All Chapters of รอยร้าวรัก: Chapter 121 - Chapter 130

“หมายถึงอะไรคะ” “ต่อไปนี้ช่วงวันหยุดที่พี่ต้องไปอนันตราพี่อยากให้พายไปด้วย ปกติพี่จะไปค้างที่นั่นทุกวันเสาร์ ยกเว้นมีงานด่วนค่อยเปลี่ยนแปลงตามหน้างาน” ชายหนุ่มเปลี่ยนอิริยาบถเป็นนั่งพิงพนักหัวเตียง ดึงร่างเล็กของแฟนสาวมานั่งพิงไหล่เขาแทนการนอนคุย “ไปนะพาย” เขาขอคำตอบแต่เธอลังเล “แล้วฟ้าล่ะคะ” นาวินหัวเราะ “ฟ้าเขาก็มีแฟนเขาดูแล แต่ถ้าพายจะอยากพาเพื่อนมาด้วยพี่ก็ไม่ว่าอะไร” พระพายตาโต “ยังไงนะคะ พี่วินหมายถึงใครแฟนฟ้า” “จะใครล่ะ..ก็พี่ชายพายไง สองคนนั่นยังไงก็รักกันอยู่ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก” นาวินพูดอย่างมั่นใจเขาพูดต่อว่า “เผลอๆ พรุ่งนี้เราก็จะเจอเขาที่อนันตรา” “แต่พี่ดินจะแต่งงานกับคนอื่น” พระพายแย้ง “นั่นคือปัญหาที่เขาจะต้องแก้ไข เรียนผูกต้องเรียนแก้” นาวินพูด เขาได้ยินเสียงพระพายถอนใจ“อย่าห่วงเรื่องเขาเลยพาย ถ้าคู่กันยังไงเขาก็จะผ่านมันไปได้” เขาเลื่อนตัวลงนอน ดึงพระพายให้นอนหนุนแขน “ตกลงไปนะพาย พรุ่งนี้พี่อยากพาพายไปเจอแม่” “ถ้าพายตกลง..” เธอพูดแล้วหยุด จ้องหน้าเขา“พี่จะไม่ล่วงเกินพาย พายนอนได้ตามสบายเลย”

เขาทิ้งตัวลงทาบทับเธอไว้ทั้งร่าง จับข้อมือเธอรวบไว้ทั้งสองข้างชูขึ้นเหนือศีรษะ จ้องหน้าหญิงคนรักที่เริ่มมีน้ำตาแวววาวคลอตา ดวงตาคู่นั้นมองเขาด้วยความโกรธ“ผมรักฟ้า ผมจะไม่ทำร้ายฟ้าอีก ผมสัญญา” เขาพูด“คุณกำลังทำอยู่ ปล่อยฉัน” เธอกัดฟันตอบ “ถ้าเกลียดผมจริงๆ ก็พิสูจน์สิ ผมจะไม่ฝืนใจฟ้า ถ้าฟ้าไม่มีความสุขจริงๆ ผมจะปล่อย” “พูดบ้าอะไร ฉันไม่ยอมนะ...อื้อ” นภดาราพูดไม่จบ เสียงนั้นก็หายไปในคอ เมื่อพสุปิดปากเธอแทรกลิ้นเข้าไปในภายในโพรงปากมือของเขาลูบไล้ไปทั่วตัว สอดหายไปในชายเสื้อลูบคลำทรวงอกอิ่มเต็ม ดึงรั้งชั้นในให้เลื่อนขึ้นไป เพื่อจะได้สัมผัสเนื้อแท้ให้ได้มากขึ้น ก่อนที่จะสอดมือเข้าใต้แผ่นหลังปลดตะขอเสื้อในจนหลุดออกจากกัน มืออีกข้างปล่อยข้อมือเธอแล้วดึงเสื้อตัวนอกให้หลุดไปจากตัวทางศีรษะนภดาราพยายามบิดตัวหลบไม่ให้เขาถอดเสื้อ แต่กลายเป็นเหมือนช่วยให้เสื้อพ้นตัวเร็วขึ้น พสุเลื่อนจูบลงมาตามลำคอและแอ่งชีพจร ซุกไซ้ดูดดุนไปตามผิวเนื้อขาวๆ จนแดงเห่อ ก่อนจะเลื่อนไปตามทรวงอก กลืนกินยอดทรวงหายเข้าไปในปากจนหญิงสาวตัวชาวาบราวกับไฟช็อตไปทั่วร่าง เธอลืมตัวแอ่นหน้าอกรับ มือไม้อ่อนแรงลงฉั

