บททั้งหมดของ กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: บทที่ 171 - บทที่ 180

ขณะที่ข้างบนกำลังร้อนระอุจากการหลอมยา ข้างล่างก็กำลังร้อนระอุจากการฟาดฟันด้วยคำพูดของคนสองคนโดยมีเจียงหยูหมิงนั่งกุมศีรษะอยู่ตรงกลาง"พวกท่านหยุดตีกันเสียที กลุ่มพันธมิตรเราจะอยู่ยังไงกันล่ะอย่างนี้" เจียงหยูหมิงวิงวอนเสียงโอดครวญ เขาพยายามห้ามเท่าไรทั้งสองก็ไม่หยุดทะเลาะกันมีแต่จะรุนแรงขึ้นทุกขณะ อีกทั้งยังชอบลากเขาเข้าไปเอี่ยวด้วยนี่สิข้าไม่อยากเดินทางกับคนพวกนี้แล้ว...เจียงหยูหมิงตาลุกวาว "จริงสิ! ข้าพาพวกเราทุกคนกลับปากเต่าตอนนี้ได้เลยนะ"คุณชายซางกลับไม่ให้โอกาสหนีแก่เขา "ไม่ลำบากเจ้า พวกเรายังมีที่ที่ต้องไป"เจียงหยูหมิงจึงได้แต่กลับไปนั่งกุมขมับแทรกกลางระหว่างคู่พิพาทต่อ แต่แล้วก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นที่ด้านบน แขนของเจียงหยูหมิงข้างหนึ่งถูกลั่วถิงลู่จับ อีกข้างถูกคุณชายซางเฮ่อซวีจับ ทั้งสองแย่งกันดึงผู้เคราะห์ร้ายไปหลบด้านหลังของตนลั่วถิงลู่แค่นเสียงแข็งกระด้าง "คนของข้า ข้าดูแลได้ ปล่อยมือซะ!"คุณชายซางเถียงกลับไปด้วยเสียงที่แข็งไม่แพ้กัน "ดูแลเขา? เป็นเจ้าเสียมากกว่ากระมังที่ได้รับการดูแลจากเขา ข้าสงสัยจริงๆ เจียงหยูหมิง ตบะสูงส่งอย่างเจ้าเหตุดจึงยอมทำงานรับใช้คนผู้นี้!""

ผู้อาวุโสพากลุ่มคนไปยังถ้ำใจกลางยอดเขาเจี้ยนซาน ถ้ำมืดสูงโปร่งแน่นขนัดไปด้วยขวากหนามแห่งคมกระบี่ กระบี่หลายพันเล่มปักเรียงรายจนไม่มีที่จะวางเท้าเหยียบยืน ผู้อาวุโสเดินนำไปยังทางเดินหินคับแคบที่ลอยอยู่เหนือทะเลกระบี่ ทางหินแคบเสียจนต้องเดินเท้าต่อเท้าไปทีละคน ใจกลางถ้ำคือเหล็กกล้าก้อนยักษ์ที่หลอมเหลวตลอดเวลาส่องประกายแสงเจิดจ้ากระทบคมกระบี่ทุกเล่มที่สะท้อนแสงตอบรับกลับมา"ใส่ลมปราณของเจ้าลงไป เหล็กกล้าสวรรค์ก้อนนี้จะส่งเสียงเพรียกของเจ้าไปยังกระบี่ทุกเล่มบนยอดเขาเจี้ยนซานเอง" ผู้อาวุโสหลีกทางให้กลุ่มคนหลายสิบคนกลุ่มกบฏในเวลานี้แต่งกายด้วยชุดของผู้บำเพ็ญเพียรหลายสำนักปะปนกันไปทำทีเป็นร่วมทางท่องยุทธด้วยกันเป็นหมู่คณะ คุณชายซางเดินนำไปทาบฝ่ามือส่งลมปราณเข้าไปในก้อนเหล็กกล้าสวรรค์เป็นคนแรก เขารู้อยู่แล้วจากการเตือนของผู้อาวุโสว่าตนเองคงจะไม่ได้อะไรกลับมาแต่การลองดูก็ไม่ได้เป็นการเสียหาย เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นจึงเดินออกมาด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ดังเดิมหน่วยรบในชุดผู้บำเพ็ญเพียรรายแล้วรายเล่าทยอยถ่ายเทลมปราณของตนเข้าสู่เหล็กกล้า มีอยู่สองคนที่เมื่อถ่ายเทออกไปแล้วก็มีกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งตัวออกมาจา

เด็กชายจิตใจแตกสลาย ทั้งน้ำตาทั้งเสียงกรีดร้องระเบิดออกมา แต่ก่อนที่มันจะทำให้ทหารข้างนอกรู้ตัว เสี่ยวเถาก็ยัดยาเม็ดหนึ่งใส่ปากของหลินอี้ เด็กชายพลันไร้เรี่ยวแรงตัวอ่อนปวกเปียกดังตุ๊กตาผ้า หลินอี้ล้มตัวลงไปนอนแนบพื้นจ้องกับดวงตาไร้แววของมารดาเสี่ยวเถาสาวใช้ที่รับใช้องค์หญิงสามตั้งแต่ยังเล็ก ติดตามองค์หญิงสามมาจากในวัง เสี่ยวเถาเชื่อฟังนางที่สุด แม้จะน้ำตานองหน้าแต่สาวใช้วัยเยาว์ก็กัดปากไม่ส่งเสียงสักแอะ เสี่ยวเถาโขกศีรษะให้กับร่างไร้วิญญาณของนายเหนือหัวก่อนจะอุ้มบุตรชายของเจ้านายวิ่งจากไปทุกที่ในจวนหลินหวางไม่มีที่ใดที่ไม่อาบย้อมไปด้วยทะเลโลหิต ซากศพของคนคุ้นหน้าคุ้นตาล้มกระจายเกลื่อนเต็มทางเดิน การฆ่าล้างตระกูลยังคงดำเนินต่อไป เสี่ยวเถาอุ้มคุณชายวิ่งไปหลบอยู่ที่ใต้สะพานข้างน้ำตกจำลอง สาวใช้วัยเยาว์กอดคุณชายไว้แน่นแม้ตนเองจะตัวสั่นไม่แพ้กันก็ตาม นางไปต่อไม่ได้ ทางสุนัขลอดข้างกำแพงที่นางจะใช้หนีมีการต่อสู้ขวางอยู่เด็กชายตัวน้อยเบิกตากว้าง ยาสลายกล้ามเนื้อทำให้เด็กตัวเล็กๆ ไม่มีแม้แต่แรงจะเปิดปากพูด แต่ภาพตรงหน้าทำให้เขาต้องฝืนเปิดเปลือกตาออกให้กว้างที่สุด เสียงร้องครางเหมือนลูกสุนัข

