All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 181 - Chapter 190

ในห้องจึงเหลือเพียงกลุ่มผู้มาใหม่ องค์ชายสามและสตรีชุดแดงเปื้อนรอยยิ้มที่ยังคงร่ายรำไม่หยุดเท่านั้นองค์ชายสามปราดเข้ามานั่งข้างท่านชายเซียวซิงโหรว เผ่าปีศาจจิ้งจอกชื่นชอบของสวยงามมากเป็นทุนเดิม แม้จะเป็นชายแต่แค่เชยชมใกล้ๆ ก็ไม่เสียหายอะไร นิ้วเรียวสวยเกี่ยวเอาเส้นผมหยักศกปอยหนึ่งขึ้นมาดอมดม "หอมยิ่งนัก"ท่านชายเซียวสะดุ้งตัวโยน จงหลินอี้รีบปัดมือของปีศาจจิ้งจอกออก"ทำให้ท่านตกใจกลัวอีกแล้ว ขออภัย" มือเรียวเปลี่ยนไปยกป้านสุราป้านหนึ่งขึ้นรินลงจอกแทน "เช่นนั้นให้ข้าเลี้ยงสุราท่านเป็นการขอโทษดีหรือไม่? สุราของตระกูลจ้าวทั้งหอมทั้งเลิศรสเป็นอย่างมาก เสียดายข้าเป็นปีศาจแสนเขลา ไม่รู้เรื่องราวของโลกมนุษย์มากนัก จึงไม่รู้ว่าสุราเหล่านี้คือสิ่งใด"เซียวซิงโหรวรับจอกสุรามาจากปีศาจจิ้งจอกด้วยมือที่เขาพยายามควบคุมให้ไม่สั่นจนแข็งทื่อ วันนี้เขาทำตัวน่าอับอายจนต้องให้ญาติผู้น้องมาออกหน้าหลายครั้งหลายครา เขาต้องสงบสติลงเสียหน่อย ท่านชายเซียวแกว่งจอกสุราในมือเล็กน้อยก่อนจะยกขึ้นจ่อปลายจมูกงอนงาม เมื่อสูดกลิ่นแล้วก็จรดริมฝีปากลิ้มรสชาติหวานซาบซ่านจนแสบลิ้น แต่เมื่อกลืนลงคอกลับรู้สึกสดชื่นเหลือประมา

ทุกคนในห้องส่งเสียงไม่ออกก่อนที่จะมีคนสูดหายใจดังเฮือกออกมาจึงเป็นสัญญาณแห่งความโกลาหล เสียงร้องตะโกนด้วยความตกตะลึงดังระงม คุณชายซางเฮ่อซวีเองก็อึ้งค้างจนลืมสั่งให้ลูกน้องอยู่ในความสงบไปแล้วฉีจวิ้นหวางจับแขนท่านชายเซียวดึงมาถามอย่างเกรี้ยวกราดจนเขาสะดุ้งตัวโยน "จริงหรือ จื่อเว่ย เป็นความจริงหรือ?!"สัมผัสรุนแรงทำให้เซียวซิงโหรวหวาดกลัว ภาพความทรงจำไหลทะลักทำให้ท่านชายปิดเปลือกตาแน่นหวังจะหนีไปจากมัน แต่ความมืดกลับช่วยให้ความทรงจำยิ่งฉายได้เด่นชัดยิ่งขึ้น"ท่านลุง ใจเย็นก่อน"มืออีกข้างมาวางทับมือใหญ่สั่นเกร็งเอาไว้ ฉีจวิ้นหวางเพิ่งได้รู้ตัวว่าตนกำแขนของท่านชายไว้แน่นมากเพียงใด มือใหญ่คลายออกทำให้จงหลินอี้ดึงมือเขาออกไปได้โดยง่ายจงหลินอี้อยากจะลูบแขนปลอบญาติผู้พี่ ยามนี้เซียวซิงโหรวร่างกายอ่อนแอยิ่งนักคงจะบอบช้ำไปไม่น้อย ติดที่อีกฝ่ายกลัวการสัมผัสเขาจึงไม่อยากทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก "ญาติผู้พี่ ท่านเป็นอะไรหรือไม่?"เซียวซิงโหรวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วกุมแขนของตน เมื่อไร้การสัมผัสจากภายนอกเขาก็กลับมาใจเย็นลง "ที่ข้าพูดเป็นความจริงทุกประการ""ข้อมูลของท่านสำคัญนัก เพียงแต่แม้เราจะรู้ควา

หน่วยรบในกองกำลังกบฏทุกคนก้าวย่างอย่างพร้อมเพรียง ทุกฝีเท้าคือการเตรียมใจ พวกเขาต่างก็รู้ดีว่าดินแดนขาขวาหลังจะไม่ราบรื่นเหมือนการชิงดินแดนขาขวาหน้าที่ผ่านมา กลุ่มกบฏไม่มีกำลังคนที่วางไว้มากมายอยู่เดิมเหมือนที่ขาขวาหน้า อีกทั้งตอนนี้ผู้ที่ปกครองดินแดนขาขวาหลังอยู่ก็คือองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเสวียนอู่ เสวียนเฉินเฉิงองค์ชายใหญ่ผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องการต่อสู้และการรบ เขาไต่เต้าขึ้นมาถึงระดับแม่ทัพตั้งแต่เมื่อครั้งมีอายุได้เพียงสิบแปดปีโดยใช้ความสามารถของตัวเองเพียงอย่างเดียว ว่ากันว่าเขาคนเดียวสามารถสู้รบชนะกองทัพทั้งกองทัพได้ในการฝึกซ้อมรบของกองกำลังแคว้นเสวียนอู่ องค์ชายใหญ่แม้ไม่ได้เกิดจากหวงโฮ่วแต่มีความสามารถที่โดดเด่น หากเขาไม่ได้ติดสุราเคล้านารีจนสร้างเรื่องฉาวโฉ่มากมายคงมีขุนนางเข้าร่วมหนุนหลังให้เขาขึ้นครองบัลลังก์มากกว่าองค์ไท่จื่อผู้เป็นน้องชายเสียอีกและด้วยความชื่นชอบในการรบของเขา องค์ชายใหญ่สร้างค่ายทหารไว้เสียใหญ่โตในหุบเขา อดีตหวงตี้เองก็สนับสนุนเขาเรื่องนี้ ทุกเช้าทหารแทบทุกนายแห่งดินแดนขาขวาหลังจะต้องมาฝึกทหารกันที่นี่กลุ่มกบฏเลือกหุบเขาค่ายทหารแห่งนี้เป็นที่เปิดสนามรบในดิ

