All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 51 - Chapter 60

จิ้นอิ๋งรู้สึกว่า…บ้านหวังไม่ต่างจากบ้านเธอ พ่อกับแม่เธอก็ไม่ต่างจากพ่อกับแม่สามีพี่สาว“พ่อกับแม่เรานี่ตาหามีแววไม่ ถึงได้หาผู้ชายแบบนั้นมาให้พี่ ไม่ต่างอะไรกับโยนลูกสาวลงกองไฟ มีพ่อแม่ที่ไหนทำแบบนี้บ้าง ? ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วเราไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มาเกิดอยู่ในครอบครัวนี้ก็ไม่รู้ วัน ๆ เอาแต่พร่ำพูดว่ารักลูก ดีต่อลูก นี่น่ะเหรอที่เรียกว่ารัก”“อย่าว่าพ่อแม่แบบนั้นเลยอิงอิง” จิ้นเซวียนรีบห้ามจิ้นอิ๋งไว้ ไม่ให้ให้เธอพูดอะไรไปมากกว่านี้“ตอนนั้น…ครอบครัวหวังก็ไม่ได้ดูแย่อะไร” จิ้นอิ๋งไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีก เธอรีบพูดขึ้นว่า“ยังไงพี่ก็ลองกลับไปคิดดูนะ เพราะพี่ใช้ชีวิตแบบนี้อีกต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้าพี่จะหย่าจริง ๆ พี่ไม่ต้องห่วงเรื่องที่อยู่เรื่องกินนะ เรื่องงานก็ไม่ต้องกังวล พี่แค่ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีหลังหย่าขาดกับพี่เขยก็พอ ส่วนเรื่องชื่อเสียงศักดิ์ศรีอะไรนั่นน่ะ มันกินไม่ได้หรอกนะ มันเทียบกับชีวิตของเสี่ยวเยว่เสี่ยวถิงได้เหรอ ? พี่ลองคิดดูให้ดีนะ ตอนนี้แม่สามีของพี่น่ะ อยากให้พี่หย่ากับพี่เขยใจจะขาดแล้ว เพราะแม่สามีพี่คิดว่าพี่มีลูกให้ไม่ได้อีกแล้ว สามีพี่เองก็เหมือนกัน พ

กุ้ยฮวาเดินไปที่ครัวเตรียมบะหมี่หนึ่งชามให้สามีทันที พร้อมกับยกอีกชามไปให้ลุงเหอที่หน้าปากซอย บะหมี่ในชามนั้นเป็นบะหมี่ข้าวโพดที่จิ้นอิ๋งซื้อกลับมาจากข้างนอก ไม่ต้องนวดแป้งหรือทำให้ยุ่งยาก แค่ต้มในน้ำเดือดก็พร้อมกินได้เลย สะดวกสบายอย่างยิ่ง ในชามบะหมี่ยังมีไข่ไก่ต้มเพิ่มให้อีก 1 ฟอง ทำเอาลุงเหอเก้อเขินพูดอะไรไม่ออก“ลำบากเธอแล้วกุ้ยฮวา พี่กลับไปกินที่บ้านก็ได้”“จิ้นอิ๋งเป็นคนบอกให้ฉันทำมาให้พี่น่ะ” กุ้ยฮวาผลิยิ้มพร้อมกับยื่นชามบะหมี่ให้ลุงเหอ“เธอกับสามีนี่โชคดีจริง ๆ เลยนะ” ได้รับคำชมจากลุงเหอ กุ้ยฮวาก็ยิ้มไม่หุบ พอลุงเหอรับบะหมี่ไปกินแล้ว กุ้ยฮวาจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน ก่อนจะเอ่ยถามสามีว่า“ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง ?” จริง ๆ แล้วสามีตนกับลุงเหอเพิ่งมาถึงไม่นาน ตนมัวแต่ดูของที่สามีหอบหิ้วมาให้ เลยยังไม่ได้ถามไถ่ทางบ้าน ตนเองรู้สึกคิดถึงบ้านอยู่ไม่น้อยแต่…พอย้ายมาอยู่ในเมืองกับลูก ๆ แล้ว ชีวิตของกุ้ยฮวาสุขสบายขึ้นมาก แต่กลับไม่มีใครให้ได้อวดเลย ก็เหมือนกับใส่เสื้อผ้าสวย ๆ เดินเล่นตอนกลางคืน แล้วไม่มีใครเห็นนั่นแหละ“ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก ลูก ๆ เป็นห่วง กลัวว่าคุณจะไม่คุ้นเคยกับวิถีชีวิ

“ผอมตรงไหนกันเล่า? ไม่เห็นผอมสักหน่อย หุ่นทหารเป็นแบบนี้กันทุกคน เหมือนพี่เขยเธอนั่นแหละ ลองให้ถอดเสื้อออกดูสิ แล้วเธอจะรู้ว่าข้างในซ่อนอะไรไว้อยู่” คำพูดของจิ้นอิ๋ง ทำให้จิ้นเยว่หน้าแดงมากกว่าเดิม“พี่พูดอะไรของพี่ หน้าไม่อาย” จิ้นอิ๋งหัวเราะเบา ๆ ไม่อยากจะแหย่น้องสาวต่อ“เอาละ ๆ กลับไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวหัวหน้าก็มาตามหรอก”จิ้นเยว่ยังลังเลอยู่ เห็นพี่สาวกำลังจะเดินกลับออกไป เธอก็รีบคว้าแขนไว้ แล้วกระซิบถามเบา ๆ“พี่...พี่ว่า ~ พี่ตงเฉิงชอบฉันมั้ย ?”“ยังต้องถามอีกเหรอ ? น้องสาวพี่ดี น่ารักขนาดนี้ เขาจะไม่ชอบได้ยังไง ไม่เห็นเหรอ ? ตอนป้าเฉินบอกให้กลับ เขายังหันมามองเธอตั้งหลายทีแน่ะ อย่าไปพูดถึงอายุ ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะเด็กแล้ว ใคร ๆ ก็อยากมีครอบครัวกันทั้งนั้นแหละ แล้วยิ่งมาเจอเธอที่ทั้งสวยทั้งนุ่มนวลแบบนี้ ใครจะอยากปล่อยให้หลุดมือไปเล่า”“พี่พูดเกินไปแล้ว”“กลับไปทำงานได้แล้ว พรุ่งนี้ลางานสักหนึ่งวัน เดี๋ยวพี่จะจัดมื้ออาหารต้อนรับครอบครัวเฉินสักมื้อ”ในยุคนี้…การดูตัวก็ไม่ใช่เรื่องซับซ้อนอะไร แค่นั่งทานข้าวกันหนึ่งมื้อก็ถือว่าตกลงกันได้แล้ว เรื่องแต่งงานจริง ๆ นั้น จะจัดช้าหน่อยก็ไม่เป

