All Chapters of When Her Eyes Blazed, He Held Her Close: Chapter 111 - Chapter 120

121 Chapters

KABANATA 111: Warning

Pagkatapos nilang makauwi, halos hindi na nagtagal si Ysa sa sala.Diretso siyang nagtungo sa study room.Papalapit na ang pagsusulit, ang huling yugto bago ang scholarship results. Kaya ibinuhos niya ang buong atensyon sa pag-aaral. Para itong isang huling sprint bago ang finish line, at ayaw niyang mabigo sa mismong dulo ng laban.Tahimik ang silid.Tanging ang mahinang tunog ng pagbaliktad ng pahina at ang bahagyang paghuni ng study lamp ang maririnig.Sa bahagyang nakabukas na pinto ng study room, tahimik na nakatayo si Elijah.Tanaw niya ang likod ni Ysa.Nakaupo ito nang tuwid sa harap ng mesa, ang manipis na katawan ay bahagyang nakayuko habang nakatutok ang mga mata sa libro. Ang dilaw na ilaw mula sa study lamp ay marahang tumatama sa kanyang buhok at balikat, na tila ginagawang mas malinaw ang kanyang determinasyon.Mukha siyang tahimik.Mukha siyang kalmado.Ngunit alam ni Elijah kung gaano kalakas ang loob ng babaeng iyon.Kahit na may nangyaring kaguluhan noong hapon, ang

KABANATA 112: Sa Gitna ng Ingay ng Mundo

Tahimik ang study room. Ang tanging maririnig lamang ay ang mahihinang kaluskos ng papel at ang maingat na paglipat ng pahina ng libro.Sa gitna ng katahimikang iyon, biglang umilaw ang screen ng cellphone ni Ysa.Isang mensahe ang pumasok.Nag-reply si Ysa.“Ako’y nagre-review.”Hindi pa man lumilipas ang ilang segundo, mabilis nang sumagot si Trish.“You’re still able to read when you’re this excited?”May sumunod agad na mensahe.“Is this your tactic? Announcing your relationship with Professor Elijah right before the exam just to disrupt everyone’s morale?”Bahagyang ngumiti si Ysa habang binabasa iyon. Halos ma-imagine niya ang mapanuksong tono ng kaibigan kahit sa pamamagitan lamang ng mga salita sa screen.Sumagot siya.“Napakayaman naman ng imahinasyon mo.”Hindi nagtagal ay may panibagong mensahe na naman.Nagpadala si Trish ng link ng forum.“Look at this. Someone created a topic about you and Professor Elijah.”Bahagyang kumunot ang noo ni Ysa.Tahimik niyang pinindot ang l

KABANATA 113: Hahamakin ang Lahat

“Halika, hindi na ito gaanong mainit.”Iniabot ni Elijah sa kanya ang tasa ng gatas. Bahagya pa itong umuusok, ngunit sapat na ang init upang inumin.Masunuring tinanggap iyon ni Ysa. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang sumimsim ng gatas, tila sinisikap na malasahan ang init at lambot ng bawat lagok.Tahimik na ibinaba ni Elijah ang kanyang tingin at pinagmasdan siya.Hindi naman gaanong nagbago ang mukha ni Ysa mula nang una niya itong makita. Kung tutuusin, halos pareho pa rin. Ang malambot na hugis ng kanyang mukha, ang malinaw na mga mata, at ang natural na inosenteng ekspresyon na lagi nitong dala.Kung mayroon mang pagbabago, marahil ay bahagyang naging bilugan ang kanyang mukha. Ngunit dahil araw-araw niya itong nakikita, hindi niya iyon gaanong napapansin.Gayunman, may isang bagay na napansin niya.Ang ilang maliliit na pekas sa pisngi ni Ysa.Hindi iyon halata sa unang tingin. Makikita lamang kapag malapitan, mga maliliit na marka na tila sinadyang iguhit ng panahon sa kan