“ใช่ คนของพี่บอกมา พี่ไม่ได้อยากแต่งงานกับอินทนิล และพี่ก็ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าใครเป็นแบบไหน แต่จะทำอะไรมันต้องมีหลักฐาน รวมถึงการปฏิเสธคุณแม่มันก็ต้องมีหลักฐานด้วยว่าอินทนิลเป็นยังไง” พสุพูด“ได้ค่ะ พายจะถามพี่วินให้ แต่พี่ดินต้องพาฟ้าขึ้นมาส่งที่ห้องภายในห้าโมงเย็นนะ เดี๋ยวพายจะออกไปข้างนอกกับพี่วิน กลับมาต้องเจอฟ้าที่ห้อง ไม่งั้นพายจะไม่ช่วยพี่ดินทำอะไรเลย” พระพายยื่นคำขาดพสุวางโทรศัพท์ลง เขาแต่งตัวใหม่ให้เรียบร้อยพอดีกับที่นภดาราออกจากห้องน้ำ ชายหนุ่มลุกจากเตียงไปหาเธอ เรียบเรียงคำพูดก่อนจะเอ่ยว่า“เราคบกันมาห้าปีผมอาจจะดูแลฟ้าไม่ดีพอ ละเลยบ้าง ทำอะไรคิดน้อยไปบ้างผมยอมรับผิดทุกอย่าง อะไรที่ฟ้าไม่ชอบ อะไรที่จะทำให้ฟ้าเสียใจผมจะไม่ทำอีก ให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหมฟ้า” นภดาราหันหน้าไปทางอื่น เธอไม่มองหน้าเขาและไม่พูดอะไร พสุคุกเข่ากับพื้นแต่มือยังกอดเอวเล็กของเธอไว้ “นะฟ้าให้ผมคุกเข่าก็ได้ ผมขอโทษกับทุกๆ เรื่อง ผมกำลังแก้ไขมันอยู่” หญิงสาวเม้มปาก เธอรู้ดีว่าปกติพสุเป็นคนทิฐิสูง อีโก้ล้นเหลือการที่เขายอมคุกเข่ามันก็เกินกว่าที่เคยคาดหมายว่าเขาจะทำได้ “งั้น..ก็จัดกา

ทั้งสองมาถึงห้องพักตามเวลาเป๊ะ เมื่อพระพายเปิดประตูห้องพักเข้าไป พบว่าพสุนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊คของเขา ท่าทางคร่ำเคร่ง“พี่ดิน แล้วฟ้าล่ะคะ” เธอถามถึงเพื่อนทันที พสุเงยหน้ามอง เขาก้มศีรษะเป็นเชิงทักทายนาวินก่อนจะหันมาทางน้องสาว“อยู่ในห้องนอนแน่ะ” ได้ยินดังนั้นพระพายรีบไปเคาะประตูห้องเรียกนภดาราทันที เมื่อเพื่อนสาวเปิดประตูรับ ก็หายกันเข้าไปในห้องเงียบพสุหันมาทางนาวิน “ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณพอดี” “ครับ ขอรายละเอียดเวลาและถ้าระบุสถานที่ชัดเจนได้มากขึ้นว่าตรงไหน ยังไงจะหาภาพได้เร็วขึ้น” นาวินขอรายละเอียด เขาโทรเรียกหัวหน้าเจ้าหน้าที่ประจำห้องคอนโทรลให้ขึ้นมาพบ พร้อมโน้ตบุ๊คตัวที่เชื่อมต่อเซิร์ฟเวอร์ของโรงแรม“สวัสดีครับคุณวิน” หัวหน้าห้องคอนโทรลขึ้นมาพบรวดเร็วทันใจพวกเขาจึงเริ่มค้นหาในสิ่งที่ต้องการ โดยย้อนภาพไปแบบละเอียด กะว่าไม่ให้พลาดสักช็อต ยกเว้นในส่วนของห้องพักส่วนตัวที่ไม่มีกล้องเวลาผ่านไปประมาณสี่สิบนาที พสุได้สิ่งที่ต้องการครบถ้วนและชัดเจนมากพอที่จะสะสางปัญหาได้ หัวหน้าฝ่ายคอนโทรลลงไปทำงานต่อ สองหนุ่มคุยกันเรื่องสัพเพเหระอีกไม่นานนัก ประตูห้องนอนของนภดาราก็เป

“พี่ดินเอาที่เหลือนั่นมา พายอยากกิน” พระพายขอส่วนที่เหลือจากการรินให้เพื่อนสาวแล้ว คนเป็นพี่ชายจึงรินเบียร์ที่เหลือทั้งหมดใส่แก้วอีกใบ ในปริมาณพอๆ กัน พระพายรับมาอย่างอารมณ์ดี จิบทีเดียวครึ่งแก้วและหันมาบอกเพื่อนสาว“เบียร์ลิ้นจี่ดีกรีอ่อนมาก ไม่เมาหรอกฟ้า กินได้เลยตามสบาย” นภดาราจึงเริ่มดมดู พบว่ามันหอมมากไม่เหมือนเบียร์ปกติที่เธอว่ามันเหม็น ลองจิบดูก็หวานดี กินง่าย จึงดื่มจนหมดนาวินล้างไพ่ เริ่มแจกไพ่ตาใหม่ พอจบตาก็เล่นใหม่ไปเรื่อยๆ โดยที่เขาและพสุแพ้แค่ไม่กี่ตา นอกนั้นนภดาราและพระพายที่เริ่มเมาแทบจะเหมาเบียร์ทั้งหมด “สนุกจริงๆ สนุกกว่าเล่นผีถ้วยแก้วจริงๆ ด้วย” พระพายที่ตอนนี้เมาเต็มที่พูดอย่างอารมณ์ดี หัวเราะร่วน “แกเมาแล้วพาย เลิกเถอะไปนอน” นภดาราบอกเพื่อน เธอพยายามสลัดศีรษะแรงๆ รู้สึกมึนและร้อนมากทั้งที่ห้องเปิดแอร์เย็นเฉียบ“ม่ายเมา คนอย่างพระพายไม่เคยมาวววว” พระพายพูดแล้วหัวเราะ ก่อนจะฟุบหลับไปดื้อๆ นาวินมองแล้วส่ายหน้า “เดี๋ยวผมพาพายไปส่งในห้องนอนเอง แล้วจะกลับไปนอนเหมือนกัน” นาวินพูด เขายังปกติทุกอย่างเพราะดื่มไปน้อยมาก ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วอุ้มร่างเล็