All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 31 - Chapter 40

ต้าเป่าเชิดหน้าพูดอย่างภูมิใจว่า “ผมไม่ร้องไห้หรอกครับ มีแต่เอ้อร์นั่นแหละที่ชอบร้อง”เอ้อร์เป่าได้ยินแล้วก็รับรู้ได้ถึงแรงกดดัน แถมยังแสดงความไม่พอใจอย่างรุนแรงด้วยการพ่นน้ำลายใส่พี่ชาย ต้าเป่ารีบเบี่ยงตัวหลบ ภาพเมื่อครู่…ทำให้จิ้นอิ๋งถึงกับตกใจอ้าปากค้าง“เอ้อร์เป่า หนูเข้าใจที่พี่พูดด้วยเหรอลูก ?”“เอ้อร์เป่าฟังเข้าใจหมดครับแม่ แค่ยังพูดไม่เก่งเท่าผมแค่นั้นเอง” ต้าเป่าเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มทะเล้น เอ้อร์เป่ายังแค้นพี่ชายไม่หาย เขาหมายจะพ่นน้ำลายอีกครั้ง จิ้นอิ๋งเห็นอย่างนั้นก็รีบห้ามไว้“เอ้อร์เป่า ห้ามพ่นน้ำลายนะลูก มันสกปรก” เอ้อร์เป่ามองแม่อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมอยู่นิ่ง ๆ แต่…ยังไม่วายจะยกเท้าถีบพี่ชายแก้แค้นเสียหน่อยอีกด้านหนึ่ง…หานเหวินหงต้มโจ๊กเสร็จพอดี จิ้นอิ๋งจึงเริ่มป้อนข้าวให้เอ้อร์เป่าก่อน พอเอ้อร์เป่ากินโจ๊กเสร็จ กับข้าวของทุกคนก็เสร็จพอดี อาหารมื้อนี้จัดเต็ม มีทั้งกุ้งทอด มันฝรั่งผัดหมู ไข่เจียว และซุปกุ้งแห้งหอม ๆ พอเอ้อร์เป่ากินโจ๊กอิ่มแล้ว จิ้นอิ๋งก็ปล่อยให้เอ้อร์เป่าเล่นของเล่นรอทุกคนทานข้าว เอ้อร์เป่านั่งเล่นไม่สนใจใคร จิ้นอิ๋งหันกลับมาที่โต๊ะ ก่อนจะคีบเนื้อให้แม่สามี

เช้าวันนั้น…จิ้นอิ๋งกับหงฮวาปั่นจักรยานไปทำงานด้วยกันเหมือนเฉกเช่นทุกวัน “แม่สามีของเธอกับเด็ก ๆ มาถึงแล้วใช่ไหม ?”“มาแล้วค่ะ มีแม่สามีกับเด็ก ๆ มาอยู่ด้วย ฉันไม่ต้องเหงาอีกต่อไปแล้วค่ะพี่หงฮวา” จิ้นอิ๋งเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มหวานหงฮวาคลี่ยิ้มตาม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องมาถามถึงไข่ไก่ หมู่นี้ไข่ไก่หายาก ลูกชายทั้งสามของเธออยู่ที่บ้านอยู่ในวัยที่กำลังโต จำเป็นต้องได้รับสารอาหารอย่างครบถ้วน จิ้นอิ๋งส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเอ่ยตอบ“ถ้าฉันมีเยอะ ฉันแบ่งให้พี่แล้วค่ะ” หงฮวาพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะรู้ว่าไข่ไก่เวลานี้หาซื้อได้ยาก“แต่แม่สามีฉันเอาปลาเค็มมาให้เยอะเลยนะคะ บ้านแม่สามีติดแม่น้ำพอดี มีปลาสดเยอะ ปรุงรสแล้วย่างตากแห้งไว้ พี่อยากจะลองชิมดูไหมคะ ?” หงฮวาได้ยินแบบนั้นดวงตาถึงกับเป็นประกาย“อยากสิ”“ได้ งั้นบ่ายวันนี้ฉันจะเอาปลาเค็มแวะไปให้พี่ที่บ้านนะ”“เธอช่างมีน้ำใจต่อผู้คนอื่นจริง ๆ เลยนะจิ้นอิ๋ง ยังไงก็ขอบคุณเธอมากนะ” ขณะที่ทั้งสองช่วยกันจัดแผงขายของ หงฮวาก็อดที่จะถามเรื่องของน้องสาวจิ้นอิ๋งไม่ได้ เธอเอ่ยตอบพลางจัดของไปด้วย“เมื่อวานฉันกลับไปคุยกับน้องสาวแล้วค่ะ ยัยนั่นตอบตกลงแล้ว ให้ป้าเ

