All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 46สู่แคว้นชิงหลงน้ำหนักเรือบรรทุกสินค้าที่เบาลงร้อยตัน ทำให้เรือแล่นได้ไวขึ้น เข้าสู่น่านน้ำทะเลตงไห่อันเป็นเขตแดนของแคว้นชิงหลง"นายท่านหยูหยาง ท่านรู้อะไรเกี่ยวกับแคว้นชิงหลงบ้าง?"ค่ำคืนมืดมิด ยามหยิน[1] มีเพียงสองเซียนนายบ่าวยืนรับลมชื้นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของน้ำเค็มอยู่บนดาดฟ้า มองออกไปแสนไกลมีวี่แววของอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ท่ามกลางม่านหมอกยามฟ้ายังไม่สางเจียงหยูหยางจิ๊ปาก "บอกให้เรียกว่าหยูหยาง""นายท่านหยูหยาง"เจียงหยูหยางเอื้อมมือออกไปทำท่าจะดึงหูจิ้งจอกของไป๋ซีหลาง คิดจะแกล้งให้เจ้าจิ้งจอกหิมะสะดุ้งตกใจเล่น แต่เมื่อนึกถึงผลลัพธ์ที่ตามมาจากครั้งก่อนก็เก็บมือกลับมาทันที เขาหมดอารมณ์จะดื่มด่ำกับบรรยากาศแสนสงบเมื่อถูกทำลายความสงบในใจลง "ได้ยินมาว่าแคว้นชิงหลงต่างจากแคว้นใหญ่เสวียนอู่ เสวียนอู่ปกครองด้วยระบบกษัตริย์ปกครองราษฎร แต่ชิงหลงปกครองด้วยระบบสำนัก คนธรรมดาที่ไม่ได้ฝึกยุทธฝึกบำเพ็ญตบะมีเพียงครึ่งเดียวและต่างก็เป็นชนชั้นแรงงาน หากบ้านใดมีลูกมีหลานก็จะส่งเข้าสำนักบำเพ็ญเพียรทันที เรียกได้ว่าเป็นโลกของผู้บำเพ็ญเพียรที่แท้จริง"ด้วยความที่เมืองท่าตะวันออกเป็นศูนย์

บทที่ 47ประมุขน้อยซวนเซียงเฉินเจียงหยูหยางรู้ตัวว่าตนไม่มีเวลาจะเสีย แต่การมาอยู่ผิดที่ผิดทาง หากไม่หาข้อมูลให้ดีเสียหน่อยคงจะลำบาก อย่างเช่นตอนนี้ พวกเขาจะหาซื้อแผนที่ยังไม่รู้จะไปซื้อจากที่ใด จะถามทางไปโรงม้ากลับกลายเป็นว่าการที่มีผู้บำเพ็ญเพียรไปโรงม้าก็ช่างน่าประหลาดนัก โลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรเดินทางด้วยการขี่อาวุธหรือของวิเศษเสียส่วนใหญ่ ไม่ก็ใช้วิชาตัวเบา หรือขี่สัตว์อสูร ผู้ที่ใช้ม้ามีแต่คนธรรมดาที่ไม่มีพลังลมปราณและวิชายุทธเท่านั้น"นายท่านหยูหยาง เช่ารถม้าดีหรือไม่? ข้าปลอมเป็นผู้คุ้มกันพาท่านไป" ไป๋ซีหลางกระซิบถามเจียงหยูหยางไม่เห็นด้วย "เดินทางด้วยรถม้าจะช้าเกินไปหรือไม่ อันที่จริงเรายังไม่รู้ที่ทางด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าต้องเดินทางไปไกลแค่ไหน ต้องเปลี่ยนม้ากี่ตัว วุ่นวายนัก"ไป๋ซีหลางเองก็คิดว่าพวกเขาน่าจะมีทางเลือกที่ดีกว่า "ไม่งั้นให้ข้าแปลงกายเป็นร่างเดิมให้ท่านขี่ไป?"เจียงหยูหยางคิดภาพเจ้าจิ้งจอกหิมะตัวน้อยที่ใหญ่กว่าแมวนิดเดียว จะให้เขาขี่ไป? วางเท้าก็เต็มหลังแล้วกระมัง เจียงหยูหยางแค่คิดก็สงสาร "อย่าเลย เจ้าเผยร่างเดิมจะถูกตรวจจับปราณเซียนได้ง่าย ไปโรงน้ำชากันเถอะ หาข้อม

บทที่ 48อีกหนึ่งวันธรรมดาในเขตการปกครองสำนักหยาจื้อ[1]เจียงหยูหยางและไป๋ซีหลางตัดสินใจเช่าสัตว์อสูรเพื่อเดินทาง แม้จะมีราคามากกว่าการเช่าอาวุธหรือของวิเศษจำพวกผ้าแพรสำหรับขี่เดินทางโดยเฉพาะ แต่ก็เป็นทางเลือกที่ดีสำหรับพวกเขาเนื่องจากไม่ต้องใช้ลมปราณของตนในการเคลื่อนที่ อีกทั้งยังไม่ถูกมองว่าแปลกแยกจากผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นเท่าไรนัก สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาดูถูกเหยียดหยามไม่ก็อิจฉาแทน ผู้บำเพ็ญเพียรที่แคว้นชิงหลงอยู่ด้วยระบบผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ ผู้ที่ไม่ใช้พลังของตนกระทั่งจะเดินทางจึงเป็นที่น่าเหยียดหยามนัก อีกทั้งการเช่าสัตว์อสูรนั้นมีราคาสูง ผู้ที่จะเช่าสัตว์อสูรเดินทางไม่เป็นพวกอ่อนหัดก็เป็นพวกเศรษฐีอวดรวย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของพวกเขา ดีเสียอีกที่ทำให้แทบไม่มีผู้ใดอยากมาท้าประลองกับพวกเขาไป๋ซีหลางที่รู้จักสัตว์อสูรเป็นอย่างดีเลือกกวางเพลิงอัสดงตัวผู้มาตัวหนึ่ง ทั้งร่างของมันปกคลุมด้วยขนสีแดงเพลิง เขาทั้งสองข้างยังลุกติดเพลิงไฟตลอดเวลาเช่นเดียวกันกับที่กีบเท้าทั้งสี่ กวางตัวใหญ่พอจะให้พวกเขาทั้งสองคนนั่งซ้อนกันกวางเพลิงอัสดงขึ้นชื่อเรื่องความเร็วเป็นอย่างมาก เพียงแต่เขาของมันมีเพ

