Alle Kapitel von ณ อนันต์ : Kapitel 41 – Kapitel 50

และวันที่ซุนเจิงหวาดหวั่นก็มาถึง เมื่อเขาตื่นขึ้นมาก็พบว่ามีแขกที่ไม่ได้เชื้อเชิญอย่างอ๋องแปดอยู่ในจวนตั้งแต่เช้าตรู่ อีกทั้งยังนั่งพูดคุยกับเหอลี่อิงด้วยรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าไม่คลายช่างเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง มันน่านัก!บุรุษที่พยายามข่มอารมณ์ทิ้งกายลงนั่งข้างภรรยาด้วยใบหน้าบึ้งตึง หยิบชาขึ้นดื่มเพื่อดับโทสะที่ลุกโชนอยู่ในอก“ข้ามารบกวนท่านอีกแล้วใต้เท้าซุน” อ๋องแปดกล่าวพลางกลั้วหัวเราะอย่างชอบใจ สวนซุนเจิงก็ได้แต่แค่นหัวเราะและแสยะยิ้มเท่านั้น ก่อนจะมองสตรีข้างกายที่นั่งลอบยิ้มมุมปาก อาจด้วยรู้ตัวดีว่าเธอนั้นสร้างความลำบากใจให้แก่ผู้เป็นสามีเพียงใด“เข้าไปด้านในก่อนเถิดฮูหยิน ข้ามีเรื่องต้องสนทนากับท่านอ๋อง”นับว่าโชคดีที่เหอลี่อิงยังคงเชื่อฟังเขาอยู่ มิเช่นนั้นแล้วโทสะที่ลุกโชนอยู่ในอกอาจจะปะทุออกมาก็เป็นได้ เมื่อคล้อยหลังภรรยา เสียงถอนหายใจประหนึ่งว่าเสียดายนักหนาก็ดังขึ้น ซุนเจิงมองอ๋องแปดที่มองตามภรรยาของเขาอย่างไม่วางตาด้วยความไม่พอใจเท่าไรนักแต่ใครจะไปพอใจกันได้เล่า! มีชายอื่นมาแทะโลมเมียของตนทางสายตาเช่

วันนี้คือวันที่ซุนเจิงกล่าวว่าคงจะวุ่นวายไม่น้อย แต่บัดนี้เหอลี่อิงยังไม่เห็นความวุ่นวายที่สามีเอ่ยเตือนไว้เลย วันนี้ซุนเจิงไม่ไปทำงาน แต่ให้บ่าวรับใช้ไปบอกกับท่านเสนาบดีซือจงว่าตนนั้นป่วย ทั้งที่ความจริงเขาตื่นแต่เช้ามานั่งจิบชาสบายใจอยู่กับเสี่ยวหยาง จนเข้าบ่ายคล้อยซุนเจิงก็ยังมีทีท่าสบายใจไม่ทุกข์ร้อน ไม่ทุกข์ถึงขั้นที่ว่าชวนเธอไปเดินชมสวนทอดน่องสบายอารมณ์“ไหนคุณว่าวันนี้จะวุ่นวาย”“วุ่นวายแน่ เธอไม่ต้องกลัวหรอก แต่ก่อนจะวุ่นวายขอให้ฉันสบายใจหน่อยเถอะ ฉันละเบื่อเหลือเกินที่ต้องมาทำงานกับเจ้าพวกนี้ น่าปวดหัวชะมัด”“ทำไมล่ะ พวกเขาเป็นคนไม่ดีหรืออย่างไร”“เปล่า พวกเขาให้อิสระกับฉันมากกว่าตอนที่อยู่ในค่ายทหารเสียอีก แต่ก็นั่นแหละ ถึงจะดีแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ได้ชมชอบนักหรอก”“แต่ฉันว่าดีจะตายไป ทำงานที่นี่เหมือนตอนเป็นทหารก็จริงอยู่ แต่คุณกลับบ้านเป็นเวลา นานๆ ครั้งที่จะต้องกลับดึก คุณมีเวลาเหลือเฟือถึงขั้นที่สอนเสี่ยวหยางเล่นซนได้”อันนี้นับว่าเป็นเรื่องที่ดี ทำงานเป็นเวลา ซุนเจิงจึงมีเวลาเหลือเฟือคอยจัดการทุกอย่างในจวนนี้ได้ เวลาว่างเขาก็สอนเสี่ยวหยางอ่านเขียนหนังสือบ้าง ไม่ก็พาเจ้าเด็ก