หัตถ์เทวะเหินหาวขึ้นเป็นเซียนมาได้หลายร้อยปี เขาเป็นหนึ่งในเทพเซียนที่มีพันธะสัญญากับราชวงศ์เสวียน การฝึกบำเพ็ญเพียรต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล แค่หินวิญญาณก้อนหนึ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรใช้ต่างสกุลเงินบางครั้งใช้ทองแท่งหนึ่งยังแลกไม่ได้ ดังนั้นสมัยก่อนที่จะมีถุงเฉียนคุนหากมีของล้ำค่าก็ต้องรีบใช้ก่อนที่จะโดนปล้นชิง จึงทำให้ของวิเศษหลายอย่างแม้ได้มาก็ไม่สามารถดูดซับนำไปใช้ในเวลาที่เหมาะสมที่สุดได้ หากไร้สังกัดหรือไม่ได้รับการเชิดชูสนับสนุนจากสำนักย่อมเป็นการยากที่จะฝึกไปถึงตบะขั้นสูงๆ ราชวงศ์เสวียนผู้ร่ำรวยจึงได้ชุบเลี้ยงยอดฝีมือไว้มากมายเพื่อปกป้องราชวงศ์และหากมีวาสนาเหินหาวเป็นเซียนเป็นเทพได้พวกเขาก็จะไม่รั้งตัวไว้ โดยมีสัญญาเพียงข้อเดียวคือป้ายทวงคุณป้ายทวงคุณนี้สามารถใช้เรียกเทพเซียนผู้ผูกพันธะสัญญามาได้องค์ละหนึ่งครั้ง การที่องค์ชายใหญ่ผู้นี้มีป้ายทวงคุณถือไว้ในมือแสดงว่าได้รับความสำคัญจากราชวงศ์มาก เขาต้องปกป้ององค์ชายใหญ่และสังหารศัตรูให้จงได้!หัตถ์เทวะระเบิดลมปราณออกจากฝ่ามือที่ต้านกับทวนวงเดือนกรีดฟ้าอยู่ ส่งให้ลั่วถิงลู่พ่นโลหิตออกมาแล้วกระเด็นไปทับร่างเจียงหยูหมิงอีกที"ลั่วถิงลู่!"

แผ่นหลังของผู้นำกลุ่มพันธมิตรกบฏหายลับไปแล้ว เจียงหยูหมิงก็ยกสองมือขึ้นขยี้ศีรษะ"ข้าทำอะไรลงไป แล้วแบบนี้จะไปทำภารกิจร่วมกันได้อย่างไร กลุ่มพันธมิตรกบฏจบเห่แล้ว!"ไท่จื่อแห่งเกาะกุยเหว่ยผู้เป็นตัวแทนดินแดนของตนในกลุ่มพันธมิตรกบฏกลับยกยิ้มอย่างพอใจ "ทำได้ดีมากเจียงหยูหมิง เจ้าแสดงความจริงใจที่มีต่อข้าแล้ว"เจียงหยูหมิงได้ยินก็อยากจะทึ้งผมคนข้างๆ ไปด้วยอีกคน "ใช่ที่ไหนกันเล่า! ตอนนั้นข้าเหมือนไม่ใช่ตัวข้าเองด้วยซ้ำ..."ลั่วถิงลู่ขมวดคิ้ว "หมิง เจ้ากำลังกลัว?""ข้า..." เจียงหยูหมิงลดแขนลงห้อยข้างลำตัวอย่างเหม่อลอย "ข้าไม่รู้ ตอนนั้นข้าทั้งรำคาญทั้งหงุดหงิดมากๆ มันเหมือนกับว่าข้าไม่ใช่ตัวเอง""ซางเฮ่อซวีมาวอแวเจ้าขนาดนั้นจะรำคาญก็ไม่แปลก""แต่ตอนนั้นข้าก็รำคาญเจ้าด้วยนะ""งั้นก็เป็นปัญหาแล้ว"เจียงหยูหมิงมีเหตุผลให้กังวลใจ เว่ยเฮยในความทรงจำเองก็อารมณ์ร้ายไม่ใช่น้อย แค่ได้ยินคนพูดคุยกันก็รำคาญหงุดหงิดเหมือนกับเขาเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด "ลั่วถิงลู่ หากเว่ยเฮยต้องการจะยึดครองจิตใจข้า จะเป็นไปได้หรือไม่?"ลั่วถิงลู่ครุ่นคิดอย่างจริงจัง "เว่ยเฮยกับเจ้าเป็นดวงจิตดวงเดียวกัน คงจะเรียกว่ายึดครองจิ