KABANATA 114: Tayong Dalawa

Tila mahimbing ang tulog ni Ysa at hindi man lamang gumagalaw.Pagsapit ng gabi, isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa kahabaan ng kalsada sa labas ng bahay. Sa loob naman, tahimik ang buong sala, halos balutin ng dilim ang bawat sulok nito. Sa gitna ng katahimikan, may isang pigura na nakahiga sa sofa, nakabaluktot nang bahagya, parang batang napagod sa mahabang araw.Sa kusina lamang may ilaw.Mula roon ay maririnig ang mahinang ugong ng range hood habang dahan-dahang umiikot ang hangin sa loob ng bahay. Paminsan-minsan, kumakalat ang mabangong amoy ng nilulutong pagkain at dumadaloy palabas ng bahagyang nakabukas na pinto ng kusina.Ang amoy na iyon ay masarap, mainit, at pamilyar, na siyang gumising kay Ysa.Nagising siya dahil sa gutom.Ngunit kahit nagising na ang kanyang sikmura, tila ayaw pa ring sumunod ng kanyang katawan. Mabigat ang kanyang mga talukap, at ang antok ay parang kumakapit pa rin sa bawat galaw niya.Sa sandaling iyon, marahang bumukas ang pinto ng kusina.May mga

KABANATA 115: Sandali

Unti-unting nagbalik sa ulirat si Ysa.Para bang ngayon lang niya napansin kung gaano katahimik ang paligid. Ang ilaw mula sa screen ng laptop ni Elijah ang tanging nagbibigay-liwanag sa sala, at ang mahihinang tunog ng pagta-type nito sa keyboard ang pumupuno sa katahimikan.Bahagya siyang napakurap, saka itinaas ang kamay na tila nagtatanggol sa sarili.“A-ako… hindi naman ako nagsalita.”Mahina ang boses niya, ngunit malinaw ang hiya sa tono.Sa totoo lang, wala naman talaga siyang sinabi. Ngunit kahit wala siyang ginagawa, ang simpleng presensya niya sa tabi ni Elijah ay tila sapat na upang guluhin ang konsentrasyon ng lalaki.Tumigil si Elijah sa ginagawa.Walang sabi-sabing pinatay niya ang computer.Napalingon si Ysa, halatang nagulat.“Tapos ka na?” tanong niya. “Hindi ba sabi mo sampung minuto pa?”Bahagyang ngumiti si Elijah habang isinasara ang laptop at maingat itong inilalagay sa mesa sa tabi ng sofa.“Kung naiinip na ang asawa ko,” sabi niya sa isang mapagbirong tono, “p

KABANATA 116: Movie Date

Paano ba naman magkukuwenta ng pamilya nang ganoon?Marahang tinapik ni Ysa si Elijah sa braso. Hindi iyon malakas—isang magaan lamang na tapik na may kasamang bahagyang pagtatampo. Para bang gusto niyang sabihin na hindi patas ang usapan, kahit alam naman niyang biro lamang iyon.Hindi naman umiwas si Elijah.Sa halip, bahagyang umangat ang sulok ng kanyang mga mata. Hindi man ganap na ngumiti, may malinaw na bakas ng amusement sa kanyang ekspresyon, isang uri ng ngiting siya lamang ang nakakaalam.Sanay na si Ysa sa ganoong reaksyon nito.Tahimik, kalmado, ngunit may halong pilyong saya.Kinabukasan, tumawag si Elijah sa kanyang pamilya upang sabihin ang tungkol sa kanilang pag-uwi. Maagang nakaupo si Ysa sa sofa habang pinagmamasdan siyang makipag-usap sa cellphone. Tahimik lamang siya, ngunit nakikinig sa bawat salitang lumalabas sa bibig nito.Nang malaman ng pamilya Velasco na uuwi sila sa araw bago ang pagdiriwang, agad silang natuwa.Mula sa kabilang linya ng telepono, narinig

KABANATA 117: Stay

“Pa—paano?”Parang tumigil ang mundo ni Ysa sa isang iglap.Napatitig lamang siya sa kawalan habang hawak pa rin ang telepono. Ilang segundo lang ang lumipas ngunit pakiramdam niya ay napakahaba ng katahimikang iyon. Unti-unting namula ang kanyang mga mata, at ang mga luhang pilit niyang pinipigilan ay nagsimulang mamuo sa gilid ng kanyang paningin.Sa kabilang linya, hindi na nagpaliwanag pa si Elijah.Alam niyang kapag mas humaba pa ang usapan ay lalo lamang lalakas ang kaba sa puso ni Ysa.Kaya mabilis niyang sinabi, mahinahon ngunit halatang mabigat ang boses.“Aalis na ako sa school at pauwi na. Isasama kita papuntang ospital.”“Sige… sige. Bababa na ako ngayon din,” agad na sagot ni Ysa habang halos patayo siyang tumalon mula sa kinauupuan.“Ysa.”Sa tawag na iyon, awtomatikong tumigil ang kanyang galaw.Mabigat ang tono ni Elijah ngunit nanatiling maayos at kontrolado, parang pilit niyang pinipigilan ang sarili na hindi magpakita ng pag-aalala.“Ilang minuto pa bago ako makarat

