All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 121 - Chapter 130

เข้าสู่เขตป่าความเงียบก็เข้าครอบงำ แม้แต้เสียงนกกาเสียงแมลงก็ยากที่จะได้ยิน ทุกคนระวังฝีเท้าไม่ให้เกิดเสียงดังเกินไปและไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ ยิ่งถลำลึกไอเย็นและปราณดินก็ยิ่งเข้มข้นมากจนหนาวสั่น ผู้ติดตามที่ต้องโคจรลมปราณห่อหุ้มตัวเอาไว้ชั้นหนึ่งเพื่อปกป้องร่างกายจากสภาพอากาศต่างก็นับถือหม่าถงที่เป็นมนุษย์ธรรมดาและใส่เสื้อน้อยชิ้นแต่ยังเดินเหินอยู่ได้อย่างสบายๆเขตหนึ่งเดิมก็เป็นเขตปลอดภัย ระหว่างทางมีเพียงสัตว์ป่าน้อยใหญ่โผล่มาให้เห็นเป็นบางครั้งจึงผ่านพ้นไปอย่างง่ายดาย เมื่อเข้าใกล้เขตสองจึงได้ยินเสียงธารน้ำไหลเชี่ยวกรากที่มาพร้อมกับไอเย็นและลมหนาวที่มากขึ้น ข้ามพ้นเขตไปยังเขตสองจึงได้เจอแม่น้ำลมหิมะที่ไหลมาจากยอดเขาหนันซาน แม่น้ำไหลเชี่ยวที่ภายในมีน้ำแข็งมากเสียยิ่งกว่าน้ำ ตามทางน้ำไหลยังแฝงไว้ด้วยลมพายุหิมะอันหนาวเหน็บจากยอดเขาหนันซาน"เดินตามแม่น้ำลมหิมะไปก็จะเข้าสู่เขตสามพ่ะย่ะค่ะ" หม่าถงบอกกับคณะเดินทางคณะไท่จื่อจึงเดินในป่ารกชัฏเลียบไปกับทางน้ำไหล หากใกล้เกินไปก็จะโดนไอเย็นจนตัวแข็งไปหมดจึงได้แต่ยอมเสี่ยงโดนพืชเซียนโจมตีในป่า"ฝ่าบาท ที่นี่เงียบเกินไปหรือไม่ จนตอนนี้ยังไม่เห็นพ

ลั่วถิงลู่ตามเส้นด้ายแดงเข้าไปในความมืด กลับพบเจียงหยูหมิงยืนกุมท้องหัวเราะอยู่ "เกิดอะไรขึ้น?""ฮ่าๆๆ โอ้ เจ้าไม่เห็นสินะ ฮ่าๆ" เจียงหยูหมิงเช็ดน้ำตาไปมือก็โบกปัดไปมาไอดำตรงหน้าเหมือนถูกแหวกออกจางหายไปด้านข้าง ตรงหน้าจึงปรากฏจงหลินอี้กำลังดึงหูใบใหญ่ทั้งสองข้างของจิ้งจอกตัวน้อยสีขาวปุกปุยน่ารักไปหมด เสียแต่ใบหูถูกดึงไปข้างหลังเสียแรงจนตาถลน ในขณะที่จิ้งจอกน้อยเองก็ใช้สองหางอุดรูจมูกของจงหลินอี้ ปากก็แทะหัวเขาไม่ยอมหยุด"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ เจ้าตัวน่าตายนี่!""ยังไม่รีบเผยร่างที่แท้จริงออกมาอีก งั้นก็โดนข้ากัดตายไปทั้งอย่างนี้ซะเถอะ!"ลั่วถิงลู่จ้องภาพตรงหน้าด้วยแววตาเฉยเมย จงหลินอี้ถูกอุดจมูกจนน้ำหูน้ำตาไหล ส่วนจิ้งจอกน้อยก็ตาถลนจนจะหลุดจากเบ้า เจียงหยูหมิงหัวเราะชอบใจตบเข่าดังป้าบ ผู้ติดตามอีกสองคนที่ตามมาถึงเห็นภาพตรงหน้าก็ร่วมวงหัวเราะไปกับเขาด้วย"พวกเจ้าตรงนั้นยังไม่รีบมาช่วยกันอีก ยังเป็นพี่น้องกันอยู่หรือไม่!" จงหลินอี้ทนสภาพอัปยศนี้ไม่ได้ แต่เจ้าจิ้งจอกน้อยก็เกาะติดเขาเหนียวหนึบเสียยิ่งกว่าทากาวจิ้งจอกน้อยได้ยินเสียงหัวเราะก็ถูกหันเหความสนใจทำจมูกฟุดฟิด "พวกเจ้าเองก็เป็นปีศ

