All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 81 - Chapter 90

เจียงหยูหมิงเข้าใจคำพูดนี้ เขาทั้งเขินทั้งอับอายทั้งโมโหกับความไร้ยางอายของอีกฝ่าย ถ้อยคำก่นด่ากระจุกตัวอยู่ในลำคอ สัมผัสที่ลั่วถิงลู่มอบให้ทำให้เขานึกถึงเรื่องในค่ำคืนนั้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะบอกว่าเรื่องนั้นเกิดขึ้นได้เพราะมนตรา แต่ความรู้สึกซาบซ่านเร่าร้อนก็ยังสุมขึ้นมาในท้องน้อยอยู่ดีก่อนหน้านี้เจียงหยูหมิงได้แก้สาบเสื้อของทั้งคู่ออกเพื่อเชื่อมรอยร้าวที่กลางอกเข้าด้วยกันไว้แล้ว ลั่วถิงลู่จึงขยับมือแค่ไม่กี่ครั้งก็ปลดอาภรณ์ท่องล่างของทั้งคู่ออกจนหมด ระหว่างนั้นยังขโมยจุมพิตเร่าร้อนมาจากเจียงหยูหมิงเพื่อให้อีกฝ่ายสติเตลิด ไม่มีเวลามาสนใจปัดป้องมือของเขาร่างเปลือยเปล่าแดงเปล่งปลั่งจากการถูกปลุกเร้า ยังมีเส้นด้ายสีดำตัดขับสู้สีกับผิวกายเนียนเรียบลื่น เจียงหยูหมิงที่เพิ่งโดนถอนจูบหอบหายใจรวยริน อุณหภูมิจากกายทั้งสองเดือดพล่านจนทัศนวิสัยพร่ามัวไปด้วยไอน้ำที่มีเพียงกลิ่นกายของกันและกันลั่วถิงลู่ถูกภาพเบื้องหน้าจุดประกายไฟที่ท้องน้อยให้ลุกโชติช่วง เขาแยกเรียวขาเล็กออกจากกันยกพาดเอวของตน เจียงหยูหมิงแม้จะเกิดอารมณ์ใคร่แล้วเช่นกัน แต่เขาก็ไม่ได้ยินดีที่จะอยู่ในท่าทางน่าอับอายเช่นนี

"หยูหมิงจะเป็นอย่างไรบ้างนะ" เจียงหยูหยางเท้าคางมองฟ้า เฝ้ารอพี่ชายกลับบ้าน"นี่แน่ะ อาหยาง เจ้าบอกอาหมิงว่าไม่ต้องเป็นห่วงพ่อกับแม่ แต่ตัวเจ้าเองกลับนั่งคอยเขาทั้งวันทั้งคืน พี่เจ้ารู้เข้าคงไม่เป็นห่วงพวกข้าแล้ว คงสงสารพวกข้าที่ต้องมานั่งดูเจ้านั่งเฝ้าเขากลับบ้านมากกว่า" เจียงจิ้งให้อาหารปลาจิ๋นหลี่ในโอ่งทองหันมามองลูกชายที่แหงนหน้ามองฟ้าจนปวดคอแทนเจียงฟูเหรินยกหม้อโจ๊กปลาตามมาสมทบสองพ่อลูก "นั่นสิหยางเอ๋อร์ เลิกมองแล้วมากินโจ๊กปลาได้แล้ว พี่เจ้าเสร็จธุระเดี๋ยวก็กลับมาเอง เจ้ามองดูต่อไปพี่เจ้าก็ไม่ได้กลับมาไวขึ้นหรอก"เจียงหยูหยางถอนหายใจก่อนจะลุกไปที่โต๊ะกินข้าวกลางศาลา "ท่านแม่ คนลดลงก็ทำน้อยลงหน่อยเถอะ หยูหมิงไม่อยู่ข้าไม่มีกะจิตกะใจจะกิน ไป๋ซีหลางก็ไม่อยู่..." เจียงหยูหยางปิดปากลงทันทีเจียงจิ้งหยุดให้อาหารปลามานั่งที่โต๊ะ "อาหยาง เจ้าเองก็พูดแต่ไป๋ซีหลางวันละสามรอบสี่รอบ เจ้าเองก็คงโดนลักพาตัวจนเลอะเลือนไม่ต่างจากอาหมิงแล้วกระมัง"เจียงฟูเหรินตักโจ๊กปลาใส่ชามให้สองพ่อลูก "ไป๋ซีหลางเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงต้องมาพาตัวเจ้าไปด้วย""เรื่องนี้...เล่าแล้วยาวนัก" เจียงหยูหยางรีบตักโจ๊กเ

"ฉุนหราน?"เสียงของเย่สวินปินดึงความสนใจของทุกคน เซียนกระบี่เลิกหมวกฟางขึ้น ดวงตาเบิกกว้างมองเข้าไปในใจกลางผ้าแพร"เจ้าว่าอย่างไรนะ ฉุนหราน?" หลงจิ่งได้ยินดังนั้นก็มองตามเย่สวินปินเมิ่งฉุนไม่สบอารมณ์ "พวกท่านจำคนผิดแล้ว ข้ามีนามว่าเมิ่งฉุน เหตุใดชอบมีคนนำข้าไปทับซ้อนกับผู้อื่นเสียจริง"ภายในกลุ่มผ้าแพรมีดวงหน้างามล่มบ้านล่มเมืองของผู้อาวุโสเมิ่งฉุนอยู่ ติดกันยังมีใบหน้าซีดเซียวทำหน้าไม่รับแขกของจางชืออยู่ด้านข้างเย่สวินปินกัดฟัน "ผ้าแพรเซียน เท้าบริสุทธิ์ล้อมรอบด้วยเกราะป้องกันไร้ต้านทาน ยังจะมีผู้ใดได้อีก"เมิ่งฉุนยิ้มยั่วยวน "เซี่ยเซียนดูให้ดีเถิด ศัสตราวุธของข้าแม้เป็นผ้าแพร แต่สกปรกโสมมไม่ต่างจากตัวข้า ห่างไกลจากคำว่าเซียนยิ่งนัก ส่วนเท้าของข้าหาได้ไร้ต้านทานไม่ จางชือ"เมิ่งฉุนยื่นเท้าเรียวขาวไปทางจางชือ อีกฝ่ายยื่นมือมารับไว้โดยไม่ต้องบอกกล่าว แล้วยกขึ้นจรดปาก กัดเข้าไปหนึ่งคำเต็ม เมิ่งฉุนสะดุ้งเฮือกเตะเขี้ยวสุนัขไม่รักดีออกไป ก่อนจะหันไปสนทนากับเหล่าเซียนต่อ "ขออภัย ศิษย์ไม่รักดี สั่งสอนไม่ได้จริงๆ""เจ้าพล่ามอะไรของเจ้า ขนาดชื่อยังใช้คำว่า 'ฉุน' เหมือนเดิม คงละวางความบริสุทธ

ห้องนอนในเรือนนอนตำหนักบูรพาเละเทะไปหมด ลั่วถิงลู่เห็นว่าช่วงล่างของเจียงหยูหมิงมีสภาพน่าอเนจอนาถจึงยอมให้กายทิพย์ของเขากลับมาทำงานดังเดิม เจียงหยูหมิงเมื่อเรี่ยวแรงกลับมาก็รีบถอยห่าง ปัดๆ เส้นด้ายสีดำจนขาดวิ่นไม่เหลือไว้สักเส้น เส้นด้ายดำเชื่อมโยงกายนั้นไม่เหมือนเส้นด้ายแดงที่เชื่อมโยงแก่นวิญญาณ ด้ายแดงจับต้องไม่ได้ ด้ายดำจับได้ ด้ายแดงห่างร้อยจั้งจึงขาด ขาดแล้วแทบจะไม่มีโอกาสซ่อมแซม ส่วนมากจบลงด้วยความตาย แต่ด้ายดำนั้นเหมือนกับมือเหมือนกับขน อยู่ใกล้กันก็จะเลื้อยออกมาเชื่อมโยงกัน หากอยู่ห่างกันก็หลุดออก ปัดออกก็ขาดออก หาได้ส่งผลกระทบต่อกายทั้งสองไม่ เพียงแค่ลั่วถิงลู่ไม่สามารถควบคุมร่างและพลังเจียงหยูหมิงได้หากไม่มีเส้นด้ายดำคอยช่วย"เจ้าก็สบายดีแล้ว กลับบ้านข้ากันเถอะ ข้าจะไปดูหยูหยางเสียหน่อย" เจียงหยูหมิงที่กำลังสวมเสื้อตัวในเอ่ยขึ้นลั่วถิงลู่ที่กำลังแต่งตัวอยู่เช่นกันขมวดคิ้วมุ่น "เจ้าเพิ่งจากมา จะรีบไปกลับดูน้องเจ้าไปไย ทางฝั่งข้าสิต้องรีบร้อน ป่านนี้ราชสำนักคงจะวุ่นวายไม่น้อย บ้านเมืองจะได้รับผลกระทบตามไปด้วย"เจียงหยูหมิงคิดไว้อยู่แล้วว่าลั่วถิงลู่ต้องไม่ยอม จึงเล่าความฝันคร

ลูกเรือพาคนทั้งสองไปห้องที่ตกลงกันไว้ เจียงหยูหยางล้วงเอาเงินสองก้อนจากถุงเฉียนคุนที่เจียงหยูหมิงให้ไว้ออกมาส่งให้กับลูกเรือก่อนจะเข้าห้องไปประตูห้องปิดลง เจียงหยูหยางรู้สึกถึงแรงกระชากไปด้านหลัง เรือออกตัวแล้ว ห้องเชื้อเพลิงถูกกระตุ้นให้ทำงาน ความร้อนข้ามผ่านกำแพงห้องเข้ามา แต่ไม่มากพอที่จะทำให้เซียนทั้งสองเหงื่อออกเสียด้วยซ้ำเจียงหยูหยางถอนหายใจออกมาก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงครึ่งหนึ่ง เขาโล่งใจไปได้ปลิดหนึ่ง "ไป๋ซีหลาง ข้าบอกแล้วว่าให้สอนข้าเดินเหินอากาศ มิเช่นนั้นก็คงไม่ต้องลำบากล่องเรือนานเป็นเดือน"ไป๋ซีหลางกางอาคมหลายอย่างไว้รอบห้องก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ "ข้าสามารถอุ้มท่านกระโดดเดินทางผ่านอากาศไปได้ทุกแคว้น แต่เรือยังคงต้องขึ้น"เจียงหยูหยางหยัดตัวขึ้นมามองจิ้งจอกข้างๆ "เหตุใดจึงต้องขึ้นเรือ พวกเรารีบหนีมากมิใช่รึ? เจ้ากระโดดไปย่อมเร็วกว่า" เขาที่กำลังรู้สึกไม่คุ้นชินกับรูปลักษณ์นี้ของไป๋ซีหลาง เจ้าตัวก็คลายมนตราแปลงกายให้กับทั้งคู่ไป๋ซีหลางตอบ "แผ่นฟ้าอยู่ภายใต้การปกครองของสวรรค์ เป็นถิ่นของเทพเซียนทั้งหลาย เดินทางทางอากาศโดยใช้พลังลมปราณย่อมต้องถูกตรวจจับได้ง่ายกว่าเป็นไหนๆ ตอน