All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 91 - Chapter 100

“สรุปว่า…” ตี๋ลี่เสวี่ยลากเสียงด้วยรอยยิ้มเจื่อน “ข้าสามารถดีดนิ้วให้ท่านพี่กลายเป็นอาฟานหรืออาหยุนได้ห้าครั้งต่อวันใช่หรือไม่?”ในขณะที่คนที่กลายมาเป็นตัวทดลองนั้น กำลังยืนหน้าบูดบึ้งอยู่กลางเรือนเหลียนหลี่ ด้วยตี๋ลี่เสวี่ยตัดสินใจ โดยพลการ หลังจากที่นางถามหลิงอวิ๋นฟานแล้วว่าช่วงเวลาที่กลายร่างนั้น มีความเจ็บปวดเช่นที่ผ่านมาหรือไม่?เมื่อเห็นหลิงอวิ๋นฟานส่ายหน้า พลางบอกว่าไม่รู้สึกสิ่งใด นางก็พลันดีดนิ้ว เป๊าะ! ในทันทีอาหยุนก็กลับกลายมาเป็นอาฟานอีกครั้ง แต่หลิงอวิ๋นฟานยังไม่ทันหายใจอย่างโล่งอก เสียงดีดนิ้วก็ดังขึ้นอีกครั้งเป๊าะ!ร่างสูงใหญ่สมชายชาตรีหดหวนคืนสู่เด็กน้อยวัยแปดหนาวอีกครั้ง อาหยุนยังไม่ทันแผดเสียงสั่งให้นางหยุด ตี๋ลี่เสวี่ยก็ลงมือดีดนิ้วอีกครั้งเป๊าะ!หากแต่ครั้งนี้ ร่างกายของหลิงเฟิงหยุนกลับไร้ซึ่งการเปลี่ยนแปลงสิ่งใดตี๋ลี่เสวี่ย “!!!”หลิงเฟิงหยุน “!!!”เป๊าะ! เป๊าะ! เป๊าะ!ตี๋ลี่เสวี่ยพยายามดีดนิ้วอีกหลายครั้งหลายครา แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม ใบหน้าของอาหยุนบูดบึ้ง ขมวดเป็นปม แต่เมื่อ

แสงเทียนระยิบระยับจากโคมไฟระย้าทองเหลืองในโถงกรมคลังหลวงสาดส่องกระทบเครื่องเรือนไม้จันทน์ขัดเงา กลิ่นหอมจางๆ ของไม้เก่าและชาชั้นดีอบอวลอยู่ทั่วบัดนี้ โถงกรมคลังหลวงถูกใช้เป็นลานประมูลชั่วคราว อัฒจันทร์ไม้แกะสลักถูกจัดเรียงเป็นชั้น ๆ เพื่อรองรับเหล่าชนชั้นสูง ขุนนางน้อยใหญ่จากหกกรม พ่อค้าวาณิชผู้มั่งคั่ง และเหล่านักสะสมผู้หลงใหลในวัตถุหายาก ทุกคนล้วนมาจับจองพื้นที่กันตั้งแต่เช้าดวงตาจับจ้องไปยังแท่นประมูลเบื้องหน้าที่ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลาง การประมูลของกลางที่ยึดมาจากหอประมูลเทียนจี๋นับว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญที่มิได้มีบ่อยครั้งนักหลิงอวิ๋นฟานในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขลิบทองนั่งเคียงข้างตี๋ลี่เสวี่ย ชายาเอกของเขา ท่าทางเขานิ่งสงบราวกับราชสีห์ที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อ แววตาคมกริบไล่มองไปทีละคน เพื่อประเมินสถานการณ์เพียงครู่เดียวก็มีขุนนางท่านหนึ่งในชุดขุนนางสีเขียวเข้มก้าวขึ้นสู่แท่นประมูล วางค้อนไม้ลงบนแป้นเสียงดังเป็นสัญญาณเริ่มต้นการประมูล“ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ขอต้อนรับสู่การประมูลของกลางจากหอประมูลเทียนจี๋ โดยกรมคลังหลวงแห่งต้าจิ้ง!”

