All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 171 - Chapter 180

พอได้ยินอย่างนั้น…สีหน้าของจางเซิ่งก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เขาหันไปมองแม่ของเหวินหงอย่างมีหวัง ก่อนจะพูดขึ้นว่า“น้าหาน ขาผมรักษาได้จริง ๆ เหรอครับ ? ผมจะกลับไปทำงานได้เหมือนเดิมใช่ไหมครับ ? ผมจะไม่เป็นคนพิการกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงไปตลอดชีวิตใช่ไหมครับ ?”“หนูจะกลับไปทำงานได้เหมือนเดิม ไม่กลายเป็นคนพิการหรอก ไม่ต้องเป็นกังวลไปนะ เดี๋ยวน้ากลับไปดูแลเด็ก ๆ ก่อน อิงอิงเพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด ดูเหนื่อยมากเลย ให้อิงอิงพักผ่อนสักคืนนะ พรุ่งนี้…อิงอิงจะไปตามหมอคนนั้นมารักษาให้ หนูพักผ่อนเถอะนะ”“ไม่เป็นไรหรอกครับ ให้จิ้นอิ๋งพักผ่อนเถอะครับ ผมไม่รีบร้อนอะไร”จางเซิ่งรู้สึกเกรงใจจิ้นอิ๋งไม่น้อย แม่ของจางเซิ่งเห็นกุ้ยฮวากำลังจะกลับออกไป ก็รีบคว้าแขนอีกฝ่ายไว้“พี่ ครั้งนี้…ฉันต้องขอบคุณพี่จริง ๆ”“อย่าโกรธฉันที่เพิ่งมาบอกข่าวดีกับเธอก็แล้วกัน” แม่ของจางเซิ่งรีบส่ายหน้า ก่อนจะพูดต่อว่า“ฉันจะโกรธพี่ทำไมเล่า พี่ทำถูกแล้ว ถ้าไม่แน่ใจ ไม่ควรให้ความหวังคนอื่น ฉันเข้าใจพี่นะ”กุ้ยฮวาอยู่ปลอบใจแม่ของจางเซิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับออกไป พอกลับมาถึงบ้าน…ก็เห็นจิ้นอิ๋งอุ้มสองพี่น้องออกมาจากห้องน้ำ“เ

แม้ว่าแม่ของจางเซิ่งจะไล่สองแม่ลูกบ้านหยางไปแล้วก็เถอะ แต่…การหย่าครั้งนี้ต้องมีอะไรแน่ ๆ มี่อวี้ได้เงินจากลูกชายตนไปไม่น้อย เรื่องนี้ยอมไม่ได้!วันต่อมา…แม่ของจางเซิ่งได้พาญาติพี่บ้านถูไปยืนโวยวายอยู่หน้าบ้านหยาง พร้อมกับตะโกนด่าทอเสียงดังฟังชัดว่า“เมื่อก่อนลูกชายฉันตาบอด!! ถึงได้แต่งงานกับปรสิตอย่างพวกแก!! ลูกชายฉันลำบากมากกว่าจะหาเงินมาได้แต่ละเหมา!! สุดท้าย…ก็ถูกลูกสาวปรสิตดูดเงินกลับมาบ้านแม่หมด!! พวกแกเกาะลูกชายฉันกินอย่างกับปลิง!! ตอนนี้…ลูกชายฉันเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ!! แกคิดว่าลูกชายฉันกลายเป็นคนพิการ ถึงได้รีบมาขอหย่ากับลูกชายฉัน!! หวังอยากจะแต่งงานใหม่ หาที่พึ่งใหม่ใช่ไหม ?!! ลูกชายฉันยอมหย่ากับลูกสาวแกก็จริง!! แต่…ฉันไม่ยอมให้ลูกสาวแกหย่ากับลูกชายฉันง่าย ๆ หรอกนะ!! คืนเงินที่ลูกสาวแกเอาไปจากลูกชายฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!! ถ้าไม่อย่างนั้น…จะไปแจ้งตำรวจให้มาจับตัวลูกสาวแกไป!!”แม่ของจางเซิ่งด่าสองแม่ลูกบ้านหยางไม่หยุด จนผู้คนแถวนั้นพากันออกมามุงดู คนในซอยต่างล้อมดูกันอย่างสนุกสนาน กุ้ยฮวาที่พาเอ้อร์เป่าออกมาเดินเล่นก็อยู่ในฝูงชนนั้นด้วย“ได้ยินมาว่า…ขาของจางเซิ่งหักทั้งสองข้างเลยใช่

