All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 21 - Chapter 30

หานเอ้อร์เป่ายังเป็นเด็กเล็ก ไม่รู้เรื่องราวอะไรมากนัก พอเห็นคนอื่นกินก็เริ่มโวยวายว่าอยากดื่มนมวัวบ้าง หานเหวินหงจึงเปิดตู้เก็บของดู ข้างในมีของอยู่ไม่น้อย เช่น…กระปุกไขมันสัตว์ที่เหลืออยู่ครึ่งกระปุก รวมไปถึงถุงน้ำตาลทรายแดงที่วางปะปนกันอยู่ เขาไม่ได้สนใจอะไรนัก รีบหยิบกล่องนมผงออกมาเตรียมชงให้ลูกชายทั้งสองดื่ม ปัญหาคือ…เขาไม่รู้วิธีชงสุดท้าย…ต้าเป่าก็ต้องเป็นฝ่ายบอกวิธีชงนมให้พ่อ “น้ำต้องร้อนแค่ไหนเหรอต้าเป่า ?”“น้ำร้อนเกินไม่ได้นะพ่อ แม่บอกว่า…ต้องใช้น้ำอุ่นที่ดื่มได้เลย พ่อใส่น้ำเย็นผสมก่อน แล้วชิมดูว่าอุ่นพอหรือยัง ถึงจะชงนมได้ครับ”หานเหวินหงพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ แต่พอใส่นมผงลงไป เจ้าต้าเป่าก็โวยอีก“พ่อ ใส่น้อยไป ต้อง 5 ช้อนนะ”“5 ช้อนเลยเหรอ ? ไม่เยอะไปหน่อยเหรอลูก ?” เหวิน หงถามอย่างลังเล ต้าเป่ารีบอธิบายด้วยความมั่นใจว่า“ไม่เยอะหรอกพ่อ แม่บอกย่าว่า…ทุกครั้งที่ชง ต้องใส่นมผง 5 ช้อน ถ้าน้องดื่มก็ 4 ข้อน ผมดื่มต้อง 5 ช้อนนะ”เด็กชายตัวน้อยพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ตอนนี้เขานับเลขได้ถึงสิบแล้ว สุดท้าย…หานเหวินหงก็ชงนมให้ลูกชายทั้งสองคน คนละแก้วตามที่ต้าเป่าบอก ใช้น้ำอุ่นต

“ฉันมีเงินซื้อที่ไหนกัน ? ตั้งแต่แต่งงานกัน คุณไม่ใช่หรือที่เป็นคนเก็บเงินไว้ ถ้าอยากได้เสื้อผ้าใหม่ทำไมไม่เก็บคูปองผ้าซื้อเองเล่า ?”หานจิ้งเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรนัก กุ้ยฮวาไม่อยากต่อปากต่อคำกับสามีให้เสียบรรยากาศ คนแก่นี่แสดงความรักไม่เป็นหรืออย่างไร ? กุ้ยฮวาจึงหันไปพูดกับลูกชายคนเล็กแทน“หวินหง แม่จะบอกอะไรให้นะ อย่าเอาอย่างพ่อล่ะ เดือนนึงกลับบ้านแค่ไม่กี่วัน ก็ควรพาอิงอิงไปดูหนังบ้าง ซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ แสดงความรักต่ออิงอิงบ้างนะลูก อิงอิงจะได้มีความสุข”“ครับแม่ ผมจะจำคำแม่ไว้” เหวินหงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ต้าเป่าวางตะเกียบลงแล้วพูดขึ้น“คุณปู่ คุณย่า พ่อครับ ผมอิ่มแล้วครับ” อิ่มมากเสียด้วย โดยเฉพาะเนื้อแห้งผัดถั่วที่หอมจนเจ้าต้าเป่ากินเพลินจนพุงกลม“ต้าเป่า ไปตามลุงเหวินต้ามาที่บ้านหน่อยสิ บอกว่าย่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”ต้าเป่ารีบวิ่งไปที่บ้านเหวินต้า ครอบครัวเหวินต้ากำลังนั่งกินข้าวกันอยู่พอดี“ต้าเป่ามานี่เอง กินข้าวหรือยังลูก มากินข้าวกับลุงก่อนสิ”“ผมกินแล้วครับลุง ย่าให้หนูมาตาม บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยครับ”“ได้ ๆ เดี๋ยวลุงกินเสร็จจะตา

สะใภ้สามไม่พอใจผลักสามีอย่างแรง “ถ้าพ่อจะผลัดกันไปกินข้าวตามบ้านลูกคนอื่น ๆ พอถึงบ้านเราก็ต้องได้รับของตอบแทนใช่ไหมเล่า ?”สะใภ้สามมองสามีด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพูดต่อว่า “พี่ดูตัวพี่สิ ไม่มีปัญญาทำอะไรเลย ขนาดพ่ออยากจะมากินข้าวที่บ้านเรา พี่ยังไม่กล้าให้พ่อมาเลย แม่ไม่มีวันยอมให้พ่อมาอยู่ที่บ้านเราหรอก บ้านเรากับบ้านน้องหกไม่มีอะไรดี ๆ ให้พ่อกินเลยสักอย่าง ไม่แปลกใจหรอกที่แม่ให้พ่อไปอยู่ที่บ้านพี่ใหญ่และพี่รองแทน” พอพูดถึงเรื่องนี้…สะใภ้สามก็ยิ่งหงุดหงิด“ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะพี่มัวแต่เล่นไพ่ เงินทองที่หามาได้ไม่เหลือเลยสักเหมา เราจนยิ่งกว่าขอทาน หนูยังไม่กล้ามาขโมยข้าวในบ้านเราเลย ถ้าจะโทษใครสักคน ก็ต้องโทษพี่นั่นแหละ” หานเหวินซานโมโหรีบโต้แย้ง ปกป้องตัวเอง“เอาเถอะน่า ~ ฉันเล่นแค่ไม่กี่เหมาเอง เงินพวกนั้นก็หักมาจากค่าข้าว ค่าต่าง ๆ มันคือเงินเก็บของฉันนะ”“เพราะพี่มันไร้ความสามารถ ถ้าพี่มีความสามารถอย่างเหวินหงล่ะก็ ครอบครัวเราคงไม่อับจนแบบนี้หรอก ถ้าเราได้ดิบได้ดี แม่พี่ดูแคลนเราแบบนั้นหรอกนะ” หานเหวินซานเริ่มหมดความอดทนแล้ว“เธอพูดบ้าอะไรของเธอ แม่ก็ไม่ได้มองพวกเราด้วยความรังเกียจ