กลุ่มโจรดาหน้ารายล้อมรอบนักพรตหลิวและเด็กกำพร้าหลายสิบคนเบื้องหลัง พวกเขาเองก็บาดเจ็บกันไปไม่ใช่น้อย แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่าอีกทั้งยังไม่มีภาระที่ทำให้ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลังจึงต่อสู้ได้อย่างสบายกว่ามาก แต่ละคนกำด้ามพร้าเตรียมจะแทงทะลุเนื้อหนังสดๆ เข้าไปเต็มที"เสี่ยวอู่ เจ้าเป็นพี่ใหญ่ที่สุดในนี้ ข้าจะถ่วงเวลาไว้ให้ พาเด็กทุกคนหนีไปทางประตูหลัง" นักพรตหลิวสั่งการ"นักพรตหลิว เราจะอยู่กับท่าน!""เราจะช่วยท่านเองนักพรตหลิว""ข้าไม่อยากไป!""ท่านพ่อ ท่านแม่"เสียงร้องไห้งอแงของเด็กน้อยดังระงม ที่พึ่งหนึ่งเดียวในช่วงเวลายากลำบากกลับบอกให้พวกเขาไป เด็กน้อยทั้งหวาดกลัวทั้งเศร้าเสียใจ พ่อแม่แท้ๆ ของพวกเขาตายหมดแล้ว พวกเขาไม่อยากให้นักพรตหลิวต้องมาตายไปอีกคนนักพรตหลิวเม้มปากแน่น "เสี่ยวอู่ ตอนนี้แหละ!"กลุ่มเด็กแตกฮือไปด้านหลัง นักพรตหลิวออกตัวไปขวางไว้ด้านหน้า ฝ่ามือของนางวาดวงล้อมลมปราณป้องกันไม่ให้กลุ่มโจรตามเด็กๆ ไปได้กลุ่มโจรที่กระเด็นออกมากระโดดลุกพุ่งตัวเงื้อพร้าเสือกแทงเกราะป้องกันและโจมตีนักพรตหญิงใหม่อีกครั้ง"อ๊ากกก!"กลุ่มโจรกลับมีเลือดพุ่งออกมาจากหลัง เบื้องหน้าถูกนักพรตหลิวหยุ

ลั่วถิงลู่แค่นเสียง "ช่วยไม่ได้ ตัดคอเจ้าเจ้าก็จะเงียบได้แล้ว""ทำไมเขาถึงขอโทษ?""หา?""ทำไม...ลั่วเยียนมู่ถึงต้องขอโทษด้วย ทั้งๆ ที่ตอนนั้น ตอนที่เขาแทงทวนเข้าที่อกท่านพ่อเขาไม่ได้ลังเลเลยด้วยซ้ำ ทำไม ทำไมกัน!"เด็กชายตะโกนออกมาจนลำคอไปเสียดสีกับคมดาบเรียกให้เลือดแดงฉานไหลลงมา แต่หลินอี้เหมือนจะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดภายนอกนั่น เพราะความเจ็บปวดจากภายในทำให้เขาด้านชาไปจนหมดแล้วลั่วถิงลู่ตกตะลึงกับสิ่งที่ตนได้ยิน คมดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอถูกลดลง ลั่วถิงลู่เก็บอาวุธเข้าฝัก "เป็นอย่างที่ท่านแม่ว่าไว้ หลินอี้ซื่อจื่อยังไม่ตาย"ลั่วถิงลู่รอจนทุกอย่างสงบลง บิดาของเขาออกไปจากห้องลับใต้ดินแล้ว เขาจึงเปิดประตูห้องที่ขังตนเองกับเด็กชายที่ร้องไห้จนหมดสิ้นเรี่ยวแรงไว้ "ไปเถอะ"หลินอี้ย่างก้าวเชื่องช้าเข้าไปนั่งในจุดที่ลั่วเยียนมู่เคยนั่งอยู่ ความอุ่นที่ฆาตกรฆ่าล้างตระกูลทิ้งไว้บนเบาะรองนั่งไม่ได้ช่วยให้ดวงใจดวงน้อยที่แตกสลายฟื้นฟูกลับมาแม้เพียงนิด ดวงตาบวมช้ำช้อนขึ้นจ้องมองชื่อของบิดามารดาบนแผ่นป้ายวิญญาณ น้ำตาที่เหือดแห้งก็ไหลลงมาอีกครั้ง"เหตุใดจึงต้องสร้างไว้ในที่มืดมิดเช่นนี้?""กราบไหว้วิญญาณ