บททั้งหมดของ กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: บทที่ 101 - บทที่ 110

"เข้ามาสิ" เสียงนั้นตอบกลับมา น้ำเสียงไม่ได้มีความลึกลับเหมือนตัวผู้พูด หากแต่ฟังแล้วกลับให้ความรู้สึกสงบใจเป็นอย่างยิ่ง "เจ้าหายตัวไปในหุบเขา เขาไปไหนไม่ไกลหรอก"เจียงหยูหยางจึงเลิกมองตามไป๋ซีหลางที่กระโดดไปมาอยู่บนฟ้าเพื่อตามหาเขา ความลังเลใจหายเป็นปลิดทิ้ง แม้จะเป็นห่วงไป๋ซีหลางแต่สิ่งที่เสียงนั้นกล่าวออกมาสมเหตุสมผลยิ่งนัก เจียงหยูหยางก้าวเท้าฝ่าใบไป๋กั่วสีทองเข้าไปยังใจกลางหุบเขาเมื่อผ่านส่วนที่หนาแน่นที่สุดก็ไม่มีต้นไป๋กั่วอีก กลายเป็นพื้นที่โล่งกว้าง พื้นปูพรมด้วยใบไป๋กั่วสีเหลืองทอง ในพื้นที่นั้นคลาคล่ำไปด้วยสรรพสัตว์มากมาย ตั้งแต่กระต่าย กระรอก ไปจนถึงเสือและนกอินทรีย์ตัวใหญ่ยักษ์ นอกจากสัตว์ธรรมดา ทั้งสัตว์อสูรและสัตว์เทพก็ยังมีให้เห็นอยู่ทั่วทุกแห่งหน ผีซิว[1]คู่หนึ่งกำลังนอนหลบอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไป่กั๋ว ลูกละมั่งกำลังกระโดดไปมาเล่นกับผีเสื้อที่มีลายเป็นดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่ง ข้างๆ มีเจียวดำเดินหมากอยู่กับกระเรียนที่ปลายขนปีกมีสายน้ำไหลออกมา ยังมีลิงหน้าขาวกำลังแกะลูกไป๋กั่วป้อนเต่ายักษ์ที่มีพืชพรรณแปลกตาขึ้นอยู่เต็มหลังดินแดนแห่งสันติภาพและความสงบสุขเหมือนที่ไป๋ซีหลางเคย

เจียงหยูหยางไม่ได้แปลกใจเท่าไรนัก เขารู้ว่าสองท่านใต้ต้นไป๋กั่วยักษ์นั้นแข็งแกร่งกว่าเซียน ดังนั้นในใจจึงคิดไว้อยู่บ้าง "มังกรตนนั้นน่ะหรือ?"ไป๋ซีหลางพยักหน้าแล้วจึงส่ายหน้า "ในบรรดาสรรพสัตว์ ระดับขั้นเทียบเท่ากับเทพสวรรค์ของมนุษย์เรียกว่าสัตว์เทวะ มังกรเมฆาตนนั้นเป็นสัตว์เทวะอย่างแน่นอน""เป็นเช่นนี้นี่เอง" เจียงหยูหยางพยักหน้าทำความเข้าใจ "งั้นผู้อาวุโสท่านนั้นคงจะสูงกว่าระดับเทพสิ เขาดูจะแข็งแกร่งกว่ามังกรเมฆา"ไป๋ซีหลางขนลุกเกรียว ยังมีอยู่อีกผู้หนึ่ง? แข็งแกร่งกว่าแต่เขาสัมผัสไม่ได้เลยสักนิด! "ไม่มีแล้วนายท่าน เทพสวรรค์คือจุดสูงสุด หากแต่ยังแบ่งออกเป็นชั้นต้น ชั้นกลาง และชั้นสูง"เสียงเนิบช้าของผู้อาวุโสลอยออกมาจากในกลุ่มก้อนของร่างกายที่ขดอยู่ของมังกรเมฆา "อย่ามัวแต่เดาอยู่เลย เข้ามาเถอะ"สิ้นเสียงแรงกดดันมหาศาลก็หายไปราวกับไม่เคยมี ม่านหมอกเปิดทางไปยังผู้อาวุโสเหมือนเคยเจียงหยูหยางลงมาจากอ้อมแขนของไป๋ซีหลางแล้วยื่นมือมาจูงเขาแทน "ไปกันเถอะ"ไป๋ซีหลางที่ยังคงตื่นตัวอยู่ แม้ไม่ชอบใจที่ต้องวางเจ้านายลงแต่ก็ยอมเดินไปตามแรงดึงแต่โดยดี พวกเขาเดินหลบสัตว์น้อยใหญ่ที่นอนเอกเขนกอยู่เต็