“ใช่ ตอนที่พี่ไปถึงที่นั่นนะ พี่ถึงเข้าใจว่าทำไมพี่ใหญ่ถึงชอบขังเสี่ยวเยว่กับเสี่ยวถิงเอาไว้ในห้องตลอด เพราะเด็ก ๆ บ้านหวังชอบรังแกลูกพี่ใหญ่ยังไงล่ะ” จิ้นอิ๋งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองว่า“พี่น่ะ โกรธมากเลยนะ เด็กพวกนั้นทำร้ายลูกพี่ พี่จะทนอยู่เฉยได้ยังไง พี่ลากสะใภ้ทั้งสองคนนั่นออกมาสั่งสอน ตบไปคนละสองสามฉาด พี่ทั้งเตะทั้งหยุมนะ”“จริงเหรอพี่ ? พี่จัดการสะใภ้บ้านหวังจริง ๆ เหรอ ?”“คิดว่าพี่พูดเล่นหรือไง ?” จิ้นอิ๋งเชิดหน้า ก่อนจะพูดต่อว่า“แต่ก็ใช่ว่าพี่จะลงมือแรงอะไรหรอกนะ พี่ยังเกรงใจพี่ใหญ่อยู่ ยังมีเด็ก ๆ อยู่ด้วย ถ้าพี่ใหญ่ไม่อยู่ตรงนั้นนะ สะใภ้บ้านหวังได้ตายคามือพี่แน่”ถึงแม้ว่าตอนนั้นจิ้นอิ๋งจะโกรธมากก็เถอะ แต่…เธอก็ยังมีสติอยู่ เธอแค่สั่งสอนข่มขู่สะใภ้บ้านหวัง ไม่ได้หมายจะเอาชีวิตพวกเขาจริง ๆ“สมควรโดน! วันที่ฉันไปเยี่ยมพี่ใหญ่นะ ยังโดนสองคนนั้นแขวะอยู่เลย เลี้ยงลูกไม่มีมารยาท ตบตีมั่วซั่ว เสี่ยวเยว่กับเสี่ยวถิงกลัวจนไม่กล้าพูดอะไร”“พี่บอกพี่ใหญ่ไปแล้ว ว่าถ้าเธอจะแต่งงาน ก็ให้พี่ใหญ่เป็นคนรับช่วงงานที่ฝ่ายจัดซื้อต่อ แต่พี่ใหญ่ยังลังเลอยู่เลย”“เอ๊

“พี่รอกลับพร้อมเธอดีกว่า” สะใภ้หกพูดขึ้น ให้หล่อนกลับไปที่บ้านคนเดียวหรือ ? ไม่มีทาง! ถ้าไปที่บ้านหลังนั้น แม่ผัวได้ไล่หล่อนออกจากบ้านแน่ ๆ แม่ผัวไม่ชอบขี้หน้าหล่อนเลยสักนิดจิ้นอิ๋งก็แค่บอกให้ทั้งสองนั่งรอก่อน ส่วนตัวเธอก็กลับไปทำงานขายของต่อ ตลอดเวลานั้น…โส่วเฟยไม่ได้พูดอะไรเลย พอเดินมานั่งข้าง ๆ ผู้เป็นแม่ เธอจึงหันไปมองอาสะใภ้อีกครั้ง มองอยู่นานจนในที่สุดก็ต้องหลุบตาลงด้วยความรู้สึกหนักอึ้งอาสะใภ้คนนี้…ดูแล้วก็ไม่ต่างจากคนในอดีตก่อนที่โชควาสนาของอาสะใภ้จะถูกแย่งไปเลยสักนิด ใจดี อบอุ่น เข้าถึงง่าย นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของจิ้นอิ๋งเธอเปลี่ยนไปก็เพราะพลังชีวิตถูกแย่ง แต่ตอนนี้โส่วปิ้งไม่มีอะไรผิดปกติ จิ้นอิ๋งก็ไม่มีปัญหาอะไร แล้ว…ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ทำไมทุกอย่างถึงกลับไปเหมือนตอนเริ่มต้น ? ที่สำคัญ…ระบบของเธอหายไปไหน ?ทั้งสองรอจนจิ้นอิ๋งเลิกงาน ถึงได้ตามเธอกลับไปที่บ้าน พอกุ้ยฮวาเห็นสองแม่ลูกปรากฏตัว ใบหน้าก็เปลี่ยนสีทันที โดยเฉพาะเมื่อเห็นหน้าสะใภ้หก! สะใภ้หกเองก็จับสังเกตได้ แค่เห็นสีหน้าของแม่สามีก็รู้ได้แล้วว่าแม่มีความสุขแค่ไหนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ทั้งผิว ท่าทาง และกา