Lahat ng Kabanata ng กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Kabanata 151 - Kabanata 160

ผู้ตอบกลับมิใช่ไป๋ซีหลางหรือเจียงหยูหยาง กองไฟห้าสีลุกพึ่บขึ้นหมุนวนเป็นทรงกลมดั่งไข่ที่สูงประมาณสามจั้ง เปลวไฟห้าสีหมุนวนรวดเร็วก่อนจะสลายไปเผยให้เห็นปีกนกนางแอ่นกางสยาย ภายในคือนกหุ้มไฟห้าสี ส่วนหัวมีลักษณะสง่างามเหมือนไก่ฟ้า ลำตัวอ้อนแอ้นเหมือนกับเป็ด หางพลิ้วสยายดั่งนกยูงรำแพนหาง ขาเรียวยาวดั่งนกกระเรียนยืนเทียบตลิ่ง ปากเป็นจะงอยงุ้มปลายเหมือนนกแก้ว ทั้งตัวห่อหุ้มด้วยขนนกฟูฟ่องสีดำ ขาว แดง เขียว และเหลืองปะปนกันไปอย่างกลมกลืนอันเป็นลักษณะของคุณธรรมห้าประการ เปลวไฟลุกโชนขึ้นมาตามสีของเส้นขนแต่ละเส้นร้อนแรงแผดเผาชั้นบรรยากาศโดยรอบจนบิดเบี้ยวเฟิ่งหวงปรากฏตัวแล้ว"เฟิ่งหวง ใช่เฟิ่งหวงหรือไม่?!""เจ้าแห่งไฟปรากฏตัวแล้ว!"ฝูงหมาป่าโลกันตร์แตกตื่นฮือฮากันยกใหญ่ รอบข้างเองก็เริ่มมีสัตว์อสูรน้อยใหญ่แห่งเขตแดนไฟทยอยวิ่งมาตามแรงดึงดูดแห่งพลังเปลวเพลิงอันร้อนแรง"ข้าสู้อุตส่าห์มาปรากฏตัวด้วยร่างจำแลงเล็กกระจ้อยนี่แล้วยังจะดึงดูดสหายตัวน้อยพวกนี้มาอีกหรือนี่ ไปๆ แยกย้ายกลับรังพวกเจ้าไปซะ" เฟิ่งหวงโบกปีกนางแอ่นติดเปลวไฟห้าสีไล่สัตว์อสูรธาตุไฟไป เมื่อเปลวไฟเหล่านั้นกระทบโดนสัตว์อสูรก็ซึมซับเข้า

บทที่ 79ข้าอยากใช้เวลาร่วมกับเจ้าให้มากกว่านี้"บอกเหวยซือมา อะไรทำให้เจ้าหลีกเลี่ยงที่จะกระตุ้นเพลิงในแก่นวิญญาณ"ศิษย์ใหม่ทั้งสามที่นั่งเรียงรายหน้ากระดานอยู่ตรงหน้านาง เฟิ่งหวงมองลั่วถิงลู่ที่นั่งอยู่ตำแหน่งท้ายสุด"เป็นเพราะเวลากระตุ้นธาตุไฟจะควบคุมสติได้ยาก ข้าไม่อยากถูกไออาฆาตของหงโฉวครอบงำ" ลั่วถิงลู่ควักหงโฉวออกมาจากถุงเฉียนคุน ศัสตราวุธทวนวงเดือนกรีดฟ้าตอบสนองต่อไฟร้อนแรงที่สุมขึ้นมาจากศิษย์พี่ทั้งสองและเจ้าแห่งไฟผู้เป็นอาจารย์ ไออาฆาตหนาแน่นแผ่กำจรจนเห็นเป็นไอสีดำขมุกขมัวลอยออกมาจากศัสตราวุธประจำตระกูลลั่วถิงลู่ยังไม่ลืม ในคุกวงกตใต้สมุทรเขาไม่ทันระวังถูกไออาฆาตของหงโฉวเข้าครอบงำจนไปทำร้ายเจียงหยูหมิงเข้า หลังจากนั้นเขาก็ระมัดระวังขึ้นหลายเท่า ยิ่งเขาฝึกตนจนมีระดับตบะสูงขึ้นแก่นวิญญาณของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่ง ไฟลุกโหมกระหน่ำรบกวนจนยากที่จะควบคุมจิตใจ ดังนั้นยิ่งเขาแข็งแกร่งจำนวนการนำหงโฉวออกมาใช้ก็ยิ่งลดลง"เป็นเช่นนี้เอง" เฟิ่งหวงพยักหน้าเข้าใจ"ศัสตราวุธของศิษย์น้องเล็กคล้ายอิ่นหนานของข้ายิ่งนัก" เมื่อเห็นหงโฉวก็ทำให้คุณชายเฟิงจูนึกถึงศัสตราวุธกู่ฉินของตนจึงเรียกมันออกมา สอง

บทที่ 81บทเรียนของเจ้าแห่งไฟเจียงหยูหมิงเหงื่อกายผุดพราย ความร้อนพุ่งทะยานจนทำให้ไม่สบายกายจึงยากต่อการตั้งสมาธิ เขาจมอยู่ในลูกแก้วสีดำอมเงินในตำแหน่งจุดตันเถียน เจียงหยูหมิงคอยแบ่งแยกสีเงินออกมาจากสีดำน้ำหมึก เมื่อสีเงินของพระจันทร์แยกออกมาเส้นหนึ่งก็กลายเป็นสีแดงฉานในคืนพระจันทร์โลหิต เจียงหยูหมิงรีบควบคุมให้เส้นปราณแดงฉานนั้นไหลไปตามช่องอกผ่านรอยแยกที่กลายมาเป็นแผลเป็น สุดท้ายก็ออกจากร่างของเขาไหลไปตามเส้นด้ายแดงที่ส่องแสงเฉิดฉายจนเด่นชัดขึ้นกว่าทุกทีเส้นด้ายแดงลำเลียงปราณร้อนระอุสายแล้วสายเล่า ลั่วถิงลู่รับเอาลมปราณของตนกลับคืนเข้าร่าง รวบรวมไว้ในแก่นวิญญาณที่เคยฉีกขาดจนมีความระแวงในตัวตามสัญชาตญาณ ในลูกแก้วแก่นวิญญาณของเขา น้ำหมึกดำถูกดันออกไปรอบนอกเหมือนเป็นชั้นปราการห่อหุ้มปราณดั้งเดิมของเขาไว้อีกชั้นก่อนจะถึงลูกแก้วใส ภายในเป็นเส้นลมปราณที่ค่อยๆ ไหลมารวมตัวกัน เมื่อสะสมมากเข้าพระจันทร์สีเงินก็มีสีเข้มขึ้นจนบัดนี้กลายเป็นพระจันทร์สีโลหิตไปแล้ว ความร้อนแผดเผาถูกส่งออกมาในรูปแบบของแสงจันทร์สาดส่องไปรอบทิศ ทั้งร่างของลั่วถิงลู่ร้อนรุ่มจนเหมือนเนื้อหนังจะสุกไหม้ รอบกายอากาศบิดเบ

บทที่ 82สำเร็จวิชา"ดูท่าทางฝั่งนั้นจะเอาจริงแล้วสินะ" คุณชายเฟิงจูมองร่างที่แพร่กระจายน้ำหมึกดำสู้อยู่กับเพลิงแห่งแก่นวิญญาณบนฟากฟ้าอยู่ไม่ไกล"อย่าว่อกแว่ก ตั้งใจฝึกในส่วนของเจ้าไปเสีย!" พัดใบกลมของเขาที่ถูกหวงยึดไปตีแสกเข้าที่กลางกระหม่อมระหว่างใบหูลุกไหม้ติดเพลิงทั้งสองข้างเฟิงจูลูบศีรษะของตัวเองปอยๆ "ข้ารู้แล้วๆ ซือจุนโปรดเมตตา"เฟิงจูกลับเข้าไปในกระแสลมปราณของตัวเองอย่างส่งๆ แน่นอนว่าการฝึกฝนนี้เขาต่อต้านสุดใจ ขอแค่ทำพอผ่านๆ ไปแล้วบอกว่าตนพยายามสุดความสามารถแล้วก็น่าจะเพียงพอแล้วใช่หรือไม่ หวังว่าเฟิ่งหวงจะผิดหวังในตัวเขาแล้วยอมจากไปแต่โดยดี ส่วนเหล่าเฟยก็คงแค่นเสียงด่าเขาว่าไร้สามารถแต่ก็คงไม่ตัดสัมพันธ์หรอกใช่ไหม?จิตใจของเฟิงจูลอยเอื่อยไปตามกระแสแห่งทองคำบริสุทธิ์หลอมเหลว อยู่กับทองสิดี ทองคำนั้นดีที่สุดเสมอ มีเพียงทองคำที่เป็นสิ่งยืนยาว ไม่เคยทิ้งเขาไปและไม่เคยพรากสิ่งใดไปจากเขา ชายหนุ่มผู้มุ่งบำเพ็ญเพียรในวิถีแห่งความมั่งคั่งในวันวานก็เพื่อสายธารแห่งทองคำมากมายในวันนี้แต่ทองคำของเขามิได้บริสุทธิ์อีกต่อไป กระแสอบอุ่นที่ไหลปะปนมาคอยไล้ไปตามใบหน้าปลอบประโลมจิตใจอันอ้างว้างเ

บทที่ 83ความทรงจำของสองพี่น้องสายน้ำหมึกดำหดกลับเข้าร่าง เส้นผมของเจียงหยูหมิงกลับมามีสีอ่อนอีกครั้ง ลมปราณจากแก่นวิญญาณกลับไปรวมตัวกันภายในลูกแก้วที่ไหลขึ้นมาจนเกือบจะชิดแผลเป็นที่กลางอก เจียงหยูหมิงทั้งส่งแก่นวิญญาณแห่งปราณพระจันทร์เพลิงไปให้ลั่วถิงลู่ ทั้งส่งแก่นวิญญาณแห่งปราณน้ำหมึกดำของตนไปห่อหุ้มลูกแก้ววิญญาณในอกของลั่วถิงลู่ไม่ให้ฉีกขาดจากการรองรับพลังที่แข็งแกร่งเกินระดับร่างกาย ทั้งยังส่งปราณในกายไปประคับประคองลั่วถิงลู่ที่ยังไม่มีกายทิพย์เอาไว้ไม่ให้ถูกเผาไหม้คาไฟวิญญาณของตน พลังเสี้ยวสุดท้ายก็ใช้ในการดึงสติอีกฝ่ายกลับมาเซียนน้ำหมึกดำไม่เหลือน้ำหมึกในกายแล้ว ตาหงส์ปิดลงเพื่อจำศีลเว่ยเฮยนั่งอยู่ท่ามกลางกองตำราที่วางเอกเขนกอยู่เต็มพื้นห้อง ในมือเขาเองก็ถือม้วนคัมภีร์ยาวเหยียดอยู่เล่มหนึ่งเจียงหยูหมิงจำขึ้นมาได้ นี่เป็นช่วงเวลาที่เขากำลังเตรียมความพร้อมก่อนไปเผชิญหน้ากับพี่ชายในฝันเมื่อครั้งก่อน เวลานี้เว่ยเฮยกำลังศึกษา 'วิชาค้นดวงจิต' อยู่มือซีดม้วนเก็บคัมภีร์ม้วนสุดท้าย สายตามืดหม่นปรายมองกองตำราที่ตัวเขาโยนทิ้งเกลื่อนจนไม่มีทางเดิน"เท่านี้ก็น่าจะเพียงพอ"เว่ยเฮยพึมพำอ