ต้าเป่าก็ก้มหน้าก้มตากินข้าว เด็กคนนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็คิดถึงแต่เรื่องกิน เรื่องอื่นล้วนกลายเป็นสิ่งรบกวนมื้ออาหารของเขาทั้งสิ้น จิ้นอิ๋งหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะคีบเนื้อปลาชิ้นที่ไร้ก้างวางลงในถ้วยข้าวลูกชาย ต้าเป่าเงยหน้ามองแม่แล้วยิ้มตาหยี ครู่นั้น…พ่อของเธอก็พูดขึ้นมาว่า“หวังเฉิงโตขนาดนี้แล้ว จะคอยห่วงนั่นห่วงนี่ทำไม ? ควบคุมมากจนลูกอึดอัดไปหมดแล้ว”“พ่อพูดถูก” หวังเฉิงเอ่ยเสริม เห็นด้วยกับสิ่งที่พ่อพูด“พ่อ…อย่าตำหนิแม่ต่อหน้าพวกเราสิ แม่ก็แค่เป็นห่วงน้องชายเท่านั้นเอง”จิ้นอิ๋งถอนหายใจเบา ๆ มองแม่ด้วยสายตาเห็นใจเต็มเปี่ยม ตอนแรกแม่เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนักหรอก แต่…พอเห็นสายตาที่ลูกสาวมองมาก็พลันรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอย่างประหลาดแต่…แม่เธอก็ไม่ได้ตำหนิลูกชายหรอก มีแต่จะตำหนิพ่อแทน ตาแก่นี่ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ลูกเขยนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน กลับไม่ไว้หน้าตนบ้าง แต่…เพราะว่ามีหลาน ๆ อยู่ด้วย แม่ของจิ้นอิ๋งจึงไม่อยากจะพูดอะไรมาก ปล่อยผ่านไปก่อนก็แล้วกันจิ้นเยว่ยังคาใจกับพฤติกรรมของพี่สาวอยู่ ระหว่างที่ช่วยกันล้างจานอยู่นั้น เธอก็ได้เอ่ยถามพี่สาวอย่างเงียบ ๆ ว่า“พี่กำลังเล่นอะไรอยู่ ?
Last Updated : 2026-01-21
LOGIN
