ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ตอนที่ 10 คดีสั่นสะเทือนท้องพระโรงคดีสั่นสะเทือนท้องพระโรง ยังคงเป็นเรื่องที่มีผู้เฝ้ารอ องค์รัชทายาทเสนอขอเป็นผู้ตัดสินเองศาลต้าหลี่ ยังคงกักขังตัวเซี่ยอวี้เทียนและเซี่ยหลัวเยี่ยนสองพ่อลูกไว้กำแพง พื้น หินเย็นเฉียบ เหม็นอับชื้น ไร้สิ่งอำนวยความสะดวก มีเพียงพื้นกับฟางแห้งที่กักเก็บกลิ่นสกปรกเซี่ยหลัวเยี่ยนรู้สึกทรมาน อึดอัด นางนั่งไม่ขยับ ไม่เปลี่ยนที่ หลังจากปัดเศษฟางและรองด้วยผ้าสะอาดเพียงผืนเดียวที่ร้องขอจากผู้คุมอาหารมิต้องพูดถึง แย่ยิ่งกว่าให้สุนัขกิน เพียงแค่สองวันที่นางเข้ามาอยู่ ราวกับชั่วกัปย์ชั่วกัลป์หลิงจิ่งเหยียนยังไม่เข้ามาพบนางตามที่องค์รัชทายาทตรัสบอกและนางเองก็ยังไม่ได้พบหน้าบิดา หรือข่าวคราวของท่านแม้แต่น้อยใจที่เคยนิ่ง เริ่มหวั่นไหว ยิ่งนานวัน ความตายก็จะยิ่งใกล้เข้ามาแล้วความตึงเครียดในหัวก็ยิ่งทวีคูณ“นายท่านทั้งสอง ข้าขอพบกับนายท่านหลิวจิ้งเหยียนได้หรือไม่”ในที่สุดนางก็ไม่อาจนิ่งต่อไปได้ชายผู้คุมสองคน ใบหน้าขึงขัง แววตาดุร้าย“เจ้าเป็นใครจะมาขอพบ ท่านหลิว ช่างไม่เจียมตัว”หนึ่งในสองคนนั้นกล่าว“ท่านช่วยข้าหน่อยเถอะ แจ้งเขาว่าองค์รัชทายาทมีรับสั่งให้ข้าบอ

ตอนที่ 12 ขึ้นศาลเช้าวันใหม่ควันโพยพุ่งจากห้องครัว บ้านแต่ละหลัง ความสุขสงบจากเสียงเรียกรวมตัวกินข้าวก่อนออกไปทำไร่ไถนาพ่อนำหน้า ลูกชายเดินตามหลังเด็กผู้หญิงถือกล่องข้าว ก้าวไล่หลังให้ทันคนข้างหน้าแม่ยืนส่งหน้าประตูบ้านเป็นภาพธรรมดาสามัญแต่กลับทำให้อบอุ่นในใจไหนเลยจะเทียบได้กับชีวิต การเมืองที่ซับซ้อน ซ่อนคมมีดภายใต้หน้ากากเปื้อนยิ้มเซี่ยหลัวเยี่ยนตื่นขึ้นมาด้วยอาการระบมทั้งกายเรี่ยวแรงราวถูกสูบกลืนวิญญาณบนเตียงใหญ่ไร้เงาร่างสูงโปร่งข้างเตียงชุดสีขาวของนักโทษหญิงสะอาด ถูกวางเตรียมไว้ให้นางนางมองชุดนั้นด้วยอารมณ์ที่หลากหลายก้าวนับจากนี้ นางต้องสูญเสียบ้านบิดา และความสุขสบายในพริบตาหญิงสาวตัดสินใจลุกไปชำระร่างกายสวมชุดนักโทษอีกครั้งใบหน้าเรียบเฉย‘มันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตข้าจะทวงมันกลับมาให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม’ภาพในกระจกเงาสะท้อนแววตาเรียบนิ่งเขาทำลายชีวิตและศักดิ์ศรีของนางจนสิ้นเขาต้องชดใช้ให้นางทั้งชีวิตรอยยิ้มเฉียบเย็น แววตาลุ่มลึกจู่ๆภาพทรงจำเร่าร้อนผุดขึ้นกระตุ้นกายสั่นเทิ้ม สัมผัสจากเขายังวนเวียนจนปวดหนึบกึ่งกลางกายหน้าร้อนผ่าว แดงเรื่อ มือนางเลื่อนจับอ