“พี่ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ตอนนี้…เซิ่งเอ๋อร์รู้ธาตุแท้ของมี่อวี้แล้ว เซิ่งเอ๋อร์หมดหวังกับมี่อวี้แล้วพี่ หนังสือตัดขาดกับเจ้าหนิงหนิงก็เอากลับมาแล้ว มีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะไม่ปล่อยให้เซิ่งเอ๋อร์ไปยุ่งกับมี่อวี้หรอกนะ พี่วางใจเถอะ”“ฉันเชื่อเธออยู่แล้ว ถ้าไม่เชื่อ ฉันไม่เข้ามายุ่งกับเรื่องนี้หรอก”“ฉันพูดความจริงพี่ สถานการณ์ของเซิ่งเอ๋อร์กับจิ้นเซวียน ดูเหมาะกันดีนะพี่ พี่ไปคุยกับแม่ของจิ้นเซวียนให้ฉันหน่อยนะ ทั้งสองต่างก็ต้องไปทำงาน เด็ก ๆ ให้ฉันดูแลแทนก็ได้ ฉันจะดูแลจะรักลูก ๆ ของจิ้นเซวียนเหมือนหลานแท้ ๆ ของฉัน ฉันจะไม่ทำร้ายลูกสาวของจิ้นเซวียนแน่นอน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเด็ก ๆ มาคิดบัญชีกับฉันได้เลย เรื่องของเด็กทั้งสองคน ฉันจะไม่ยุ่งอีกแล้ว คราวก่อน…ฉันไม่ควรไปยุ่งเรื่องของเด็ก ๆ จริง ๆ” กุ้ยฮวาคลี่ยิ้มบาง ก่อนจะบอกออกไปว่า“ฉันจะหาเวลาไปคุยกับหลินหลานเอง”…….แต่…ยังไม่ทันจะได้ไปหาหลินหลานที่บ้าน อีกฝ่ายก็เป็นคนมาหากุ้ยฮวาเองถึงที่บ้าน เพราะเรื่องวุ่น ๆ ที่แม่ของจางเซิ่งก่อไว้ แพร่สะพัดไปทั่ว สมัยนี้คนจะหย่ากันมักจะทำเงียบ ๆ ไม่ให้คนอื่นรู้ แต่…แม่ของจางเซิ่งกลับเล่นใหญ่ เอาจนชาวบ้านนิน

ถ้าให้เลือกระหว่างของที่อยู่บนรถกับรถบรรทุก แน่นอนว่า…เหวินหงต้องเลือกรถอยู่แล้ว เพราะรถสำคัญกว่า สุดท้าย…เหวินหงก็ต้องเลือกรถ คนปลอดภัย รถปลอดภัย แต่…สินค้าทั้งหมดถูกปล้นจนเกลี้ยง แม้จะเสียหายใหญ่หลวง แต่…เหวินหงคิดว่าตัวเขาเองไม่ต้องรับผิดชอบเพราะต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือเพื่อนร่วมงานคนใหม่ที่เป็นคนทำให้ของถูกปล้น เขาเองก็ต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัวจากอาชีพนี้เหมือนกัน จึงไม่จำเป็นต้องมาทนฟังอีกฝ่ายร้องไห้ฟูมฟาย หมิงจ้านถามกลับด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ ว่า“ใช่ครับ ผมผิดเอง แต่…พี่ก็อยู่บนรถกับผมนะ จะบอกว่าพี่ไม่เกี่ยวได้ยังไง ?”เหวินหงได้ยินอย่างนั้นถึงกับเบรกกะทันหัน ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายแล้วตอบกลับมาว่า“หมิงจ้าน เรื่องนี้…นายผิดนะ ไม่เกี่ยวกับฉัน”“ใช่ ผมผิดจริง ๆ แต่…พี่ก็รู้ใช่ไหมครับว่าแผนกขนส่งไม่ยอมให้ใครคนใดคนหนึ่งรับผิดชอบฝ่ายเดียวหรอก พวกเขามีกฎว่า…หากเกิดปัญหา ทั้งคนขับเก่าและคนขับใหม่ต้องรับผิดชอบร่วมกัน”พูดจบ…สีหน้าของหมิงจ้านก็แสดงแววโล่งอก เพราะรู้ดีว่า…แผนกขนส่งตั้งกฎนี้ขึ้นมาก็เพื่อป้องกันไม่ให้พนักงานเก่าละเลยพนักงานใหม่ สีหน้าของเหวินหงพลันเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินอย่

“อาเล็กวางใจได้เลยครับ ผมจะทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดครับ จะไม่ทำให้อาสะใภ้เล็กต้องผิดหวัง”หลังจากพูดคุยกันเสร็จ เหวินหงก็ปล่อยให้โส่วเจียกลับไปทำงานต่อ จากนั้น…ก็อุ้มเอ้อร์เป่าแวะไปเยี่ยมสองพี่น้องหมิงอวี้ที่บ้านทางด้านจิ้นอิ๋ง…การเดินทางไปทำงานต่างถิ่นของจิ้นอิ๋งในครั้งนี้ ไม่คิดเลยว่า…ที่บ้านจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ทุกคนกลับยอมรับความสามารถโดยกำเนิดที่เธอแสดงออกมาได้อย่างง่ายดาย เหวินหงเองคิดในใจอยู่เสมอ หรือเพราะเขารักเธอมากไป ถึงได้มองว่าเธอฉลาดเกินคนอีกทางด้านหนึ่ง…จิ้นอิ๋งกำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดี เธอซ่อมรถแทรกเตอร์ให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง และยังปรับปรุงเครื่องสีข้าวได้ด้วย ทีมของเธอก็สามารถแจ้งจำนวนข้าวที่ต้องการซื้อได้อย่างสบายใจ พวกเขาขอซื้อข้าวจำนวน 40,000 ชั่ง ตอนที่ขนข้าวกลับมา จำนวนมากขนาดนั้น จิ้นอิ๋งก็แอบคิดในใจว่า ปีนี้เมืองต้าเฉิงคงจะคึกคักเป็นพิเศษกับเทศกาลแลกเปลี่ยนสินค้าครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึงนี้แน่ ๆและเพราะโอกาสที่ได้มาเยือนพื้นที่ชายแดนทางเหนืออันห่างไกลเช่นนี้ไม่ได้มีบ่อยนัก จิ้นอิ๋งจึงไม่รีบร้อนกลับทันที หลังจากจัดการเรื่องงานเสร็จเรียบร้อย