All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 11 - Chapter 20

หวังเจี้ยนกั๋วกลับมาที่บ้านของตัวเอง บ้านหลังเล็กนี้มีลานบ้านกว้างขวาง คือที่พักอาศัยซึ่งเขาเป็นเจ้าของโดยชอบธรรมแต่ในอดีต...บ้านหลังนี้คือสถานที่ที่เขากับจิ้นอิ๋งชาวบ้านแจ้งทางการให้มาจับตัวไปในข้อหาทำเรื่องผิดศีธรรมในตอนนั้น...เขายังหนีรอดออกมาได้ ส่วนจิ้นอิ๋ง...ถูกจับกุมแล้วทนความอัปยศไม่ไหว จึงเลือกจบชีวิตตัวเองลงอย่างเงียบงันหลายปีต่อมา...เขาได้เดินทางไปสร้างตัวที่ฮ่องกง เมื่อกลับมายังแผ่นดินแม่ในฐานะชาวจีนโพ้นทะเล เขาถึงทราบเรื่องการตายของจิ้นอิ๋งความรู้สึกผิดฝังแน่นในใจของเขานับแต่นั้นมา หากวันนั้นเขาไม่ปล่อยมือเธอ เดินหนีไปด้วยกัน บางที...เธออาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้ ถึงจะไม่สุขสมบูรณ์ แต่อย่างน้อย...ก็ไม่ใช่จุดจบแบบนั้น เพราะเหตุนี้เอง...ชีวิตในชาตินี้เขาจึงตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะพาจิ้นอิ๋งติดตามเขาไปฮ่องกงให้ได้เร็ว ๆ นี้...กำลังจะมีนโยบายใหม่ถูกประกาศลงมาสถานการณ์ภายในประเทศจะสั่นคลอนยิ่งขึ้น เขาจึงต้องรีบขยับ เดินทางให้เร็วที่สุดก่อนที่จะสายเกินไปวันนี้...ที่เขาอดรนทนไม่ไหวต้องรีบไปหาจิ้นอิ๋ง ก็เพราะความทรงจำในอดีตหวนคืนมาอย่างหนัก แต่...สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ จิ้น อ

เดิมทีจิ้นอิ๋งก็ไม่ได้ตั้งใจจะนำไก่ย่างมาด้วย แต่เมื่อนึกได้ว่าคนที่เธอจะนำของไปให้คือแม่แท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิม ก็ต้องจำใจนำไก่ย่างติดไม้ติดมือมาด้วย ในยุคที่ผู้คนยังต้องกินข้าวคลุกเกลือ ร่างกายอ่อนแรงเพราะอดมื้อกินมื้อ เธอทำเป็นไม่สนใจใยดีไม่ได้หรอกนะ จะปล่อยให้ผู้เป็นแม่อดอยากไม่มีเนื้อสัตว์กินได้ยังไงทว่า...จิ้นอิ๋งกลับคาดไม่ถึงว่าแม่จะพูดว่า “เก็บไว้ให้น้องชายลูกกินดีกว่า”จิ้นอิ๋งถึงกับอึ้งตะลึงงัน ในใจแอบคิด...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ? แม้ภายในใจจะเดือดปุด ๆ ราวน้ำมันเดือดบนกระทะ แต่จิ้นอิ๋งกลับยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า“แม่ หนูเคยพูดกับแม่แล้วไม่ใช่เหรอคะ ? ผู้หญิงที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วยังไม่ลืมครอบครัวตัวเองมีไม่กี่คนหรอกค่ะ หนูพูดถูกใช่ไหม ?”แม่ของจิ้นอิ๋งไม่ชอบที่เธอพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า“มันคือหน้าที่ของลูกไง แม่อุตส่าห์เลี้ยงลูกมาจนโต จะไม่ตอบแทนเลยก็คงไม่ถูก” จิ้นอิ๋งยังคงยิ้ม พลางพยักหน้าเบา ๆ“แม่พูดถูกค่ะ หนูเองก็อยากตอบแทนให้ดีที่สุดเหมือนกันตลอดหลายปีที่ผ่านมา...แม่ลองคิดดูสิคะ ว่าหนูทำอะไรให้

หลังจากกลับมาถึงบ้าน...จิ้นอิ๋งก็ไม่ได้ครุ่นคิดอะไรมากนัก เธอเข้าใจดีว่า พ่อกับแม่รักลูกชายมากก็เพราะทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อลูกชายเพียงคนเดียว แต่ถึงจะรักมากแค่ไหน คนเป็นพ่อแม่ก็คงหวังว่าลูกชายจะกตัญญูตอบแทนตนบ้าง ถ้าหากลูกชายไม่รู้จักเห็นใจหรือใส่ใจพ่อแม่จริง ๆ ล่ะก็ หัวอกของคนเป็นพ่อแม่คงไม่มีวันที่จะรู้สึกสบายใจได้เลยแต่การจะเปลี่ยนความคิดของพวกท่านในทันทีนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และอาจให้ผลในทางตรงกันข้ามด้วยซ้ำ จิ้นอิ๋งจึงเลือกที่จะไม่เร่งรีบ เธอรู้ว่า...การค่อย ๆ ปรับทีละนิดอย่างพอดีจึงจะได้ผล เธอได้หว่านเมล็ดเล็ก ๆ ลงบนผืนดินแห่งความคิดของแม่แล้ว ตอนนี้...ก็แค่รอวันมันเติบโตขึ้นมาเท่านั้นเองจากนั้น...จิ้นอิ๋งก็ใช้ชีวิตตามปกติ ไปทำงาน กลับบ้าน และในระหว่างนั้น...เธอก็เริ่มสอบถามรายละเอียดของสถานรับเลี้ยงเด็กใกล้โรงงานผลิตยาสีฟันที่เธอทำงานอยู่ ค่าเล่าเรียนเดือนละ 2 หยวน ซึ่งก็ไม่น้อยเลยในยุคนี้ แต่ถ้าเพิ่มเงินอีก 1 หยวน เด็กจะสามารถกินข้าวกลางวันและนอนกลางวันที่โรงเรียนได้เลย ตอนกลางวันไม่ต้องกลับบ้าน กลับบ้านทีเดียวตอนเย็นจิ้นอิ๋งรู้สึกว่า...แบบนี้เหมาะมากกับการให้ต้าเป่าไปเ