ตอนที่ 14 : ความอดทนคือคมมีดที่ยังไม่ชักออกจากฝักค่ำคืนอันยาวนานราวไร้จุดสิ้นสุด เพิ่งยอมปล่อยมือจากความมืดเมื่อแสงแรกของยามเช้าส่องผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาอย่างเชื่องช้าแสงนั้นไม่ได้อบอุ่นมันเย็นเยียบและโหดร้ายไม่ต่างจากความจริงที่กำลังรออยู่เซี่ยหลัวเยี่ยนค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก สติยังพร่าเลือนยังไม่ตื่นดีร่างกายหนักอึ้งราวถูกกดทับด้วยหินพันชั่ง“เอ้อเนียง…เอาน้ำมาให้ข้าล้างหน้า”เสียงของนางแผ่วต่ำ ติดความเคยชินจากชีวิตสุขสบายก่อนหน้านี้คำพูดหลุดออกไปโดยไม่ทันคิดแต่ไม่มีเสียงตอบรับมีเพียงความเงียบและความเย็นที่แทรกซึมเข้ามาในกระดูกสติของนางค่อย ๆ กลับคืนดวงตาหรี่ลงเมื่อแสงแดดสาดกระทบจนแสบตามือยกขึ้นบังอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดค้างเพราะสิ่งที่เห็นชัดเจนยิ่งกว่าแสงอรุณ คือความจริงชุดนักโทษสีขาวซีดผ้าห่มบางเฉียบที่ไม่อาจกันลมใต้เตียงไร้เตาอุ่นพื้นหินเย็นเฉียบจนแม้แต่ลมหายใจก็เหมือนถูกดูดกลืนทั้งหมดกำลังตอกย้ำสถานะใหม่ของนางสถานะที่ไม่อาจปฏิเสธ‘เจ้าต้องตัดขาดกับบิดาของเจ้าด่าว่าเขาต่อหน้าศาล’คำสั่งนั้นดังซ้ำในหัววิธีการอันโหดเหี้ยมเย็นชาไร้ทางต่อรองเซี

ตอนที่ 16 อกตัญญูศาลต้าหลี่ที่มีโถงกว้างเสาหินสูงตระหง่านทอดเงายาวราวกับกรงขังที่มองไม่เห็นเป็นที่พิพากษาถูกผิดยามปกติไร้ผู้คนยามพิพากษากลับเนืองแน่นดังเช่นวันนี้ที่ครบกำหนดการพิพากษาคดีแม่ทัพเซี่ยอวี้เทียนชาวบ้านด้านนอกศาลต่างพากันพูดคุยกันเป็นวงกว้างเมื่อได้เวลาผู้คุมพาสองพ่อลูกออกมายังห้องโถงเพื่อรอฟังคำตัดสินเซี่ยหลัวเยี่ยนยืนอยู่กลางห้องนางสวมชุดนักโทษสีขาวสะอาดหลังตรง ใบหน้านิ่งเฉยทว่ามือที่กำแน่นจนเล็บจิกเนื้อฝ่ามือ บอกชัดว่านางไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่แสดงออกมาอีกด้านหนึ่งแม่ทัพใหญ่เซี่ยอวี้เทียนถูกนำตัวเข้ามาโซ่ตรวนกระทบพื้นหินดัง กึงกังทุกก้าวที่เขาเดิน เหมือนก้าวลงหลุมที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆใบหน้าที่เคยสง่างามคมคายบัดนี้เปรอะเปื้อนผมเผ้ายุ่งเหยิงร่างกายอิดโรยมีรอยเลือดที่กลางหลังแทบสิ้นสภาพแต่แววตาของเขายังมั่นคงเฉกเช่นวีรบุรุษและในแววตานั้น…มีเพียงบุตรสาวคนเดียวหลัวเยี่ยนเซี่ยอวี้เทียนนั่งคุกเข่าลงพลางหันไปมองบุตรสาวด้วยความห่วงใย“เจ้าเป็นอย่างไรบ้างได้รับบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า”กระแสเสียงอันอบอุ่นที่ไถ่ถามแทบทำให้หญิงสาวร้องไห้ออกมานางเป็นคนมีเลือดเนื้อไหนเล

ตอนที่ 18 คุณหนูตกอับตะวันยามบ่ายคล้อยต่ำ เงาตึกยาวเหยียดทอดทับบนทางเดินหินสีหม่นถนนใหญ่ที่เคยอึกทึกในยามเช้าบัดนี้ผู้คนเริ่มบางตา เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายและลมอุ่นที่พัดเอื่อยเฉื่อยผ่านเมืองหลวงเซี่ยหลัวเยี่ยนก้าวออกมาจากศาลต้าหลี่ มุ่งตรงไปยังจวนอดีตแม่ทัพเซี่ยนางสวมชุดที่ทางการจัดหาให้ เรียบง่าย ไร้ลวดลาย และซื้อหมวกที่มีผ้าคลุมบางเบามาปิดบังใบหน้าไว้ตลอดทาง แม้ท่วงท่าจะยังตั้งตรงสง่างามดังเช่นเดิมแต่ภายในกลับว่างเปล่า ราวกับหัวใจถูกควักออกไปแล้วความสูญเสียที่ถาโถมในเวลาอันสั้นบ้าน…ชื่อเสียง…ครอบครัว…ทุกสิ่งถูกริบไปในพริบตาต่อให้นางเข้มแข็งเพียงใด เมื่อเผชิญเหตุไม่คาดฝันเช่นนี้ ก็ยากจะตั้งรับได้ทันฝีเท้าของเซี่ยหลัวเยี่ยนเร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัวนางจ้ำเดินไปข้างหน้า หลบเลี่ยงสายตาผู้คนแม้ไม่มีใครรู้ว่านางเป็นใคร…แต่ใจนางรู้ดีว่าตนเองกำลังหนีอะไรผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามเซี่ยหลัวเยี่ยนจึงพาตัวเองมาหยุดยืนลงเบื้องหน้าจวนหลังใหญ่ที่คุ้นเคยจวนอดีตแม่ทัพเซี่ยแผ่นป้ายปิดยึดทรัพย์ถูกพาดเป็นกากบาททับบนประตูใหญ่จากที่เคยมีทหารเฝ้ายามแน่นหนาลานหน้าจวนสะอาดเอี่ยมบัดนี้กลับมีเ