“แม่สามีเธอจะมาถึงเมื่อไหร่เหรอ ?”“น่าจะช่วงเย็นค่ะ” จิ้นอิ๋งเอ่ยตอบ ครู่นั้น…ก็มีหญิงสาวคู่หนึ่งเดินตรงมาที่แผงที่จิ้นอิ๋งกับหงฮวายืนอยู่ ทั้งการแต่งกายและท่าทางบ่งบอกชัดว่าเป็นคนมีฐานะ“รับอะไรดีคะ ?” จิ้นอิ๋งเอ่ยถามอย่างสุภาพ คุณแม่วัยกลางคนมองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเอ่ยบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร“ขอขนมหวานกรอบๆ 1 จินจ้ะ” จิ้นอิ๋งชั่งขนม ก่อนจะยื่นขนมให้ลูกค้า แล้วรับเงินกับคูปองมาอย่างชำนาญจากนั้น…คุณป้าเจ้าของเสียงหวานก็ถามขึ้นอย่างเป็นกันเองว่า“หนูจ๊ะ ปีนี้หนูอายุเท่าไหร่แล้ว ? แต่งงานหรือยัง ?”“แม่คะ…” ลูกสาวของเธอดูเก้อเขิน รีบจับแขนแม่ไว้“แม่จะพูดอะไรอีกล่ะคะ ?” ผู้หญิงคนนั้นหันมายิ้มให้จิ้นอิ๋ง ก่อนจะเอ่ยขอโทษ“ขอโทษแทนแม่ฉันด้วยนะคะ”“ไม่เป็นไรค่ะ” ดูเหมือนป้ายังไม่ยอมแพ้ พูดขึ้นว่า“จื่อหวี่ ไปทางโน้นเลยไป แม่อยากคุยกับแม่หนูคนนี้” พูดจบก็หันมายิ้มให้จิ้นอิ๋ง อย่างเปิดเผย“ป้ามีลูกชายอยู่คนหนึ่ง ตอนนี้รับราชการทหารอยู่ สูง กำยำ หน้าตาดี อายุ 24 แล้ว เงินเดือนรวมเบี้ยเลี้ยงเกือบ 40 หยวนต่อเดือนนะหนู”อาชีพทหารถือว่าดีมากในสายตาผู้สูงอายุ จึงไม่แปลกที่ป้าจะภู

คำพูดของจิ้นอิ๋งทำให้จิ้นเยว่เกือบหงายหลัง คำพูดคำจาจากปากของพี่สาวเธอนี่ร้ายจริง ๆ เลยนะ“พี่ ฉันคือน้องสาวของพี่นะ พี่พูดแบบนี้เพราะไม่อยากเห็นฉันได้ดีใช่ไหม ?” จิ้นอิ๋งสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วบอกออกไปว่า“ก็เพราะว่าอยากให้เธอได้ดีนั่นแหละ ถึงได้มาเตือนให้เลิกกับผู้ชายคนนั้น” จิ้นอิ๋งพูดออกไปตรง ๆ อย่างไม่ลังเล“ถ้าฉันเลิกกับเขา ฉันจะไปหาผู้ชายแบบเขาได้จากที่ไหน ? ชาตินี้ก็หาไม่เจอหรอก”“เธอสวยขนาดนี้ ยังจะกลัวอีกเหรอ ? ผู้ชายดี ๆ มีตั้งเยอะแยะ” พอจิ้นเยว่ได้ยินพี่สาวชมตัวเองว่าสวยก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข“หาผู้ชายอย่างพี่ถูไป๋ไม่ง่ายนะพี่ ฉันมาทำงานที่นี่ถึงได้เจอเขา”“งั้น…พี่ขอถามเธอหน่อย รู้ไหมว่าพี่ไปเจอกับพี่เขยเธอได้ยังไง ?”“สามีของพี่น่ะ ก็แค่คนธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ ใคร ๆ ก็หาได้ เดี๋ยวนะ ~ เมื่อกี้พี่พูดว่าพี่เขยอย่างนั้นเหรอ ? ตกลง…พี่คืนดีกับพี่เหวินหงแล้วใช่ไหม ?”“หยุดพูดเลย คนเป็นสามีภรรยากันก็มีทะเลาะบ้างเป็นธรรมดา อย่าไปขุดเรื่องเก่ามาพูดสิ” แล้วจิ้นอิ๋งก็วกกลับมาเรื่องเดิม“เลิกกับถูไป๋ซะ เขาไม่ใช่คนดีหรอก พี่มีคนที่อยากจะแนะนำให้รู้จัก เขา