หลังจากจัดการกับอารมณ์ของตัวเองเรียบร้อย จิ้นอิ๋งก็เดินตระเวนสำรวจตลาดมืด ในตะกร้าของเธอมีไก่ย่างหนึ่งตัว เนื้อแห้งสองสามชิ้น และกุนเชียงอีกหนึ่งชั่ง นอกจากนี้ยังมีผักสดอีกเล็กน้อย ทุกอย่างถูกรวบรวมไว้เพื่อนำกลับไปที่บ้านเมื่อเธอกลับมาถึงที่บ้าน...เหวินหงไม่ได้เร่งรออะไรนัก เขาเห็นแป้งที่นวดไว้ฟูได้ที่แล้วก็ลงมือคลึงแป้งทันที ฝีมือคล่องแคล่วชำนาญ บอกได้เลยว่าเขาเองก็พอมีฝีมือเรื่องทำอาหารอยู่ไม่น้อย จิ้น อิ๋งเห็นแบบนั้นก็อดที่จะชื่นชมเขาในใจไม่ได้“พอแล้ว เดี๋ยวฉันทำต่อเองค่ะ” เหวินหงเงยหน้าขึ้นมามองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะตอบว่า“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมทำให้” เขาพูดขนาดนี้แล้ว เธอก็ไม่อยากจะเซ้าซี้แย่งงานเขามาทำเธอหันไปล้างผักแทน พอหันกลับมาอีกที บะหมี่ก็ถูกหั่นเกือบเสร็จแล้ว น้ำเดือดพอดี เธอจึงรับช่วงต่อ ใส่เส้นลงต้มขณะเดียวกันก็หันไปบอกเขา“คุณไปหั่นไก่ย่างเถอะค่ะ” เหวินหงถึงกับแปลกใจ เธอซื้อไก่ย่างมาให้เขากินด้วยเหรอ ?เขาเปิดตะกร้าดูแล้วก็เห็นว่ามีไก่ย่างห่อกระดาษน้ำมันอยู่จริง ๆ พร้อมด้วยเนื้อแห้งและกุนเชียงอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งแต่ละอย่างล้วนเป็นของราคาแพง ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะซื้อมาให้เขากินจร

น้องชายคนเล็กนั่นน่ะ...อย่าหวังเลยว่าเธอจะยกขนมให้เขาอีก เธอทำงานเหนื่อยทุกวัน ในขณะที่ของกินดี ๆ กลับตกไปอยู่ที่ท้องของหวังเฉิงหมด“ฉันซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้แม่ด้วย พรุ่งนี้คุณกลับไปที่บ้านก็เอาไปฝากแม่ด้วยนะ ส่วนเสื้อของแม่ฉัน...รอพวกเรากลับไปทานข้าวกับท่าน ค่อยให้ก็ได้”“ถึงกับซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้แม่เลยเหรอ ?”“เสื้อผ้าที่แม่ใส่ตอนนี้ก็เก่ามากแล้ว ถึงเวลาต้องเปลี่ยนแล้วค่ะ ยังมีรองเท้าด้วยนะคะ คุณอย่าลืมเอาไปฝากแม่ด้วยล่ะ” หาน เหวินหงพยักหน้ารับแล้วเอ่ยเสียงนุ่มว่า“อิงอิง ดึกมากแล้ว ไปนอนกันเถอะ” จิ้นอิ๋งสะดุ้งเล็กน้อย เธอหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาด้วยสีหน้าราบเรียบ“คุณนอนก่อนเลย ผมฉันยังไม่แห้งดี ถ้านอนตอนผมเปียกเดี๋ยวแก่ไปจะปวดหัวเอาได้”ความจริงแล้ว...เธอตั้งใจสระผมดึก ถ่วงเวลาด้วยการนั่งเช็ดผมนาน ๆ เพราะอยากจะให้เขาเข้าไปนอนก่อน ถ้าเขาหลับสนิท เธอถึงจะเข้าไปนอนด้วย หานเหวินหงมองออกว่าเธอกำลังประหม่า เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ“ก็ได้ งั้นผมไปนอนก่อนนะ”“อืม คุณไปนอนเถอะ ออกไปทำงานเหนื่อยขนาดนั้นคงเพลียมากแน่ ๆ”หานเหวินหงกลับเข้าห้องไป ส่วนจิ้นอิ๋ง...ก็นั่งเช็ดผมอยู่คนเดียวอย่างนั้น เธอนั