All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 161 - Chapter 170

จิ้นอิ๋งได้รับการฝึกจากระบบผู้ช่วยหุ่นยนต์มาแล้ว เครื่องจักรระดับหุ่นยนต์เธอก็เคยซ่อมมาแล้ว ของพวกนี้ไม่ต่างอะไรจากของเล่นเด็ก แต่ถึงอย่างนั้น…เธอก็ยังตั้งใจลงมือซ่อมอย่างจริงจัง ระหว่างซ่อมก็ศึกษาระบบต่าง ๆ ไปด้วย เพราะเธออยากเข้าใจโครงสร้างทั้งหมดของเครื่องจริง ๆ และเพราะตั้งใจมากเกินไป จึงไม่ได้สังเกตเลยว่า ตอนนี้บรรดาช่างคนอื่น ๆ ในแผนกเริ่มทยอยเดินเข้ามามุงดูเธอทีละคนบรรดาช่างต่างพากันซุบซิบถามช่างกั๋วว่า…กำลังทำอะไรกันอยู่ ? จะให้ผู้หญิงมายุ่งกับเครื่องจักรแบบนี้ไม่เท่ากับทำลายของหรือไง ? แต่…พอช่างกั๋วบอกว่า จิ้นอิ๋งคือคนที่ซ่อมเครื่องสกัดน้ำมันให้กับกองพลหัวหน้าหมู่บ้านหลีได้ ทุกคนถึงกับอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยินช่างกั๋วเคยเดินทางไปซ่อมเครื่องสกัดน้ำมันนั้นมาแล้ว แต่…ก็ซ่อมไม่ได้ ส่วนช่างคนอื่น ๆ ที่มีความสามารถพอ ๆ กันก็ไม่กล้าไป เสียงส่วนใหญ่จึงหวังรอให้ช่างจูกลับมาจากปักกิ่งก่อน แล้วค่อยให้ช่างจูไปดูงานแทน ใครจะคิดว่า…สุดท้าย กลับเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ซ่อมเครื่อจักรนั้นได้ ด้วยเหตุนี้…ช่างคนอื่น ๆ จึงไม่มีใครพูดอะไรอีก หันมามุงดูจิ้นอิ๋งซ่อมเครื่องยนต์แท

ทุกคนในบ้านถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะหันขวับไปมองแม่กันหมด กุ้ยฮวาปรายตามองสามีด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะหันมาเอ่ยกับลูกชายลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า“หลังเลิกงานกลับมาที่บ้าน อิงอิงได้มาคุยกับแม่แล้ว แม่เองก็ได้คิดทบทวนดูแล้ว ว่าตำแหน่งงานนี้ไม่มีวันหยุด ทำงานตลอดปี วันหยุดประจำปีก็ไม่มี เพราะแบบนี้…แม่ก็เลยคิดว่า งานนี้ไม่เหมาะกับโส่วฮา โส่วกั๋ว เพราะทั้งสองกำลังจะแต่งงานสร้างครอบครัว จะทำงานนี้ไม่ได้”พอได้ยินแบบนั้น…โส่วฮาและโส่วกั๋วก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ แต่…พวกเขาก็เข้าใจ เพราะทั้งสองกำลังจะแต่งงานจริง ๆ ถ้าได้งานในย่อมดีอยู่แล้ว แต่…ถ้าให้พวกเขาไปทำงานที่นั่น ต้องทำงานตลอดปีไม่มีวันหยุด งานแต่งก็ต้องเลื่อนออกไป ซึ่ง…พวกเขาสองคนไม่ได้ต้องการแบบนั้น“แม่คิดว่า…จะให้หลานชายที่ยังไม่แต่งงานไปทำงานนี้แทน และในหมู่หลานชายที่ยังไม่ได้แต่งงาน มีแค่โส่วเจีย โส่วเจียอายุ 18 ปีแล้ว โส่วเจียเหมาะกับงานนี้ที่สุด”ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น โส่วเจียก็ดีใจมาก ด้านเหวินต้ากับภรรยาก็พลอยดีใจไปด้วย ส่วนเหวินเอ๋อกับสะใภ้รองก็อดเสียดายไม่ได้ กุ้ยฮวาหันไปมองโส่วเจีย ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเส

จิ้นอิ๋งหันไปพูดกับคนที่ยืนมุงดูอยู่ว่า “ทุกบ้านต่างก็มีเรื่องลำบากใจกันทั้งนั้น แยกย้ายกันได้แล้วค่ะ”สิ้นเสียง…ทุกคนก็แยกย้ายกันไป แม้จะอยากรู้อยากเห็นกันมากก็เถอะ พวกเขาเองก็พอจะเดาได้ว่า ภายในต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรแน่ ๆ แต่…ไม่ใช่เรื่องของครอบครัวพวกเขา ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งจิ้นอิ๋งไม่สนใจเสียงลือเสียงเล่าอ้างเหล่านั้น เธอแจ้งผู้จัดการเฉิน แล้วรีบตรงไปยังแผนกซ่อมบำรุงทันที โส่วเจียเพิ่งเริ่มงานที่นี่ได้ไม่นาน กำลังยุ่งวุ่นวายช่วยงานช่างกั๋วอยู่ พอเห็นจิ้นอิ๋งเดินเข้ามา สีหน้าเขาก็สว่างไสวขึ้นมาทันที“อาสะใภ้เล็ก” โส่วเฟยเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าตื่นเต้น“ปรับตัวกับงานที่นี่ได้หรือยัง ?”“ผมปรับตัวได้แล้วครับอา ที่นี่ก็ไม่ลำบากอะไร” โส่วเจียเอ่ยตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ในใจเขารู้สึกขอบคุณจิ้นอิ๋งอย่างสุดซึ้ง เพราะนี่คือโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา และเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำให้ดีที่สุดจิ้นอิ๋งพยักหน้าเบา ๆ แล้วก็ลงมือช่วยช่างสือซ่อมเครื่องจักรทันที และตอนนั้นเอง…โส่วเจียถึงรู้ว่า อาสะใภ้เล็กของเขาเก่งถึงขั้นซ่อมเครื่องจักรเองได้ โดยเฉพาะ…ตอนที่เขาเห็นช่างกั๋วให้จิ้นอิ๋งช่วยป