บทที่ 49ร่างจริงของไป๋ซีหลางผู้บำเพ็ญเพียรสำนักหยาจื้อไล่ตามเจียงหยูหยางกับไป๋ซีหลางมาจากทุกทิศทาง วิ่งไปวิ่งมาคนที่ตามมามีร่วมห้าร้อยคนแล้ว ความหวังที่จะซ่อนตัวยิ่งริบหรี่"ฝ่าเลยหรือไม่?!" เจียงหยูหยางหอบไปถามไป พวกเขาวิ่งไปรับการโจมตีไปมาโดยตลอดสิบกว่าวันแล้ว ในที่สุดก็เห็นซุ้มประตูอยู่ตรงหน้า"ฝ่า!" ไป๋ซีหลางเองก็หอบแล้วเช่นกัน เขายิ่งออกแรงต่อสู้ไปไม่น้อย การฝืนต่อสู้กับคนหลายร้อยโดยไม่ใช้ลมปราณสร้างภาระให้กับร่างกายเป็นอย่างมากซุ้มประตูเข้าสู่เขตสำนักปกครองฉิวหนิว อันเป็นเขตแดนสุดท้ายที่ตั้งอยู่ทางหัวของชิงหลงปรากฏอยู่ตรงหน้า สำนักหยาจื้อกลับไม่ยอมให้พวกเขาไป ผู้บำเพ็ญเพียรในชุดแดงเข้มยืนเรียงแถวกันหน้าซุ้มประตู "หากไม่ยอมรับคำท้าประลอง ใครก็ผ่านเขตแดนไปไม่ได้ทั้งนั้น!"เดิมทีเจียงหยูหยางคิดว่านี่คือมาตรการรับมือกับเหตุการณ์ซุ้มประตูข้ามเขตแดนถูกทำลาย แต่นึกไม่ถึงว่าสุนัขบ้าสำนักหยาจื้อจะไม่ได้สนใจเรื่องใหญ่ระดับแว่นแคว้นนี้เลยสักนิด ในหัวคนพวกนี้มีเพียงเลือดเนื้อที่ต้องตีรันฟันแทงเท่านั้น! "คนพวกนี้เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว!"ไป๋ซีหลางเห็นด้วย "มีใครวางยาพิษหรือมารตนใดใช้ไออาฆาตใส

บทที่ 50แดนสุขาวดีเมื่อถึงตีนเขาหนิงอัน ไป๋ซีหลางก็กลับร่างเซียน ทั้งสองใช้วิชาตัวเบาที่มีความไวน้อยกว่าการกระโดดของไป๋ซีหลางไต่ขึ้นเขา ระหว่างทางก็คอยสอดส่อง พวกเขาไม่รู้เลยว่าทางเข้าแดนสุขาวดีควรเป็นเช่นไร เป็นถ้ำแห่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังน้ำตก เป็นมิติที่หากระดับตบะไม่สูงพอจะมองไม่เห็น เป็นเขาวงกตท่ามกลางแมกไม้สีเหลืองอร่าม หรือว่าเป็นใจกลางภูเขาแสนลึกลับเหมือนที่ยอดเขาหนันซานตามที่ประมุขน้อยซวนเซียงเฉินว่าไว้ สำนักฉิวหนิวเคยสำรวจทั่วทั้งเขาหนิงอันแล้วแต่กลับไม่เคยพบร่องรอยของแดนสุขาวดีในตำนาน กลับกันเซียนกิเลนตนนั้นกลับไม่ได้ปฏิเสธว่าแดนสุขาวดีตั้งอยู่บนเขาหนิงอัน จึงมีความเป็นไปได้ว่าจะมีเพียงสรรพสัตว์เท่านั้นที่หาแดนสุขาวดีเจอฝีเท้าของทั้งคู่ไม่เร็วไม่ช้า ปลายเท้าแตะปลายยอดหญ้าก็ส่งตัวพุ่งไปทีละหลายสิบจั้ง ไป๋ซีหลางที่ไม่ต้องปิดบังอะไรอีกแผ่ปราณเซียนออกมารอบตัวเพื่อตรวจจับสิ่งผิดปกติอย่างเต็มที่ ภูเขาสูงชันเริ่มลาดเอียง ปลายยอดเขาเทตัวโน้มเขาหากันที่ใจกลาง เมื่ออยู่ที่จุดสูงสุดจึงได้เห็นว่าตรงกลางยุบลงไปเป็นแอ่งหุบเขากว้างขวาง ในแอ่งเห็นเพียงสีทองอร่ามสุดลูกหูลูกตา ที่มุมหนึ่ง