กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

ตั้งแต่นั้นมาเจียงหยูหยางก็ฝึกวิชากระบี่กับม่านหนิงอันมาโดยตลอด ขณะเดียวกันเขาก็เจียดเวลาไปทำสิ่งที่ค้างคามาเนิ่นนานกระดาษหิมะเยือกแข็งและจุดมุ่งหมายในครั้งนี้ก็เพื่อทำกระบี่กระดาษหิมะเยือกแข็งขึ้นมาผนึกรวมกับวิชากระบี่หนึ่งหยดนทีทลายภูผาของม่านหนิงอันม่านหนิงอันมองริ้วม่านกระดาษเต็มยอดภูเขาหนิงอัน ย้อมให้บนสุดของสีเหลืองกองทับด้วยสีขาวประกายหิมะทั้งที่ไม่ใช่ฤดูหนาวก็ถอนหายใจออกมา "ก็ยังมากไปอยู่ดี จำเป็นต้องทำเช่นนี้ด้วยรึ"เจียงหยูหยางก้มงุดง่วนกับงานของตนต่อ "ก่อนไป๋ซีหลางปิดด่านข้าถามเขาน่ะ ว่าชาติก่อนข้าใช้อาวุธใดต่อสู้ เขาตอบข้ามาว่ากระดาษขาว"ม่านหนิงอันพยักหน้า "เรื่องนั้นเหวยซือรู้แล้ว เห็นตอนค้นจิตใจเจ้า"เจียงหยูหยางชะงักกึก "ซือจุน ท่านยังรู้อะไรอีกบ้างกันแน่!" ค้นจิตใจเขาจนรู้แม้กระทั่งเรื่องที่เขาไม่รู้เนี่ยนะ?!ม่านหนิงอันเพียงโบกมือ "อะไรอยู่ในนั้นเหวยซือก็เห็นหมด เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เหวยซือมีชีวิตมายาวนานนัก เคยพบเจอผู้คนมากมาย ที่เห็นใช้กระดาษต่อสู้ก็มีแต่เจ้านี่แหละ เหตุใดจึงต้องเป็นกระดาษเล่า?"เรื่องนี้เจียงหยูหยางเคยคิดมาก่อน "คงเพราะเป็นของต้องชะตาของข้ากระ

ทั้งสองขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะร้องอ้อออกมา"ไม่เจอกันนานประมุขน้อยซวน" เจียงหยูหยางประสานมือทักทาย ในขณะที่ไป๋ซีหลางส่งสายตาเยียบเย็นลอดใต้ผ้าคลุมออกมาซวนเซียงเฉินไม่ได้สนใจไป๋ซีหลาง ผ่านมาสามปีประมุขน้อยกำยำขึ้นไม่น้อย ผิวพรรณเปล่งปลั่งคล้ายเรืองแสง เห็นทีจะฝึกบำเพ็ญเพียรจนได้กายทิพย์มาแล้ว ซวนเซียงเฉินยกยิ้มใจดีอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวออกมา "ข้าเห็นแวบแรกก็รู้ว่าต้องเป็นเจ้า แม้เจ้าจะงดงามขึ้นมาก แต่กลิ่นก็ยังคงบริสุทธิ์ดังเดิม"เจียงหยูหยางคิ้วกระตุก เขาแอบยกหลังมือขึ้นมาดมก็ไม่เห็นจะมีกลิ่นอะไรไป๋ซีหลางดันเจ้านายไปด้านหลัง "ทักทายเสร็จแล้วก็บอกลาได้แล้วกระมัง เผอิญว่าทางฝั่งนี้รีบเดินทาง"ซวนเซียงเฉินไม่ละสายตาจากคนงาม "ข้ารอเจ้ามานานเหลือเกิน รอวันที่เจ้าจะนำป้ายประจำตัวข้ามาคืนเพื่อประลองกัน"ไป๋ซีหลางแค่นเสียง "ป้ายถูกๆ ของเจ้า หยูหยางวางทิ้งไว้บนโต๊ะในโรงชาตั้งแต่วันนั้นแล้ว"ซวนเซียงเฉินรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่เขายังคงเกาะกุมความหวังที่สักวันจะได้พบเจอคนในดวงใจอีกครั้งรอบข้างเริ่มมีผู้คนหยุดยืนมองดูพวกเขาพลางกระซิบกระซาบกัน ประมุขน้อยซวนดึงดูดสายตาผู้คนได้มากมายอยู่เป็นทุนเดิม

เหลยเทียนอวิ๋นปรายตามองเทพเซียนสิบกว่าตนที่ขยับใกล้เข้ามาทุกขณะ มังกรเมฆาจับไหล่ของผู้เยาว์ให้หันมาเผชิญหน้ากับตน "ไม่มีเวลาแล้ว จงฟัง ข้ามีชีวิตมานาน แต่ไม่เคยมีบุตรหลาน การเฝ้ารอเจ้ามาพูดคุยที่ใต้ต้นไป๋กั่ว จ้องมองเหล่าม่านฝึกกระบี่ให้เจ้าคงเหมือนกับการเฝ้าดูบุตรเติบโตกระมัง ก่อนหน้านี้ข้าเป็นห่วงเหล่าม่านนัก ความสงบของเขานิ่งไปมากกว่าปกติจนน่ากลัวเหมือนพร้อมจะจากไปได้ทุกเมื่อ หากเหล่าม่านจากไปข้าย่อมไม่อยู่ต่อ ก่อนหน้านี้ก็เตรียมพร้อมที่จะจากไปพร้อมกับเขาแล้ว แต่พอเจ้ามาความสงบของเหล่าม่านก็กลับมามีลมหายใจดังเดิม ขอบคุณเจ้าที่ช่วยต่อชีวิตให้กับเขา แน่นอนให้กับข้าด้วย ไปเถอะ บุตรแห่งข้า จงมีชีวิตอยู่ต่อให้ดี"ตลอดสามปีที่อยู่ด้วยกันนับเป็นเวลาเพียงสั้นๆ ไม่กี่ชั่วลมหายใจสำหรับเทพทั้งสอง แต่สำหรับเจียงหยูหยางนั้นคือช่วงเวลาสำคัญในชีวิต ช่วงเวลาที่เขาได้ผ่านพ้นจาาการเป็นเด็กก้าวขึ้นสู่การเป็นผู้ใหญ่ และช่วงเวลาเหล่านั้นก็มีเทพทั้งสองคอยค้ำจุนอยู่ด้วยกันมานาน เหลยเทียนอวิ๋นไม่เคยพูดกับเขายาวขนาดนี้มาก่อน เมื่อพูดออกมากลับเป็นความในใจที่จริงใจเสียจนสั่นสะเทือนความสงบนิ่งในใจของเจียงหยู