“นี่จิ้นเยว่…เธอกล้าวิ่งตามผู้ชายถึงที่โรงงาน แต่กลับไม่กล้าทำงานนี้อย่างนั้นเหรอ ? ฟังพี่ให้ดีนะ ถ้าเธอยอมทำ เดือนนึงเธอหาเงินไม่ต่ำกว่า 25 หยวนแน่” จิ้งอิ๋งพูดอย่างมั่นใจ แววตาจริงจังอย่างเห็นได้ชัด“25 หยวนต่อเดือนเลยเหรอ ?” ได้ยินว่า 25 หยวน ดวงตาถึงกับเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน“พี่บอกฉันมาสิว่ามันคืองานอะไร” จิ้นอิ๋งหยุดจักรยาน ก่อนจะพาจิ้นเยว่ไปยังที่ลับตาคน“พี่มีวิธีแลกข้าวและข้าวของเครื่องใช้จำเป็นพวกนั้นมา เราจะนำข้าวไปขายเกร็งกำไรกัน”จิ้นเยว่กลืนน้ำลายเอือกใหญ่อย่างยากลำบาก แต่…เพื่ออนาคต เพื่อเงินแล้ว เธอยอมทำทุกอย่าง ดีกว่ามานั่งอยู่เฉย ๆ แบบนี้“พี่…พี่จะไปเป็นแม่ค้าตลาดมืดเหรอคะ ?”“ขึ้นรถไป กินข้าวให้อิ่มก่อน เตรียมใจก่อนลงมือทำ คิดซะว่าเมื่อกี้พี่พูดเล่นก็แล้วกันนะ พี่เองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะใจกล้าเหมือนพี่ไหม ?” เห็นพี่สาวกำลังจะปั่นจักรยานกลับไปที่บ้าน จิ้นเยว่ก็รีบคว้าแขนพี่สาวไว้แน่น“พี่ ~ อย่าทำแบบนี้สิ ฉันแค่ถามดูเฉย ๆ ยังไม่ทันตัดสินใจเลย ขอเวลาคิดก่อนนะ เรื่องนี้คือเรื่องใหญ่ ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ นะพี่”“เรื่องใหญ่งั้นเหรอ ?”“ก็ใช่ไงคะ มันเสี่ยงเกินไป ไม่ใช

ขณะที่นั่งทานข้าวอยู่นั้น…กุ้ยฮวาก็ได้หันไปถามจิ้นเยว่ว่า“เยว่เอ๋อร์ ตอนนี้ทำงานอะไรอยู่หรือลูก ?”“ตอนนี้หนูกำลังทำงานอยู่ที่โรงงานเล็ก ๆ แห่งหนึ่งค่ะคุณป้า”จิ้นเยว่เอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มหวาน จะให้พูดตรง ๆ ว่าตนเองตกงานต่อหน้าแม่สามีพี่สาวก็ดูไม่เหมาะ ดูเหมือนไม่ให้เกียรติพี่สาวของ เพราะถึงยังไงตอนนี้…เธอก็ไม่ได้ไปทำงานที่โรงงานเย็บผ้าเดิมแล้ว“ดีแล้ว ๆ แล้ว…หนูมีคนรักหรือยังลูก ?”“พี่อิงอิงแนะนำผู้ชายคนนึงให้หนูทำความรู้จักแล้วค่ะ เขาเป็นทหารเหมือนกับพี่เหวินหงค่ะป้า” กุ้ยฮวาได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างมากกว่าเดิม“ดีเลย ทหารไว้วางใจได้” ดูเหมือนว่าจิ้นอิ๋งจะรักลูกชายตนมากมาก ถึงได้แนะนำคนในแวดวงเดียวกันให้กับน้องสาวได้รู้จัก แต่…หานเเหวินหงกลับสงสัย เขาหันไปมองภรรยา ก่อนจะเอ่ยถาม“อิงอิง ~ คุณรู้จักคนที่เป็นทหารด้วยเหรอครับ ?” จิ้นอิ๋งเลิกคิ้วสูง ไม่ตอบอะไร จิ้นเยว่กลัวพี่เขยจะเข้าใจพี่สาวผิดไป จึงรีบอธิบายแทนพี่สาว“พี่เหวินหงคะ พี่สาวฉันไม่ได้รู้จักคนที่เป็นทหารหรอกค่ะ คืออย่างนี้นะคะ เมื่อวาน…ป้าเฉินเจอพี่สาวฉัน ป้าเขานึกว่าพี่สาวฉันยังไม่ได้แต่งงานค่ะ ป้าเฉินถามพี่อิงอิงว่าอายุถึ

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้จักนิสัยแม่ตัวเองดี เธอคงซึ้งจนน้ำตาร่วงไปแล้วแน่ ๆ ดูบรรยากาศรอบตัวสิ อบอุ่นขนาดนี้ ใครจะไม่รู้สึกซึ้งบ้าง ? ความเป็นจริงแล้ว…แม่กำลังให้ความสนใจเหล้ากับเสื้อผ้าใหม่ต่างหากล่ะ ไม่ได้สนใจเธอกับลูกหรอก ลองนึกภาพดูสิ…ถ้าเธอกับสามีกลับมาเยี่ยมแม่โดยไม่มีของติดไม้ติดมือมาด้วย แล้วมาขอข้าวแม่กิน เธอกับเหวินหงคงไม่ได้ทานข้าวฝีมือแม่หรอก คงได้รับสายตาที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตแทนแต่ถึงอย่างนั้น…ต่อให้มีเรื่องน่าหงุดหงิดใจแค่ไหน ความสัมพันธ์สายเลือดก็ยังต้องรักษาไว้ จะตัดกันง่าย ๆ ได้ยังไง ? แม่ของเธอกำลังคุยกับเหวินหงอยู่ ดูเหมือนแม่จะเอาอกเอาใจเขาไม่น้อย ก็ยังดีที่แม่ทำให้เหวินหงรู้สึกผ่อยคลาย ไม่เครียด นี่แหละคือความสามารถสูงสุดของแม่เธอ อย่างวันนี้ก็เห็นได้ชัด เมื่อตอนที่แม่คุยกับแม่ของจื่อหวี่ ทางฝ่ายนั่นดูเหมือนจะชอบแม่เธอเหมือนกันแม้ว่าแม่ของเธอจะเป็นคนที่ให้ค่าลูกชายมากกว่าลูกสาวก็เถอะ แต่ในกลุ่มญาติพี่น้องหรือเพื่อนบ้าน แม่ก็ยังจัดการตัวเองได้ดี ไม่มีใครตำหนิหรือนินทาเลย ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าความสามารถ จะเรียกว่าอะไรล่ะ ?“แม่ ดูน้องชายหนูตอนนี้สิ ผอมมากเลยนะคะ ที่บ้านไม