“เขาเขียนไว้ในบัญชีว่ามีโรงเรือนเพียงหนึ่งพันแห่งทั่วแคว้น แต่ความจริงแล้วอาจจะมีมากกว่าสองพันแห่งก็เป็นได้ ในเมื่อคนที่รู้ดีคือคนในพื้นที่ และคนในพื้นที่นั่นเองที่โกงที่ดินของชาวบ้านมา หากเรื่องหลอกลวงนี้แต่งขึ้นตั้งแต่ต้น มีหรือที่ปลายทางจะไม่ใช่เรื่องโกหก แล้วขุนนางท้องถิ่นเพียงคนเดียวจะตบตาขุนนางในกรมคลังได้หรือ หากไม่มีคนในกรมคลังร่วมด้วย พอได้ไปพบใต้เท้าหยาง เขาก็บอกว่าบัญชีเหล่านั้นถูกทำขึ้นด้วยฝีมือของเหอชิงซาง และเขามีหน้าที่ตรวจสอบเท่านั้น ซึ่งก็ไม่มีสิ่งใดที่ผิดปกติ กระหม่อมกับหลิวจวินจึงลอบเข้าจวนตระกูลเหอ และก็พบบัญชีอีกชุดหนึ่งต่างจากที่ใต้เท้าหยางมีอย่างสิ้นเชิง เท่านี้ก็เป็นหลักฐานได้แล้ว แต่เราก็ควรจะจัดการตัวการใหญ่ในเรื่องนี้เสียทีเดียว กระหม่อมจึงประวิงเวลารอมาเสียหลายวัน”“ท่านจะรอให้พวกเขาส่งมอบบัญชีพวกนั้น แล้วเข้าจับกุมโดยให้เว่ยหลงเป็นผู้จัดการ เพราะคนพวกนั้นคงไม่คิดสั้นทำร้ายเชื้อพระวงศ์” อย่างไรเรื่องทุกอย่างก็ต้องเกิดขึ้นในจวนของเสนาบดีซือจง การมีเชื้อพระวงศ์อยู่ในนั้นอาจทำให้เขาไม่กล้าทำอะไรสิ้นคิดขึ้นมา และผู้เป็นรัชทายาทก็ไม่ได้คิดตะขิดตะขวงใจแต่อย่างใด

“นี่ขอรับใต้เท้า บัญชีของเดือนนี้” เหอชิงซางยื่นบัญชีที่เขาจัดทำด้วยความรอบคอบและถูกต้องส่งให้กับเสนาบดีกรมคลัง“ดีๆ แล้วนายอำเภอจะส่งส่วยเหล่านี้มาเมื่อใดกัน”“อีกสามวันขอรับ จะปะปนมากับรถขนสินค้าที่มายังเมืองหลวงดังเช่นคราวก่อน”“ช่วงนี้ทำอะไรก็ต้องรอบคอบ ซุนจ้าวเฟิงเหมือนจะลอบกระทำสิ่งใดอยู่”“เหตุใดใต้เท้าจึงคิดเช่นนั้นหรือขอรับ”“เขาเป็นคนขรึมไม่พูดจากับใคร แต่ตอนนี้เขากลับสนทนากับหยางขุยทั้งๆ ที่แทบไม่เคยพูดคุยกันด้วยซ้ำไป ข้าได้ยินว่าเขารื้อบัญชีขึ้นมาสะสางใหม่ ย้อนหลังไปหลายต่อหลายเดือน ไม่รู้ว่าระแคะระคายอะไรหรือไม่ มีคนรู้มากอยู่ใต้บังคับบัญชาก็เช่นนี้ น่าปวดหัวเสียจริง” เสนาบดีซือจงตั้งข้อสงสัย ซุนจ้าวเฟิงไม่ใช่ขุนนางธรรมดา เขาเป็นขุนนางที่อายุน้อยที่สุดในกรมนี้ แต่กลับก้าวหน้ามากกว่าใคร เพราะฉะนั้นแม้แต่ตำแหน่งของเขาก็สั่นคลอนได้ไม่ยาก หากบุรุษผู้นั้นคิดจะทัดทานหรือขัดขืนขึ้นมา“ก็แค่คนหยิ่งยโสที่คิดว่าตนฉลาดเท่านั้น ใต้เท้าอย่าใส่ใจเลยขอรับ อย่างไรเสีย

“หยางขุยมีงานเลี้ยงรับตำแหน่งใหม่ เขาเชิญเราด้วย เธออยากไปไหม” ซุนเจิงเอ่ยกับสตรีที่กำลังจัดเครื่องแต่งกายของเขาให้เข้าที่เข้าทาง หลังจากเรื่องในวันนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ซือจงไม่อาจดำรงตำแหน่งเสนาบดีต่อได้ เมื่อตรวจสอบแล้วพบว่ามีความผิดจริง ส่วนเรื่องโทษทัณฑ์ก็ไม่น้อยเลย เช่นเดียวกับเหอชิงซาง อนาคตในงานราชการดับวูบลงในพริบตา เพียงเพราะเงินเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาฉ้อโกงจากชาวบ้านมา แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อพวกเขาเลือกทางเดินกันเอง ดังนั้นจึงจำต้องรับผลที่กระทำเช่นนี้มีคนมากมายเสนอให้ซุนจ้าวเฟิงรับตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังแทนที่ซือจง แต่เขาก็ก้มหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง และเสนอหยางขุยให้นั่งตำแหน่งนี้แทน หยางขุยแม้จะตระหนกไปบ้างยามเมื่อเขาเอ่ยออกไปเช่นนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครขัดแย้ง ด้วยว่าเรื่องทั้งหมดถูกคลี่คลายได้ด้วยหยางขุย จึงเห็นว่ามีความเหมาะสมอยู่หลายส่วน ทั้งความรู้และประสบการณ์ หยางขุยจึงได้เป็นเสนาบดีกรมคลังคนใหม่ ส่วนตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายขวาก็ว่างไว้ ด้วยยังไม่สามารถหาคนมาทำงานรับช่วงต่อได้ งานหนักจึงตกมาอยู่ที่ซุนเจิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่อย่างไรเสียก็คงดีกว่านั่งเป็นเ