ไร้ความสับสน ไร้ความกังวล ในใจของเขามีคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว แม้จะต้องถูกเจ้านายรังเกียจ แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวที่เขาไม่สามารถโกหกได้เรื่องนี้...คงปิดบังต่อไปไม่ไหวแล้วเจียงหยูหยางถูกความจริงใจเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาในครั้งแรกของไป๋ซีหลางจู่โจมจนใจอ่อนยวบ จิ้งจอกมากเล่ห์ซื่อสัตย์ต่อตนเองได้เสียที ซื่อสัตย์ต่อตัวเขาได้เสียทีดังนั้นปมในใจนี้จึงสมควรถูกเขาที่เป็นสาเหตุแห่งปัญหาเป็นผู้คลี่คลายออก "ข้าไม่มีความทรงจำในชาติก่อน ข้าไม่รู้ว่าในชาติก่อนคิดกับเจ้าเช่นไร ในชาตินี้ข้ายังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งไม่รู้หรอกว่าความรักแบบนั้นควรเป็นเช่นไร แต่เมื่อเจ้าบอกว่ารู้สึกกับข้าเช่นนั้นกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด เพราะฉะนั้นไปปิดด่านทำจิตใจให้สงบลงเสียก่อนค่อยมาทำให้ข้ารักเจ้าเหมือนที่เจ้ารักข้าก็ยังไม่สาย"ไป๋ซีหลางได้ยินดังนั้นก็ทั้งดีใจทั้งตกตะลึง เขาเตรียมใจที่จะโดนเจ้านายรังเกียจ โดนเจ้านายไล่ตะเพิด อีกใจก็แอบมีความหวังว่าเจ้านายจะมีความรู้สึกดีๆ กับตน แต่เหตุใดเขาจึงคิดไม่ถึง สิ่งที่เขาเถียงกับตัวเองอยู่ในใจมาหลายร้อยปีก็มีทางแก้มิใช่หรือ'ทำให้ข้ารักเจ้าเหมือนที่เจ้ารักข้า'ไม่รอให้จิ้งจ

ลั่วถิงลู่เข้าใจในที่สุด เรื่องน้องชายฝาแฝดเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเจียงหยูหมิง ศึกแห่งเซียนกลางน่านฟ้าครั้งนั้นสร้างความเสียหายเป็นวงกว้างมากอย่างแท้จริง ควรจะเตรียมตัวเอาไว้เสียเนิ่นๆ "หลังจากครั้งนั้นก็เตรียมการวางอาคมในแต่ละเมืองไว้ หากมีลมปราณแปรปรวนเกิดขึ้นจะกางม่านพลังปกป้องชาวเมืองไว้ภายใน แต่หากเป็นระดับเทพเซียนแล้ว ม่านพลังเหล่านี้คงจะทนอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา[3]ด้วยซ้ำ""ดังนั้นจึงต้องเตรียมตัวให้ดี เกาะกุยเหว่ยจะต้องเป็นบ้านที่ปลอดภัย น้องข้าจะได้ไม่ต้องหนีไปที่ใดอีก" เจียงหยูหมิง มุ่งมั่นจะทำตามที่พูด เกาะกุยเหว่ยคือบ้านของพวกเขา ครอบครัวสกุลเจียงทุกคนจะต้องรู้สึกปลอดภัยยามอยู่ที่นี่ เรื่องของบ้านเมือง สงครามระหว่างแคว้นใหญ่เสวียนอู่ก็ให้ลั่วถิงลู่กับคนในราชสำนักเหล่านั้นดูแลไป เรื่องของฝั่งโลกบำเพ็ญเพียรเขาจะเป็นคนจัดการเองลั่วถิงลู่ใช้มือใหญ่บีบนวดบ่าที่แข็งเกร็งจากการตั้งใจเขียนอักษรมากมายกระจายเกลื่อนห้อง ไหล่ของเจียงหยูหมิงผ่าเผยขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ก็ยังเล็กกว่าบ่าหนาบึกบึนของลั่วถิงลู่มากอยู่ดี เจ้าปลาตัวเล็กในวันวานบัดนี้อายุสิบเก้าปี เป็นชายหนุ่มโตเต็มว

หูเย่าใช้วิชาตัวเบาวิ่งกระหืดกระหอบมายังเรียนนอนของไท่จื่อ ตอนที่จงหลินอี้มาเรียกเขาที่ห้องเขากำลังหลอมโอสถจวนจะสำเร็จอยู่รอมร่อ หูเย่าจำใจทิ้งโอสถเตานั้นไปด้วยความเสียดาย แต่หากไม่รีบไปเขาคงเสียดายชีวิตมากกว่า ร้อยวันพันปีไท่จื่อสุดอำมหิตไม่เคยจะเรียกใช้งานเขา ยามปกติข้างกายของไท่จื่อไม่เป็นหลิวจิ่นเหอที่เป็นมือขวาก็เป็นจงหลินอี้ที่เป็นคนสนิท และยังมีผู้ติดตามลับอีกหลายสิบคนก็ดูจะเป็นที่วางใจของไท่จื่อมากกว่าตัวเขา ไม่ถูก ต้องพูดว่าไท่จื่อไว้ใจทุกคนมากกว่าเขา!สาเหตุเนื่องจากที่มาที่ทำให้เขาต้องมาเป็นผู้ติดตามขององค์ไท่จื่อแห่งเกาะกุยเหว่ย เดิมทีหูเย่าเป็นราษฎรแคว้นใหญ่เสวียนอู่ เขาเกิดบนแผ่นดินส่วนกระดองเต่า ตั้งแต่เล็กก็เข้าร่วมกับสำนักพิษทลายเมฆาบนยอดเขาตู๋ซานหนึ่งในสำนักใหญ่ทั้งสิบแห่งโลกบำเพ็ญเพียรแคว้นเสวียนอู่ ทั้งชีวิตเขาทุ่มเทให้กับการหลอมโอสถ จนกระทั่งโอสถตำรับล่าสุดที่หูเย่ากำลังศึกษาคือโอสถเยือกแข็ง เขาศึกษาทดลองมามากมาย จนเมื่อสองปีก่อนตัดสินใจเดินทางลงใต้มายังยอดเขาหนันซานแห่งเกาะกุยเหว่ย ที่ซึ่งมีไอเยือกแข็งมากที่สุดในแว่นแคว้นแห่งเต่าดำหูเย่าเดินทางมาจนถึงยอดเขาหนันซ