พอเห็นสีหน้าของเพื่อน ๆ ร่วมงาน จิ้นอิ๋งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภาคภูมิใจอยู่ลึก ๆ เธอนี่ฉลาดหลักแหลมจริง ๆ เลย ต่อหน้าผู้โดยสารทั้งคันรถ จิ้นอิ๋งซ่อมเครื่องยนต์สำเร็จอย่างราบรื่น แต่ก็อดพึมพำออกมาไม่ได้ว่า“เครื่องยนต์นี้ใช้มานานแค่ไหนแล้วคะ ? เก่าจวนจะพังอยู่แล้ว” คนขับเห็นรถกลับมาใช้งานได้อีกครั้งก็ตื่นเต้น ประหลาดใจมาก แต่…พอได้ยินสิ่งที่จิ้นอิ๋งบอก ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ“ใช้งานมาหลายปีแล้วครับ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น อยากจะเปลี่ยนอะไหล่ ก็หาซื้ออะไหล่ไม่ได้ ถ้าเสียจนใช้งานไม่ได้ก้ต้องทิ้งครับ”เพียงประโยคเดียวก็สะท้อนถึงความขาดแคลนของประเทศในเวลานี้ได้เป็นอย่างดี จิ้นอิ๋งพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรอีก พอรถกลับมาใช้งานได้ ผู้โดยสารทุกคนต่างก็ดีใจมาก พากันกลับขึ้นรถแล้วเอ่ยปากชมจิ้นอิ๋งไม่หยุด บ้างก็ว่าเธอเก่งมากความสามารถ ไม่แปลกใจเลยที่หน่วยซ่อมบำรุงอยากได้ตัวไปร่วมงาน หญิงวัยกลางคนที่เคยจับผิดเธอก่อนหน้านั้นก็เงียบไปพักใหญ่ ไม่กล้าพูดอะไร เงียบไปครู่นาน…ถึงกล้าปริปากพูด“นี่แหละนะ คนเราอย่ามองคนอื่นแค่รูปลักษณ์ภายนอก น้ำทะเลยังตวงไม่ได้ ฉันเชื่อสายตาช่างกั๋วนะ เพราะเขาเป็นเพื่อนบ้านฉ

จิ้นอิ๋งคลี่ยิ้มบาง ขณะนั่งลงที่โต๊ะอาหารในโรงงานใหญ่ อาหารที่นี่ก็ถือว่ารสชาติดีใช้ได้ อำนวยการอู๋ได้สั่งให้พ่อครัวเพิ่มซี่โครงหมูอีกหนึ่งที่ให้จิ้นอิ๋งโดยเฉพาะ เธอไม่ได้ถือตัวอะไรมาก พอเห็นสายตาอยากลิ้มลองของเสี่ยวเสียที่มองมา ก็หัวเราะเบา ๆ แล้วคีบเนื้อให้เสี่ยวเสียชิมดู“ขอบคุณนะพี่จิ้นอิ๋ง ฉันไม่เกรงใจแล้วนะ” เสี่ยวเสียเอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม สีหน้าระริกระรี้เหมือนได้กินของโปรดในฤดูหนาวพวกเขานั่งโต๊ะเดียวกับอำนวยการอู๋และผู้จัดการจาง สายตานับร้อยคู่ในโรงอาหารก็เริ่มจับจ้องมาทางพวกเขา บรรยากาศเหมือนมีแสงสปอตไลต์ส่องอยู่ตลอดเวลา จ้งหยาง เหวินอู่และเสี่ยวเสียต่างก็พลอยได้หน้าไปด้วย แต่…จิ้นอิ๋งเองกลับไม่ได้รู้สึกภูมิใจอะไรนัก เธอรู้ดีว่า…สิ่งที่ได้รับในวันนี้ ล้วนแลกมาด้วยความสามารถที่เธอมีหลังจากที่กินอิ่มแล้ว…จิ้นอิ๋งก็ไม่รอช้า รีบจัดการกับเครื่องจักรเครื่องที่สองทันทีเพราะเคยถอดและซ่อมเครื่องแรกมาแล้ว จึงช่วยประหยัดเวลาไปได้มาก ใช้เวลาเพียงสองชั่วโมง เธอก็ซ่อมเสร็จ และยังเปลี่ยนชิ้นส่วนใหม่ถึงห้าตัว พอเห็นว่าเครื่องจักรที่ถูกทิ้งร้างมากว่าหนึ่งปีกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง อ