแปบได้ไหม หรือว่าถ้าไม่ไว้ใจพี่ไปคุยในห้องพายก็ได้ ฟ้าจะได้ฟังด้วย” หญิงสาวตาค้าง เขาพูดเป็นบ้าเธอจะคุยเรื่องนี้กับเขาต่อหน้าเพื่อนได้ยังไง “พี่วินจะบ้าเหรอ เรื่องนี้จะคุยต่อหน้าฟ้าได้ไงคะ”นาวินยิ้ม “พี่ก็ว่างั้นล่ะ” เขาไขกุญแจห้องเปิดประตูผายมือเป็นเชิงเชิญเธอเข้าไป “เชิญครับ” พระพายก้าวเข้ามา ในขณะที่นาวินเปิดไฟให้ความสว่างกับห้อง เธอเห็นว่าห้องนี้ตกแต่งคล้ายๆ ห้องที่เธอเช่า“แปลกนะคะ ห้องนี้กับห้องที่พายเช่า แต่งคล้ายๆ กันเลย จะว่าคอนโดตกแต่งให้ก็ไม่น่าใช่” นาวินยิ้มมากขึ้น “พี่จำเป็นต้องรับผิดชอบ เพราะพี่เป็นคนพาพายมาที่นี่ และห้องที่พายเช่าก็เป็นของพี่” พระพายตาค้างรอ

สิ่งที่นภดาราคิดไม่ไกลความจริง เพราะในอีกไม่กี่วันต่อมาพสุก็สามารถเข้านอกออกในตึกได้ในฐานะลูกบ้าน แถมอยู่ชั้นเดียวกับเธอเนื่องจากว่าระบบรักษาความปลอดภัยของคอนโดมิเนียมแห่งนี้ ต้องใช้คียการ์ดในการสแกนขึ้นลิฟต์ และลิฟต์จะเปิดให้เฉพาะชั้นที่ตนเองอยู่เท่านั้น พสุจึงใช้เวลาหลายวันในการที่จะสืบให้ทราบว่านภดาราอยู่ชั้นไหน และขอเช่าห้องที่ว่างอยู่ได้ถูกชั้น หมดเงินไปไม่น้อยแต่เขาก็ยอมจ่ายแต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกับนภดารามากขึ้นอยู่ดี เพราะเธออยู่ในช่วงรับงานจัดเบรกให้ภูริช ซึ่งหญิงสาวจะใช้พื้นที่ในครัวที่ร้านกาแฟ ทำขนมโดยปิดหน้าร้านลง มีผู้ช่วยหนึ่งคนคือพนักงานในร้านนั่นเอง“ฟ้าจะเอาขนมไปส่งให้ภูที่อนันตราเช้าวันเสาร์ พายจะไปด้วยไหม” เธอถามพระพายในเช้าวันศุกร์ “แล้วฟ้าต้องเอาเด็กที่ร้านไปช่วยคนนึงใช่ไหม เราเอารถคันไหนไปดี ต้องมีที่ใส่กล่องโฟมเยอะอยู่” พระพายถามกลับพลางคิดให้ลงตัว “ไปรถพี่ไง” นาวินพูดในตอนเย็นเมื่อเขาแวะมารับพระพายที่ทำงาน ส่วนนภดาราอยู่เตรียมทำขนมส่วนที่เหลือให้เสร็จภายในคืนนี้ เพื่อจะแช่เย็นไว้ให้เซ็ทตัวและเรียงลงกล่องโฟมรักษาอุณหภูมิในตอนเช้าก่อ

“พายมีเรื่องอยากถามพี่วินค่ะ” พระพายหน้าตึง“ครับ” นาวินมองคนรักอย่างพิจารณา “พายอยากถามอะไรเข้าไปคุยกันในห้องดีกว่าไหม” ชายหนุ่มดึงร่างเล็กปลิวตามมือมาอย่างง่ายดาย ก่อนจะปิดประตูห้องตามหลังพระพายดึงมือเล็กของตนออกจากการเกาะกุม แต่นอกจากเขาจะไม่ปล่อยแล้ว ยังดึงเธอเข้าไปกอดไว้ทั้งตัว“พี่วิน..ปล่อยพายนะ” เสียงเธอโมโหจริงจังจนนาวินต้องดันร่างเธอออกห่างนิดนึง เพื่อจะได้เห็นหน้ากันให้ชัดเจน“พายมีเรื่องอะไรข้องใจว่ามาเลยครับ” “มีคนบอกพายว่าพี่วินเคยพาผู้หญิงมาอยู่ด้วยที่ห้อง ตอนหลังผู้หญิงคนนั้นท้องแล้วเธอก็ย้ายออกไป” เธอถามตรงๆนาวินเงียบไป “ใครเล่าให้พายฟัง” “แล้วมันจริงไหมคะ พี่วินทำไมเป็นคนแบบนี้ พาผู้หญิงมาอยู่ที่ห้องแบบนี้กี่คนแล้ว พายจะย้ายออกจะกลับบ้าน” เธอตัดสินใจปัจจุบันทันด่วน“มันไม่ใช่แบบที่พายคิดนะ แล้วอยู่ๆ พายจะมาทิ้งพี่กลับบ้านแบบนี้ได้ไง” นาวินไม่อยากเล่าเรื่องของพิมพิไลให้ใครรู้ เขามองว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของหญิงสาวคนนั้น ไม่ควรให้ใครมาพูดลับหลัง“เอางี้ พายรู้มาจากไหน” เขาถามอีกทีอ้อ...ถ้าไม่สุดทางคงไม่ยอมรับสินะ พระพายคิดเธอจึงตัดส