KABANATA 118: No Longer Here

Parang lalong humaba ang oras habang naghihintay sila.Sa tahimik na pasilyo ng ospital, tila mabagal ang galaw ng bawat segundo. May mga nakaupo sa matitigas na bangko, may mga nakatayo sa gilid ng dingding, at may ilan na paikot-ikot lamang sa paglalakad. Parang umaasang sa bawat hakbang ay may mababago sa kapalaran.Ngunit iisa lamang ang nararamdaman ng lahat.Mabigat na pag-aalala.Walang may lakas na makipag-usap. Ang dating maliwanag na pasilyo ay parang nabalot ng malamig na katahimikan. Kahit ang tunog ng mga yapak ng mga nurse na dumadaan ay tila masyadong malakas sa ganitong klaseng gabi.Ang bawat minuto ay parang napakahirap palipasin.Umupo si Ysa sa isang maliit na bangko sa harap ng pinto ng operating room. Bahagya siyang nakayuko, hawak ang sariling mga kamay. Mabigat ang kanyang pakiramdam at halatang pagod ang kanyang katawan.Ang kanyang mga labi ay namumutla.Ang kanyang mga mata ay pula dahil sa matagal na pag-iyak.Napansin iyon ni Elijah.Matagal siyang nakatay

KABANATA 119: Huling Gunita

Kahit pa ilang beses nang inihanda ni Ysa ang sarili sa isip, nang makita niya si Elijah sa araw ng libing ay tila pakiramdam niya ay napunta siya sa ibang mundo.Ang paligid ay puno ng mga taong nakasuot ng itim. Mabagal ang galaw ng bawat isa, mahina ang mga boses, at tila pati ang hangin ay mabigat sa dalamhati. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, si Elijah lamang ang malinaw na nakikita ni Ysa.Malaki ang ipinayat nito.Mas matalas na ngayon ang linya ng kanyang panga, at ang dating maayos na anyo ng mukha nito ay tila napagod ng mahabang gabi ng walang tulog. May maitim na anino sa ilalim ng kanyang mga mata. Bahagyang lumubog ang kanyang mga mata, at ang balbas na karaniwang ahit na ahit ay ngayon lamang niya napabayaang tumubo.Nakasuot siya ng itim na long sleeve polo.Mas lalong lumitaw ang matikas na hugis ng kanyang katawan. Ngunit ang pinakakapansin-pansin ay ang kanyang mga mata—madilim, tahimik, at tila may lalim ng emosyon na hindi kayang abutin ng kahit sino.Mahigit apa

KABANATA 120: Yakap sa Dilim

Sa sandaling iyon, pakiramdam ni Ysa ay parang may matalim na kutsilyong dahan-dahang sumasaksak sa kanyang dibdib. Hindi iyon pisikal na sakit, ngunit ang bigat ng damdamin ay halos hindi niya kayanin.Lumapit siya kay Elijah at mahigpit itong niyakap. Wala siyang sinabi. Tahimik lamang na pumatak ang kanyang mga luha sa balikat nito.Gusto sana niyang magsalita, sabihin ang mga salitang makapagpapagaan sa kalooban nito. Ngunit sa harap ng kamatayan, parang nawawalan ng saysay ang lahat ng pagpapasaya niya sa asawa. Kahit anong salita ay tila kulang, tila mahina, tila walang kakayahang punan ang puwang na iniwan ng pagkawala.Isinandal ni Elijah ang baba nito sa balikat niya. Nang yakapin siya ni Ysa, marahan ding pumulupot ang braso nito sa kanyang baywang, tila naghahanap ng katahimikan at lakas mula sa kanya.Mahina itong nagsalita malapit sa kanyang tainga.“Simula nang pumanaw ang lolo ko,” bulong nito, “matagal ko nang sinasanay ang sarili ko sa isip ko. Lahat ng tao ay daratin

...

8 9 10 11 12 13

SCAN CODE TO READ ON APP