Semua Bab When Her Eyes Blazed, He Held Her Close: Bab 121 - Bab 130

Matapos kumuha ng isang set ng pajama mula sa aparador, tumayo si Ysa sa gilid ng kama. Mahina ang ilaw sa silid at tanging ang mahinang tunog ng air conditioner ang maririnig. Sumulyap siya kay Elijah na mahimbing ngunit magulo ang tulog. Maputla ang mukha nito at bahagyang magulo ang paghinga.Huminga siya nang malalim bago marahang nagsalita.“Elijah… Professor Elijah, tutulungan kitang magpalit ng damit.”Walang naging tugon ang lalaki. Bahagya lamang itong gumalaw, tila nananatili pa ring nakakulong sa antok at pagod.Inisip ni Ysa na pumapayag na ito.Dahan-dahan niyang inangat ang kumot at sinimulang tanggalin ang mga butones ng pajama ni Elijah. Isa-isa niya iyong binuksan, maingat ang bawat galaw. Ngunit kahit ganoon, hindi niya maiwasang makaramdam ng hiya.Hindi siya makatingin nang diretso sa katawan nito.Mabilis niyang iniiwas ang mga mata, parang batang nahuli sa kalokohan.Matapos matanggal ang mga butones, muli siyang napatigil. Hawak niya ang tela ng damit ngunit hin

Mabilis na lumipas ang holiday. Parang isang kisapmata lamang ang lahat. Nang matapos ang Semana Santa, agad ding dumating ang araw ng pagbubukas ng klase.Sa umagang iyon, habang tahimik pa ang buong bahay, nakatanggap si Ysa ng isang tawag. Nang tingnan niya ang screen ng kanyang telepono, nakita niya ang pangalan ni Trish.Pagkasagot pa lamang niya ng tawag ay agad na narinig niya ang masiglang boses ng kaibigan.“Ysa!” halos masigaw na sabi ni Trish. “Japan is really amazing. I like it so much! Ang lugar na tinutuluyan ko ngayon ay parang ibang mundo. May mga tao rito na ilang buwan nang naninirahan dito. They just live quietly, enjoying life every day.”Huminga siya nang malalim, tila hindi pa rin makapaniwala sa karanasang kanyang naranasan.“Honestly, I envy this kind of life. Kailan kaya ako magkakaroon ng financial freedom para mabuhay din nang ganito? Yung parang poetic life… far away from the noise of the world.”Natapos na noon ang kanilang semester grades, at pinayagan ng

Pagkatapos niyang magsalita, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Elijah. Sa tahimik na sandali ng kanyang mesa, ang maliit na tunog na iyon ay tila mas malinaw kaysa sa ingay ng buong silid-kainan.Binuksan niya ito, at agad bumungad sa screen ang mensaheng ipinadala ni Ysa.Kasama ng mensahe ang larawan ng kanyang tanghalian.Sa unang araw ng pasukan, pangkaraniwan lamang ang pagkain—walang paborito niya, walang espesyal. Para sa iba, sapat na iyon, pero para kay Ysa, halatang kulang ang gana ng canteen menu sa kanya.Dahil wala siyang gustong ulam, at sanay na sanay na ang kusinera sa canteen sa mabilis at halos pabiglang pagsandok, kaunti lamang ang naihulog sa kanyang plato.Samantala, habang lumalaki ang tiyan ni Ysa buwan-buwan, kasabay rin nitong lumalaki ang pangangailangan niya sa pagkain, hindi na tulad ng dati na puwedeng balewalain ang gutom.Tahimik na tinitigan ni Elijah ang larawan nang ilang segundo.Kakatapos lang niyang kumain nang tumayo ang dalawa niyang kasamahan

Malambing ang tono ng boses ng dalaga, tila may kasamang lambot at init na kayang tunawin ang kahit sinong makakarinig. Habang pinagmamasdan siya, mas lalo pang lumilitaw ang kanyang inosente ngunit kaakit-akit na anyo. Isang ganda na hindi kailangang ipilit, kusang umaapaw.Bahagyang gumalaw ang lalamunan ni Elijah, tila may pinipigilang damdamin sa loob. Nang magsalita siya, mas mababa at mas mabigat ang kanyang boses, parang may halong tukso at pagnanasa.“Ako rin naman ang nagbigay sa’yo ng pulang sobre, bakit wala akong nakitang ibinigay mong kapalit sa’kin?”Noong bisperas ng okasyon, hindi lang basta pulang sobre ang ibinigay niya kay Ysa, isa itong napakalaki, halos hindi na maikubli sa simpleng pasasalamat. Halatang pinag-isipan, halatang may laman hindi lang pera kundi damdamin.Dahil sa sobrang tuwa at kilig, hindi na nakapag-isip pa si Ysa. Lumapit siya at marahang hinalikan si Elijah sa pisngi.Dumampi ang kanyang malambot na labi sa balat ni Elijah, isang simpleng galaw,

“Hindi.”Walang kahit kaunting pag-aalinlangan sa boses ni Ysa nang putulin niya ang sasabihin ni Elijah.Bahagya siyang lumingon at pinagmasdan ang tagiliran nito habang nagmamaneho. Tahimik ang loob ng sasakyan, at ang tanging maririnig lamang ay ang mahinang tunog ng makina at ang paminsan-minsang busina mula sa mga dumadaang sasakyan.Pagkatapos ng ilang sandali, nagsalita siya nang matatag at malinaw.“Ang makilala kita ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko.”Hindi iyon sinabi bilang biro, at lalong hindi bilang isang pabirong lambing.Seryoso siya.Kung hindi dahil kay Elijah, marahil hanggang ngayon ay hindi pa rin niya malalaman na maaari rin pala siyang mahalin nang ganoon.Kung hindi dahil sa kanya, baka patuloy pa rin siyang magpaparaya sa tuwing makakaranas ng hindi makatarungang pagtrato—tatahimik, magtitiis, at iisipin na iyon na lamang ang tamang gawin.Si Elijah ang nagturo sa kanya kung paano tumindig para sa sarili.Si Elijah rin ang nagturo sa kanya kung