All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 141 - Chapter 150

"จากนั้นแคว้นเสวียนอู่ก็เกิดความขัดแย้งภายในกันอย่างรุนแรงมาโดยตลอด การต่อสู้เพื่อแย่งชิงบัลลังก์จากเหล่าทายาทและตระกูลต่างๆ ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนต้องมีผู้ถูกกำจัด ก่อนหน้านั้นก็มีเหยื่อรายแรกคือตระกูลหลิน"จงหลินอี้กำหมัดแน่น เขารู้ดีว่าทำไมตระกูลหลินถึงโดนหมายหัวเป็นรายแรก เพราะบิดาเป็นแม่ทัพผู้เก่งกล้ามีทหารใต้อาณัติมากมายที่สั่งสมมาจากการร่วมทำศึกรับใช้เสวียนจวินหวงตี้ แต่กลับถูกส่งให้ไปปกครองไกลถึงดินแดนขาขวาหน้า ห่างจากขุมพลังที่ภักดีต่อตน เป็นเพราะมารดาเขาคือองค์หญิงสามน้องสาวร่วมมารดากับเสวียนจวินหวงตี้ที่ได้รับความโปรดปรานจากไท่โฮ่วน้อยที่สุดในบรรดาพี่น้องด้วยกันเองแม้จะเป็นธิดาที่ไท่โฮ่วให้กำเนิดมาด้วยตนเองก็ตาม และเพราะเขามีอายุน้อยที่สุดในบรรดาเชื้อพระวงศ์รุ่นเดียวกัน ในขณะที่เขากำลังฝึกเดินพี่น้องคนอื่นก็เริ่มการแย่งชิงอำนาจกันไปแล้วความอ่อนแอไร้ซึ่งที่พึ่งพานี้ทำให้ง่ายต่อการลบล้างออกไปจากเส้นทางแห่งการแก่งแย่ง เป็นตัวอย่างเอาไว้ให้หวงตี้ได้แสดงถึงพระราชอำนาจ และเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งทั้งมวลตระกูลหลินผู้จงรักภักดีเป็นได้เพียงเบี้ยหมากที่ถูกใช้แล้วท

เจียงหยูหมิงนิ่งฟังอยู่เงียบๆ ในใจของเขากลับไม่อาจปกปิดความเศร้าสงสารที่ท่วมท้นจนไม่อาจเก็บงำจากเส้นด้ายแดงได้คนคนนี้ ทั้งๆ ที่แสดงออกต่อผู้คนอย่างโหดร้ายเย็นชาจนชาวเมืองต่างก็เรียกเขากันว่าไท่จื่ออำมหิต แต่เหตุใดไท่จื่ออำมหิตผู้นี้จึงไม่เคยคิดถึงตัวเองเลยเล่า เพื่อผู้คนที่เขาไม่เคยแม้แต่จะพูดคุยด้วยสักประโยคเขากลับยอมสละตำแหน่งอันมีอำนาจสูงสุดไปให้กับน้องชายที่เจอหน้ากันเป็นอันต้องหาเรื่องมาเล่นงาน เสียสละซึ่งการมีทายาทสืบตระกูลผิดบาปต่อบรรพบุรุษ เสียสละชีวิตส่วนตัวเพื่อเป็นกระบี่ในที่มืดฟาดฟันศัตรูแห่งแว่นแคว้นโดยไม่เรียกร้องการสรรเสริญแล้วชีวิตของเจ้าเล่า...ลั่วถิงลู่?ลั่วถิงลู่รู้สึกได้ถึงความเศร้าที่อัดแน่นผ่านเส้นด้ายจนเขามึนชา แต่ที่เขาพูดทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะต้องการให้คนรักสงสารเห็นใจ "ทีนี้เจ้าคงถามได้แล้วกระมัง""ถามอะไร?" ดวงตารื้นน้ำช้อนขึ้นสบตาดวงตาที่เคยเยียบเย็น แต่ตอนนี้ชั้นน้ำแข็งที่เคลือบไว้หลอมละลายไปจนหมด เหลือเพียงความอบอุ่นแห่งวสันตฤดู"ถามเสียสิ ถามสิ่งที่เจ้าไม่เคยถาม ถามใจของเจ้าเสียตอนนี้ว่าแท้จริงรู้สึกยังไงกับข้า"ฝ่ายที่มึนชากลายเป็นเจียงหยูหมิง ความรู้

"คุณชายท่านนี้ แม้ตอนนี้ท่านจะแข็งแรงดี แต่ข้าก็ยังไม่ทราบต้นสายปลายเหตุแห่งอาการของท่าน ในฐานะหมอข้าขอแนะนำให้ท่านอยู่สังเกตอาการที่นี่ก่อนขอรับ" ท่านหมอกวงตรวจชีพจรเขาเสร็จก็กล่าวขึ้น แพทย์อย่างเขาย่อมไม่ปรารถนาให้ผู้ไข้ต้องมาอาการทรุดลงหลังพ้นมือของตนไป"แต่..." เจียงหยูหมิงเหลือบมองอีกสองคนที่จ้องกันเขม็งจนเหลือเพียงหยิบอาวุธออกมาก็เท่านั้น เขาป้องปากกระซิบกับหมอกวง "ท่านหมอ ท่านดูสิ หากอยู่นานกว่านี้มีหวังพันธมิตรล่มสลายก่อนจะได้สู้เป็นแน่""เจียงหยูหมิง ข้าได้ยินที่เจ้าพูดทุกคำ" ลั่วถิงลู่กล่าวเสียงเย็น"ข้าควบคุมตัวเองได้เป็นอย่างดี เรื่องงานเรื่องส่วนตัวย่อมต้องแยกแยะไม่ปะปน หากพันธมิตรจะล่มสลายผู้ที่ทำเห็นจะเป็นทางฝั่งไท่จื่อของเจ้าเสียมากกว่า" คุณชายซางละสายตาหันมาคลี่ยิ้มให้กับเจียงหยูหมิง ดวงตาลึกล้ำของเขากลับมาอ่อนโยนน่าค้นหาเฉกเช่นเดิมลั่วถิงลู่เห็นดังนั้นยิ่งไม่พอใจผุดลุกขึ้นยืน เจียงหยูหมิงรีบดึงห้ามเขาไว้ก่อนที่เรื่องจะบานปลาย'ลั่วถิงลู่ เจ้าใจเย็นหน่อย! นั่นผู้นำพันธมิตรของเกาะกุยเหว่ยของเจ้านะ' เจียงหยูหมิงส่งกระแสจิตไปหาเขา ลั่วถิงลู่ไม่ได้ตอบกลับมา เขายังมีท่าที

