บททั้งหมดของ กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: บทที่ 131 - บทที่ 140

ไป๋ซีหลางก้มลงประกบริมฝีปาก เขาอ้อยอิ่งอยู่บนริมฝีปากนุ่มก่อนจากขบเม้มเนิบช้า ลิ้นที่เย็นชืดหลังจากดึงไฟวิญญาณออกจากแก่นจนหมดแตะแผ่วเบาอย่างขออนุญาต เจียงหยูหยางก็ไม่ขัดขวางเขา อ้าปากรับการรุกรานของลิ้นเย็นที่เข้ามากวาดชอนไชทุกซอกโพรง ลิ้มรสหวานละมุนอันแสนคิดถึง กอบโกยความอบอุ่นที่คอยต่อไฟแห่งชีวิตให้กับเขา ลิ้นเย็นเกี่ยวกระหวัดชักชวนลิ้นอุ่นให้เข้ามาร่วมพัวพัน สองร่างเกี่ยวพันโอบรัดกันอยู่ท่ามกลางพายุหิมะเนิ่นนานจนเจียงหยูหยางเริ่มขาดอากาศหายใจ ไป๋ซีหลางจึงถอนจูบออก ไม่ปล่อยให้เขาได้พักนาน ก็ประกบปากลงมาครั้งแล้วครั้งเล่าให้สมกับความคิดถึงคะนึงหา"...พอ...พอแล้ว" เจียงหยูหยางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ดวงหน้างามล้ำแดงระเรื่อ ที่มุมปากยังมีสายใยเส้นบางเชื่อมโยงไปยังมุมปากอีกคู่หนึ่ง"ได้" ไป๋ซีหลางตอบเสียงแหบพร่า เขาเลียเส้นน้ำออกจากมุมปากเจ้านายก่อนจะผละออกมา กักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมกอดแทนเจียงหยูหยางกระตุกเสื้อของจิ้งจอก "ไป๋ซีหลาง เราต้องรีบไปแล้ว"ไป๋ซีหลางขมวดคิ้วมุ่น เขายังไม่ได้ใช้ชีวิตบนยอดเขาหนันซานกับเจ้านายหลังจากกลับมาเลยด้วยซ้ำ แต่ท่าทางน่าเอ็นดูของเจ้านายช่วยคลายความไม่พอใจลง

บทที่ 68เสียงเพรียกจากนรก หลังเหมาห้องชั้นสามทั้งชั้นอันเป็นชั้นสูงสุดของโรงเตี๊ยมแห่งนี้แล้ว ในเมื่อโรงเตี๊ยมปากเต่าเป็นสถานที่รวบรวมผู้ที่ตกลงมาในทางน้ำทิ้ง ลั่วถิงลู่จึงสอบถามข้อมูลจากเถ้าแก่เสียน"ข้าเองก็ไม่ค่อยจะรู้อะไรมาก รู้เพียงทุกคนและทุกตนบอกว่าถูกลมหมุนดูดมา รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่อยู่ที่นี่แล้ว" คำตอบที่ได้จากเถ้าแก่เสียนไม่เพียงพอนักเขาจึงแนะนำ "หากพวกท่านต้องการข้อมูล ทางปากเต่าเรายังได้รับเกียรติจากผู้อาวุโสจ้าว แห่งสำนักบรรพตหมื่นมรรคาจากแคว้นไป๋หู่เปิดสาขาหอสุราเซียนเมามายขึ้นที่นี่""เซียนสุรามาเปิดสาขาไกลถึงที่นี่เลยรึ?""หอสุราเซียนเมามายนั้นกว้างขวางนัก ทั่วทั้งสี่แคว้นไม่มีที่ใดที่ตระกูลจ้าวไปไม่ถึง อย่างที่รู้กันหอสุราเซียนเมามายของผู้อาวุโสจ้าวนอกจากจะขายสุราชั้นเลิศแล้วยังขายข้อมูลอีกด้วย" เถ้าแก่เสียนโผล่ศีรษะออกนอกหน้าต่างแล้วแหงนขึ้นมองหินย้อยแท่งใหญ่ที่สุดตรงใจกลางถ้ำ ใต้หินย้อยแท่งนั้นยังมีแอ่งรองรับน้ำเป็นชั้นๆ ไล่เรียงลงมาดั่งน้ำตก ชาวปากเต่าใช้น้ำที่หยดลงมาจากแท่งหินย้อยนี้ต่างนาฬิกาน้ำ "ตอนนี้เพิ่งเป็นยามซื่อ[1] พวกท่านพักผ่อนกันก่อนเถิด กว่าห

บทที่ 69หอสุราเซียนเมามายน้ำใสหยดลงมาจากปลายหินย้อยแท่งยักษ์ ยามซวีมาถึงแล้วคณะของลั่วถิงลู่แต่งกายด้วยชุดลำลองพลิ้วไหวแต่ทะมัดทะแมงแบบที่ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปมักสวมกัน ดาบประจำกายห้อยไว้ที่ข้างเอวอย่างเปิดเผย ลั่วถิงลู่ต้องการให้พวกเขาดูเหมือนผู้บำเพ็ญเพียรที่เดินทางมาซื้อสินค้าในดินแดนตลาดมืดระหว่างเผ่าพันธุ์แห่งนี้เจียงหยูหมิงยังเอาขลุ่ยฉวี่ซิ่นห้อยไว้ต่างดาบ เขากลัวว่าหากวางไว้ในโรงเตี๊ยมแล้วเจ้าขลุ่ยตื่นมาไม่พบใครเข้าจะวุ่นวายเลยพกไปด้วยหอสุราเซียนเมามายอยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยมปากเต่ามากนัก เดินถัดไปไม่กี่ช่วงถนนก็ถึง อีกทั้งหอแห่งนี้ยังมองหาได้ไม่ยาก เนื่องจากเป็นอาคารที่มีความสูงที่สุดในถ้ำแห่งปากเต่านี้ และยังมีรูปแบบการสร้าง การประดับตกแต่งที่ดูหรูหราดึงดูดสายตาแตกต่างจากร้านกึ่งบ้านเรือนของคนที่นี่นักคณะไท่จื่อเดินไปในฝูงชนคลาคล่ำอย่างไม่รีบร้อน พวกเขาถือโอกาสสำรวจผู้คน ปีศาจ และสินค้ามากมายที่นำมาวางขายตลอดทางจนมาถึงหอสูงชะลูดสร้างขึ้นจากไม้เนื้อแดง ห้อยระโยงระยางตกแต่งด้วยผ้าสีม่วง ขาว และดำปลิวสไวเจียงหยูหมิงแหงนหน้าอ่านป้ายอีกครั้ง คำว่า 'หอสุราเซียนเมามาย' ลอยเด่นหร

บทที่ 70ข่าวแลกข่าว ข้อมูลแลกข้อมูล"อาเจี่ยบอกว่าเจ้าต้องการความช่วยเหลือจากข้า"เด็กชายตัวน้อยใช้ดวงตาสีเขียวหยกจ้องมองเจียงหยูหมิง อย่างรอคอยทำเอาเจียงหยูหมิงปฏิเสธเขาไม่ลง"เอ่อ...คือ..."แต่เขาไม่มีอะไรให้เด็กคนนี้ช่วยนี่นา! นี่ไม่ใช่แค่ข้ออ้างของผู้ใหญ่เวลาบอกให้บุตรหลานไปหาอะไรเล่นระหว่างรอตนทำธุระอยู่หรอกรึ? แล้วเขาต้องตอบกลับไปว่าอะไรเล่า?!นางโลมนางหนึ่งที่ทำหน้าที่รินสุราให้กับเจียงหยูหมิงก่อนหน้านี้เห็นเขาต้องการความช่วยเหลือจึงเดินเข้ามา "เรียนเซียนจวิน ท่านนี้คือคุณชายน้อยจ้าวเทียนเป่า แม้ท่านจะเห็นว่าเขามีรูปลักษณ์เหมือนเด็กอายุห้าหกขวบ แต่แท้จริงแล้วคุณชายน้อยมีอายุอานามได้ยี่สิบกว่าปีแล้ว เพียงแต่ร่างกายหยุดเจริญเติบโตมาช้านาน อีกทั้งคุณชายน้อยยังได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์อาคมอีกด้วย ที่ผู้อาวุโสจ้าวพูดคงจะหมายถึงเรื่องอาคมกระมัง"เจียงหยูหมิงได้ฟังว่าเด็กน้อยตรงหน้ามีอายุมากกว่าตนเสียอีกก็เบิกตาโตมองดูเขาให้ดีๆ อีกครั้ง "เจ้า...อายุยี่สิบกว่าปีแล้ว?"จ้าวเทียนเป่าพยักหน้ายืนยัน "ถูกแล้ว""เอ่อ...อืม เออ...จะว่าอย่างไรดี งั้นข้าต้องเรียกเจ้าว่าผู้อาวุโสด้วยหรือไม่?""ไม

บทที่ 71กบฏขาขวาหน้าจงหลินอี้นั่งลงตรงข้ามกับชายที่เปิดประตูเชิญเขาเข้ามา คนผู้นี้ดูเผินๆ แล้วไม่ต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรทั่วไป เขารวบผมสูง ไว้หนวดเคราสั้น ผิวขึ้นสีเล็กน้อยอย่างคนกรำแดดกรำฝน ข้างกายห้อยกระบี่ ธรรมดาสามัญเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีที่ใดพาให้สงสัยเลย"ข้ามีนามว่าสวีหยวน เป็นผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัด เดิมบ้านเกิดอยู่ที่ดินแดนขาขวาหน้า แต่ก็อย่างที่เจ้ารู้ ภายหลังจากเกิดสงครามปราบกบฏข้าจึงร่อนเร่พเนจรไปทั่วจนมาเจอดินแดนปากเต่าแห่งนี้" สวีหยวนแนะนำตัวเองแล้วก็รินสุราส่งกับแกล้มไปให้จงหลินอี้ "เจ้าเล่า? น้องชาย""เจ้าบอกว่าอยากพบข้าแต่แม้แต่ชื่อข้าเจ้าก็ไม่รู้รึ?" จงหลินอี้ถามกลับอย่างระแวดระวัง แม้คนผู้นี้จะดูไร้พิษภัยแต่ก็ทำตัวลึกลับยิ่งนักสวีหยวนหัวเราะร่า "ที่ข้าไม่รู้คือนามที่เจ้าใช้อยู่ในตอนนี้ หลินอี้"จงหลินอี้เบิกตาโพลงด้วยความตกใจก่อนจะรีบเก็บอาการกลับลงไปอย่างรวดเร็ว "หลินอี้คือชื่อของข้าจริง สกุลคือจง จงหลินอี้"สวีหยวนกลับดูไม่ค่อยพอใจในคำตอบ "จงหลินอี้สินะ แต่เจ้าจะคิดน้อยเกินไปหรือไม่ ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย ข้าล่ะสงสัยจริงๆ ว่าเจ้ายังเอาตัวรอดอยู่ใต้จมูกเสือด้วยนา