บทที่ 64ขบวนเจ้าสาวเมืองหลวงแดนปีศาจจิ้งจอกเจริญรุ่งเรืองไม่ต่างจากแดนมนุษย์ ท้องถนนคลาคล่ำไปด้วยร้านรวงและหอสุรา ทว่าอาหารและเครื่องประดับที่วางขายข้างทางมีสีสันและรูปแบบการนำเสนอที่แตกต่างจากในเมืองมนุษย์โดยสิ้นเชิง พ่อค้าแม่ค้าปีศาจต่างก็กวักมือร้องเรียกลูกค้าอย่างขยันแข็งขัน ปีศาจเดินสวนกันไปมาเต็มถนนสายใหญ่ ส่วนใหญ่เป็นจิ้งจอกแดงและจิ้งจอกเหลืองในร่างกึ่งมนุษย์ตามที่จิ้งจอกน้อยบอก ในจิ้งจอกเหล่านั้นมีเพียงหนึ่งหาง ส่วนสองหางขึ้นไปมีเพียงหนึ่งส่วน แต่ละตนล้วนดูโดดเด่นสะดุดตา ไม่งามล้ำก็มีพลังแก่กล้า นอกเหนือจากเผ่าปีศาจจิ้งจอกยังมีปีศาจแรด ปีศาจวัว ปีศาจแมวโผล่มาให้เห็นอยู่เรื่อยๆ บางทีก็จะเห็นภูตผีลอยผ่านสร้างความหวาดกลัวให้กับปีศาจเด็กที่มาใช้ถนนสัญจรกับครอบครัวสภาพโดยรวมไม่เหมือนดินแดนที่เพิ่งแพ้สงครามมาสักนิด เว้นก็เสียแต่ปีศาจทุกตนล้วนแต่งกายด้วยชุดสีดำ ใบหน้าเศร้าสร้อยราวกับกำลังไว้ทุกข์ เสียงตะโกนเรียกลูกค้าฟังดูอีกทีก็หาได้มีความกระตือรือร้นแบบที่ควรจะเป็น ในอากาศสีชาดยังแฝงไปด้วยความเศร้าหมองขมุกขมัวของผู้คน หอสุรา หอนางโลมแทบทุกที่ปิดทำการ บางตนเหลือบมาเห็นปีศาจจิ้งจอ

บทที่ 65พี่สะใภ้ใหญ่ ล่วงเกินท่านแล้ว!ผู้ติดตามคณะไท่จื่อแต่ละคนอ้าปากตาค้าง จิตใจฮึกเหิมที่พร้อมจะต่อสู้สุดใจเพื่อช่วยพวกพ้องสับสนไปชั่วขณะถ้ำที่พวกเขาบุกเข้ามาตกแต่งหรูหราเต็มไปด้วยสีของดอกไห่ถังและของประดับตกแต่งลวดลายดอกไห่ถัง พื้นปูพรมขนสัตว์สีแดงนุ่มฟูจนห้าคนที่ใส่รองเท้าหนังบุกเข้ามาไม่กล้าเหยียบต่อ กลางถ้ำมีคนผู้หนึ่งถูกมัดไว้บนเก้าอี้บุผ้าขนสัตว์นุ่มสบาย เป็นหลิวจิ่นเหอที่ทั้งตัวถูกพันด้วยเชือกเส้นเล็กมัดตรึงเขาไว้กับเก้าอี้ แต่ที่น่าตกตะลึงก็คือใบหน้าของหลิวจิ่นเหอถูกประคองไว้ด้วยสองมือขาวบอบบางราวแก้วกระเบื้อง เล็บทั้งสิบแม้แหลมคมอย่างสัตว์ป่าแต่ถูกตัดแต่งมาอย่างดีจนงดงามไร้พิษสง เป็นปีศาจจิ้งจอกสาวโฉมสะคราญ รูปร่างอรชรมีน้ำมีนวลน่าหลงใหล เรียวขาขาวอวบอิ่มถูกยกขึ้นผ่านชายกระโปรงตัดสั้นเพื่อความสะดวกในการเคลื่อนไหว ด้านหลังยังโผล่หางสีเทาสี่หางปัดไปมาอย่างตื่นเต้นดีใจ ดวงหน้าจิ้มลิ้มยื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าที่นางประคองไว้อยู่จนอีกนิดก็จะสัมผัสกันอยู่แล้วปีศาจจิ้งจอกสาวหันมาตวาดใส่ผู้บุกรุกด้วยความเกรี้ยวกราด "ใครบังอาจกล้ามาขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้ากับพี่จิ่นเหอ ยังไม่รีบไสหั

บทที่ 66ออกจากการจำศีล เว่ยไป๋ลาป่วย"ทูลฝ่าบาท นี่เป็นรายงานจากสายลับของเราในแคว้นเสวียนอู่ ขณะนี้กลุ่มกบฏขาขวาหน้าได้รวมตัวขึ้นอีกครั้ง ต่อต้านเจ้าเมืองคนใหม่จนยึดครองดินแดนขาขวาหน้าของเสวียนอู่ไปได้บางส่วน ฉีจวิ้นหวางถูกจับตัวไปเป็นตัวประกัน ราชสำนักยุ่งวุ่นวายกับการเตรียมการกำจัดกลุ่มกบฏให้สิ้นซาก คาดว่าคงไม่มีเวลามาสนใจเกาะกุยเหว่ยของเราอย่างน้อยก็อีกสองปีพ่ะย่ะค่ะ""นับเป็นเรื่องดี" กุ่ยฉื่อหวงตี้แม้จะตรัสเช่นนั้น แต่กลับถอนหายใจออกมา เดิมทีผู้ที่ปราบปรามกบฏขาขวาหน้าในครั้งแรกก็คือตระกูลลั่วของพวกเขา คราวนี้อีกฝ่ายกำลังจะถูกสังหารบังคับทำลายบ้านเกิดอีกคราตัวเขากลับมองว่าเป็นเรื่องดี ตัวเขาช่างเป็นคนใจบาปจนในใจยังยอมรับตัวเองไม่ได้"สองปีไม่นับเป็นเวลาอะไรเลยฝ่าบาท เกาะกุยเหว่ยของเราต้องเตรียมพร้อมรับมือนะพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางพลเรือนผู้หนึ่งกล่าวขึ้น"แล้วที่พลทหารทำอยู่ทุกวันนี้ท่านเห็นเป็นการละเล่นของเด็กรึ หากไม่ใช่เตรียมพร้อมรับมือกับศัตรูก็ถือว่ากินเบี้ยหวัดเสียเปล่าแล้ว!" ขุนนางแม่ทัพที่ตามมากับตระกูลลั่วบัดนี้ควบตำแหน่งโหวขัดขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว แม้ในยามสงบทหารทุกนายก็ไม่เคยหย