"ฟูเหริน? ซือจุนไปรักกับมนุษย์ตั้งแต่เมื่อใด?"กลับเป็นเจียงหยูหยางที่ตะลึงงัน เดิมทีสัมผัสจากวิญญาณของคนผู้นี้คือมนุษย์ แต่เมื่อเห็นใบหูหมาป่าบนศีรษะจึงนึกว่าเป็นสัตว์เซียน แต่ไป๋ซีหลางเรียกเขาว่ามนุษย์ หากเป็นมนุษย์จริง เหตุใดจึงมีใบหูของหมาป่าโลกันตร์ได้เล่า?"เจ้าคงมาเยี่ยมอาเฟิ่ง ข้าพูดคุยกับนางเสร็จพอดี เชิญตามสบาย" ชายผู้นั้นลุกขึ้นยืน กู่ฉินหายวับเข้าไปในร่างของเขา เขาเดินขึ้นมาจากหลุมด้วยฝีเท้าแผ่วเบานุ่มนวลไม่ทิ้งไว้แม้แต่เศษฝุ่นดินฟุ้งกระจาย เมื่อผ่านพ้นสุสานดวงตาก็กลับมายิบหยีใบหน้าประดับรอยยิ้มเจือจาง เขาพยักหน้าให้กับหรงเยี่ยที่ค้อมกายคำนับก่อนเดินจากไปอีกทางพร้อมกับชายหนุ่มอีกคนที่ยืนหลบมุมอยู่ก่อนหน้าพื้นที่หน้าป้ายศิลาสีแดงอ่อนว่างลง ไป๋ซีหลางจึงเดินลงหลุมไป"งั้นข้ารออยู่บนนี้นะ" เจียงหยูหยางปล่อยจิ้งจอกหิมะไป ช่วงเวลาที่จะได้รำลึกถึงบุคคลที่จากไปไป๋ซีหลางคงอยากจะได้เวลาส่วนตัวไป๋ซีหลางกลับเลื่อนมือมากอบกุมมือน้อยเอาไว้ "ไปกับข้า ได้หรือไม่?"เจียงหยูหยางคลี่ยิ้มอบอุ่นดั่งพระอาทิตย์ออกมา "แน่นอน"สองร่างจูงมือกันเดินลงไปในหลุม ทั้งสองคุกเข่าลงที่หน้าป้าย หรงเยี่ยหั

ไป๋ซีหลางอุ้มเจียงหยูหยางด้วยมือเดียวแล้วใช้อีกมือเช็ดน้ำตาให้กับร่างในอ้อมแขน "หยูหยาง ข้าขอโทษ""เจ้าขอโทษข้าทำไม?" เจียงหยูหยางยังคงน้ำตาไหลออกมาแม้ไร้เสียงสะอื้น อดีตอันน่าเจ็บปวดของไป๋ซีหลางสะเทือนใจของเขาจนไม่สามารถห้ามน้ำตาได้ เขาสงสารจิ้งจอกหิมะตัวน้อยของเขาเหลือเกิน ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมาไป๋ซีหลางต้องพบเจอขุมนรกแบบใดเจียงหยูหยางไม่อาจจินตนาการได้เลย"ข้าทำท่านร้องไห้""งั้นให้ข้าร้องแทนเจ้าดีหรือไม่? ถึงอย่างไรข้าก็ขี้แยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วไม่มีปัญหาหรอก"เจียงหยูหยางคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา แสงตะวันเจิดจ้าทำให้ดวงตาเฉียบแหลมของจิ้งจอกหิมะพร่ามัว ความขุ่นหมองในใจพลันสลายหายไปจนหมด เขาเหมือนกลับไปอยู่บนยอดเขาหนันซานกับเจ้านายอีกครั้ง กลับไปอยู่ที่บ้านของเขากับหยูหยางเสียงทรงพลังดุจพายุหิมะโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง "ย้อนความหลังกันเพียงเท่านี้ แก่นวิญญาณของเจ้ายังร้อนเกินกว่าที่จะควบคุม ไม่ว่าจะเป็นเขตแดนหิมะในส่วนของข้าหรือของนางก็ไม่มีผู้ใดยอมรับเจ้า ไสหัวไปซะ!"ลมหนาวเสียดกระดูกฟาดฟันออกจากปีกหิมะคู่มหึมา สัตว์อสูรที่อยู่ใกล้เร่งอพยพออกจากสนามต่อสู้ของผู้แข็งแกร่ง เขตแดนตอบรับคำ