ผ้าเช็ดหน้าสีดำปักดิ้นทองดันเข้ามาปาดหน้าเจียงหยูหมิง"เช็ดหน้าเสีย ร้องเป็นเด็ก ดูไม่ได้""ลั่วถิงลู่!"เจียงหยูหมิงสะบัดหน้าหนี บนฟ้านอกขอบเขตข่ายอาคมเหวินฝางซื่อป่าวก็เกิดเสียงดังกัมปนาท ฟ้าครึ้มเมฆเคลื่อน เซียนนับสิบที่ไล่ตามเจียงหยูหยางหลุดพ้นจากอาคมแล้ว บัดนี้พวกเขากระจ่างแจ้ง ขอเพียงไม่เข้าไปในอาณาเขตก็จะไม่เหลวแหลกกลายเป็นน้ำหมึกที่โดนฝนเพื่อแต่งแต้มบนหน้ากระดาษ"เซียนน้ำหมึกดำ เว่ยเฮ่ย เจ้ากล้าเป็นปรปักษ์กับสวรรค์รึ!""ผู้ใดทำร้ายน้องข้า ข้าเป็นปรปักษ์กับผู้นั้น!"เจียงหยูหมิงลอยขึ้นไปบนฟ้า ลั่วถิงลู่สบถก่อนจะขี่หงโฉวตามขึ้นไปไม่ให้หลุดระยะร้อยจั้งสองมือที่พันวนไปด้วยปราณสีน้ำหมึกเจือจางหงายขึ้นยกไว้ข้างตัว ไอเซียนแผ่กำจรสร้างความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ในใจผู้ที่อยู่เบื้องล่าง แต่ปราณของเขากลับเป็นสีดำสนิทเหมือนกับของมารปีศาจ ผมสีอ่อนพัดปลิว จากโคนถึงปลายน้ำหมึกไล่อาบย้อมจนดำทั่วทั้งเส้นก่อนจะแผ่ขยายยืดยาวออกเป็นวงกว้าง แววในดวงตาหายไป ถูกแทนที่ด้วยน้ำหมึกหยดลงไปก่อนที่น้ำหมึกหยดนั้นจะย้อมนัยน์สีน้ำตาลเข้มจนดำสนิทไม่ต่างจากเส้นผมดวงตาเป็นแท่นฝน เส้นผมเป็นน้ำหมึก ผิวกายเป็นกระดาษ

"หากเขาเป็นเซียนจริง" เสียงหนึ่งดึงให้ทุกคนหลุดจากภวังค์ความคิด ท้องพระโรงเงียบกริบแม้แต่ตะเกียงยังไม่กล้าส่งเสียงปะทุ เป็นเสนาบดีฝ่ายซ้าย ว่านตงซื่อ ว่านตงซื่อผู้นี้เป็นกุนซือที่ติดตามกุ่ยฉื่อหวงตี้มาตั้งแต่สมัยเป็นโหวแม่ทัพปราบกบฏ ว่ากันว่าการปราบกบฏครั้งนั้นรวมถึงสงครามตัดหางเต่าประสบความสำเร็จได้ด้วยกลยุทธ์ของว่านตงซื่อผู้นี้ อีกทั้งการบริหารบ้านเมืองก็ไม่ขาดตกบกพร่องเป็นที่เคารพนับถือของทั้งขุนนางท้องถิ่นเดิม ขุนนางใหม่และฝั่งแม่ทัพอีกด้วย ว่านตงซื่อยังวางตัวเป็นกลางไม่ฝักใฝ่ทั้งไท่จื่อและองค์ชายรอง แสดงจุดยืนรับใช้เพียงองค์หวงตี้เท่านั้น"หากเขาเป็นเซียนจริง ก็ควรส่งไปจัดการเรื่องนั้น เรื่องที่ชาวบ้านทั้งเมืองหลวงและสามเมืองใกล้เคียงร้องทุกข์มาไม่ขาดสาย ส่งคนไปมากเท่าใดไม่เคยกลับมา ประตูปีศาจ"ทั้งท้องพระโรงเงียบสนิท ไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้ง อีกทั้งการจัดการเช่นนี้ก็ดูจะเหมาะสมดี เมื่อไม่นานมานี้มีเรื่องร้องทุกข์จากชาวบ้านสี่เมืองรอบป่าปฐพีเยือกแข็งเข้ามายังศาลและที่ว่าการมากมาย ทั้งหมดมีเนื้อหาคือมีปีศาจออกมาสร้างความเดือดร้อน คร่าชีวิตผู้คน ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมามีราษฎรเสียชีวิต