Lahat ng Kabanata ng กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Kabanata 161 - Kabanata 170

"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!""บังอาจ! เจ้ากล้าขัดคำสั่งแห่งสวรรค์รึ? สัตว์เทพอย่างเจ้ากลับจับข้าช่วยนักโทษหลบหนี!""สวรรค์แล้วอย่างไร เจ้าเป็นสัตว์เทวะเสียเปล่ากลับไม่มีลูกตาจะมองดู เห็นข้าแล้วยังไม่รู้อีกหรือว่าข้าเป็นใคร!"ไฟห้าสีโหมกระหน่ำ พวยพุ่งเป็นกรงขังเล็กลีบสองกรง ขังนักโทษไว้กรงละหนึ่งร่าง"ไฟห้าสี เฟิ่งหวงรึ?!" ร่างในกรงหนึ่งที่เฟิ่งหวงเรียกว่าสัตว์เทวะร้องขึ้นด้วยความตกใจ"เหอะ! ถือว่ายังพอมีสายตาอยู่บ้าง" เฟิ่งหวงที่รวมตัวกลับเป็นร่างจำแลงเดิมแล้วใช้ปีกนกนางแอ่นกอดอกอย่างหยิ่งผยองสี่ร่างโผล่พรวดออกมาจากม้วนภาพที่ไม่ได้แม้แต่จะคลี่กางออก สองร่างในกรงเพลิงตะโกนโวยวายออกมาทันที"นักโทษแห่งอเวจี เว่ยเฮย ยอมมอบตัวเสียดีๆ!""นักโทษหลบหนี เว่ยไป๋ เจ้าหนีไปไหนไม่ได้แน่!"เฟิ่งหวงที่โดนเมินกระตุ้นให้กรงเพลิงห้าสีหดแคบลงไปอีกจนสองร่างที่ถูกขังร้องโหยหวน หดตัวเล็กลีบหลีกหนีจากความร้อนสองฝาแฝดมองหน้ากัน เพิ่งพูดคุยกันไม่ทันไรก็มีคนมาตามตัวถึงที่ เจียงหยูหมิงมองสองร่างในกรงไฟก็เบิกตากว้างดึงแขนลั่วถิงลู่ชี้ให้ดูในกรงหนึ่ง ข้างในขังมารหน้าตาหมดจดแต่งกายดั่งบัณฑิตผู้สูงส่งเอาไว้"เจ้าดู เป็นม

บทที่ 86ท่านชายเจ้าสำราญเซียวซิงโหรวเลิกเปลือกตาอันหนักอึ้งมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ร่างกายอ่อนปวกเปียกบอบช้ำลงมากองอยู่ที่พื้นห้องเย็นเฉียบที่ถูกปูพรมขนสัตว์ชั้นเลิศไว้อย่างดีเพราะรู้ว่าเป็นจุดที่เขาชอบลงมานอน ที่ตรงนี้เป็นตำแหน่งเดียวภายในห้องทรงแปดเหลี่ยมอันแสนมืดมิดที่มีแสงสว่างส่องเข้ามาได้ เป็นตำแหน่งเดียวที่เขาจะมองเห็นโลกภายนอกกรงขังนี้ได้บนเพดานสูงชะลูดคือบานกระจกแผ่นใสบานใหญ่รูปทรงวงกลมอันเป็นของบรรณาการเลอค่าจากแดนตะวันตกกลับนำมาใช้ประดับห้องขังของเขา เพื่อให้เซียวซิงโหรวสามารถมองไปยังหมู่ดาวในยามค่ำคืนได้เพราะเขาคือดาวนำโชคของทุกคน เขาคือจื่อเว่ย[1]ในคำทำนายและในความเป็นจริงเซียวซิงโหรวนอนมองท้องฟ้าอันมืดมิดแทบจะไร้แสงดาว ไม่รู้ว่าในคืนนี้ประตูที่เปิดออกจะเป็นประตูบานใดในวงกลมใสกลับมีใบหน้าหนึ่งยื่นออกมาบดบังเสี้ยวหนึ่งของรัตติกาล สิ่งที่เป็นไปไม่ได้นี้ดั่งความฝัน เซียวซิงโหรวยื่นมือออกไป"อาอี้"จงหลินอี้มองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน ญาติผู้พี่ผู้มีใบหน้างามล้ำตั้งแต่ยังเยาว์วัยเมื่อเติบใหญ่ก็บานสะพรั่นงดงามยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกหล้า ความงาม

"พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่?"ลั่วถิงลู่กับเจียงหยูหมิงหันขวับไปมองคุณชายซางเฮ่อซวีที่ลดม้าลงมาเดินเคียงคู่ไปกับม้าของทั้งสองคน เจียงหยูหมิงแอบรู้สึกขนลุกอยู่ในใจ พวกเขาคุยกันทางกระแสจิตล้วนๆ ไม่ได้เปิดปากออกมาสักนิด คุณชายซางกลับถามพวกเขาว่าคุยอะไรกัน"เอ่อ คุณชายซางได้ยินผิดแล้วกระมัง พวกข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย ที่ท่านได้ยินคงเป็นพวกลูกน้องของท่านด้านหลัง" เจียงหยูหมิงพยายามตอบบ่ายเบี่ยงคุณชายซางเฮ่อซวีปากก็ยิ้มให้เจียงหยูหมิง แต่สายตากลับจ้องมือเขาที่เกาะเอวลั่วถิงลู่อย่างเย็นชา "ข้าแค่สัมผัสได้น่ะ นักพยากรณ์มิเคยสังหรณ์ใจพลาดหรอก ช่างเถิด ข้าไม่คาดคั้นเจ้า ว่าแต่เจียงหยูหมิง เจ้าขี่ม้าไม่เป็นหรือ?"เจียงหยูหมิงหน้าขึ้นสี จับม้วนปลายผมไปมาอย่างพยายามจะระบายความอับอาย ตั้งแต่เหตุการณ์ขี่ม้าเร็วไปสำนักมนตราคู่เจียงหยูหมิงก็มีความคิดที่จะฝึกขี่ม้าอย่างจริงจัง กลับเป็นลั่วถิงลู่ที่ไม่ยอมให้เขาฝึกด้วยเหตุผลที่ว่าเขาควบคุมม้าไม่ดีอาจทำให้พ้นรัศมีร้อยจั้งโดยไม่รู้ตัวจนเกิดอันตรายได้ หลังจากนั้นหากต้องใช้ม้าก็จะซ้อนหลังลั่วถิงลู่มาโดยตลอดเหมือนในตอนนี้ "เอ่อ...คือ ใช่แล้ว ข้าขี่ม้าไม่เป็น ทำให้

บทที่ 89สำนักพิษทลายเมฆา แห่งยอดเขาตู๋ซานกลุ่มคหบดีปลอมเร่งเดินทาง ในที่สุดก็เห็นยอดเขาตั้งสูงตระหง่านที่ล้อมรอบด้วยไอหมอกสีม่วงคล้ายไอแห่งมนตรา เพียงแต่ไอมนตรานั้นเป็นสีม่วงจางอมชมพูส่วนไอหมอกบนยอดเขาแห่งนี้เป็นสีม่วงคล้ำแลดูอันตรายน่าสยดสยองพวกเขามาถึงยอดเขาตู๋ซานแล้วหูเย่าแหงนหน้ามองสำนักของตนที่ไม่ได้กลับมานานแรมปีก็ชวนให้คิดถึงยิ่งนัก ตลอดทางเขาเองก็คิดมาตลอดว่าจะถือโอกาสหนีกลับเข้าสำนักหลุดจากพันธะแห่งผู้ติดตามที่ตัวเขาโดนบีบบังคับให้เป็นดีหรือไม่หูเย่านึกถึงคำทำนายจากตัวอักษรที่วัดอินซวีที่เจียงหยูหมิงทำนายให้ สายตาก็เหลือบไปมองที่รถม้าหลังเก่าไม่สะดุดตาวาสนาที่เขาตามหาอยู่ที่นั่นแล้ว ขอเพียงได้รับคำชี้แนะจากปรมาจารย์ การหลอมมากมายที่เขาติดอยู่จนไปต่อไม่ได้เห็นจะมีความหวังแล้ว!ใช่ว่าสำนักพิษทลายเมฆาจะไม่มีปรมาจารย์ เพียงแต่ที่มีก็เป็นปรมาจารย์ด้านพิษที่สำนักเลื่องชื่อ หูเย่าที่มุ่งมั่นในมรรคาแห่งการหลอมโอสถจึงต้องออกมาตามหาวิถีแห่งการพัฒนามรรคาของตนข้างนอกนี่กลับสำนักเพื่อตั้งตัวใหม่หรือตามติดไท่จื่อต่อไปเพื่อหาโอกาสรับคำสั่งสอนจากปรมาจารย์โชควาสนาของเขาจะหมายถึงการได้

บทที่ 90รักแท้ชั่วชีวิตทั้งหกคนกลับลงมาที่ประตูทางเข้าสำนักพิษทลายเมฆาเพื่อรับยาแก้พิษกลืนกินลมปราณโดยที่ทุกคนไม่มีอวัยวะใดสูญหาย ในมือของคุณชายซางยังมีกล่องไม้สีดำบรรจุใบหยาดน้ำค้างพิรุณไว้อีกสามใบ สุดท้ายทั้งหกก็กลับลงมารวมตัวกับคณะเดินทางที่รออยู่ที่หมู่บ้านตีนเขาตู๋ซาน"คิดไม่ถึงว่าไท่จื่อแห่งเกาะกุยเหว่ยทั้งมีอดีตซื่อจื่อที่ตายไปแล้วกับทายาทราชามารเนตรมารเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา แล้วยังมีขนเพลิงห้าสีแห่งเฟิ่งหวงในครอบครองอีก เจ้ายังมีความลับอะไรอีกกันแน่" คุณชายซางกล่าวขึ้น"เรื่องของข้าไม่จำเป็นต้องแจ้งให้คนนอกฟัง" ลั่วถิงลู่แค่นเสียงเย็นชา"โห พันธมิตรก็คือคนนอกอย่างนั้นรึ หากเจ้าบอกตั้งแต่แรกว่ามีของวิเศษติดตัวจะต้องลำบากแห่กันขึ้นไปดื่มพิษที่สำนักพิษทลายเมฆาให้ได้อะไร" คุณชายซางยังคงกล่าววาจาฟาดฟันต่อไป"หากลูกน้องของข้าไม่ไปแสดงตัวว่ามีเนตรมาร เจ้าสำนักคงไม่ปล่อยเราไปตั้งแต่แรกและส่งตัวให้ทางเมืองหลวงไปแล้ว" ลั่วถิงลู่เองก็ไม่ยอมลงใช้คำพูดเชือดเฉือนกลับไป"พวกท่านหยุดกันเสียทีเถอะน่า เป็นพันธมิตรกันเหตุใดต้องตีกันอยู่เรื่อย" เจียงหยูหมิงมาคั่นกลางแยกสองผู้นำแห่งกลุ่มกบฏที่พร้