“พี่หญิงขอรับ! ข้าได้รายชื่อของทุกคนที่ประมูลของของจวนอันติ้งโหวไปแล้วขอรับ”เสียงทุ้มร้องบอกอย่างยินดีที่ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายได้อย่างลุล่วง ไม่ต้องกลัวว่าพี่สาวจะปาถ้วยน้ำชาใส่เขาอีกต่อไปแล้ว!“เอามานี่!” ร่างบอบบางที่เอนกายนอนอยู่บนตั่งผุดลุกขึ้น ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณ หมัวมัวคนสนิทจึงสั่งให้สาวใช้ทุกคนล่าถอยออกไป จนห้องกว้างเหลือเพียงสองพี่น้องที่นั่งสนทนากันกระดาษหลายสิบแผ่นถูกมือเรียวบางพลิกสลับกันไปมาอย่างรวดเร็ว “อธิบาย...”เสียงแหลมสูงสั่งน้องชายในสายเลือดสั้น ๆ อย่างทรงอำนาจ น้องชายกลืนน้ำลายเฮือก พลางนึกดีใจที่มิใช่แค่รวบรวมรายชื่อมาเท่านั้น แต่เขายังลงไปสืบกับตัวเองอีกต่างหาก!“แผ่นแรกเป็นรายชื่อขุนนางของทางฝั่งเราขอรับ พวกเขาประมูลไปเพียงชิ้นหรือสองชิ้นเท่านั้น จากเท่าที่ข้าลองไปสอบถามดู เหมือนจะเป็นความชอบส่วนบุคคลเท่านั้น”“หากเห็นแล้วถูกใจจึงได้ยกป้ายไม้ประมูล แต่ถ้าราคาเกินกว่าที่กำหนดไว้ในใจ พวกเขาก็เลือกที่จะหยุด ไม่ประมูลต่อขอรับ”พี่สาวพยักหน้ารับทราบ เขาจึงได้อธิบายต่อ“ส่วนแผ่นถัดมาเป็นขุนนางฝ่ายตรงข

“ท่านพี่เจ้าคะ...”น้ำเสียงของตี๋ลี่เสวี่ยเอ่ยพึมพำแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด นางชำเลืองมองบุรุษข้างกายที่กำลังนั่งจิบชาด้วยท่าทีสงบนิ่งเยือกเย็นปานขุนเขาไม่ไหวติง “ป่านนี้แล้ว เหตุใดถึงยังมิมีข่าวคราวใดแจ้งกลับมาเลยเล่าเจ้าคะ หรือว่าแผนการของเราจะมีสิ่งใดผิดพลาด?”“อืม... เจ้าจงใจเย็นลงก่อนเถิด เสวี่ยเอ๋อร์” หลิงอวิ๋นฟานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยดุจสายน้ำ ท่าทางของเขาดูสุขุม ขณะที่วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้แกะสลักที่กั้นกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างช้า ๆ ราวกับไม่ทุกข์ร้อนสิ่งใดทว่าตี๋ลี่เสวี่ยที่ร่วมเรียงเคียงหมอนมานานมีหรือจะดูไม่ออก นางหรี่ตาลงอย่างจับผิด ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองเบื้องล่างใต้โต๊ะ แล้วสายตานางก็ปะทะเข้ากับปลายเท้าของสามีผู้สูงศักดิ์ที่กำลังสั่นระริกอยู่บนพื้นไม้ไม่ยอมหยุด บ่งบอกถึงความตื่นเต้นระคนรอคอยจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่“เช่นนั้น... หากท่านพี่จะกรุณา ก็ช่วยหยุดสั่นเท้าของท่านก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ารู้สึกเหมือนใจจะสั่นตามเท้าท่านไปแล้ว”หลิงอวิ๋นฟานถึงกับชะงักงัน “.

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!เสียงกาน้ำชาและถ้วยชาตกแตกกระจัดกระจายเต็มพื้นในตำหนักเหยาฮวา พาให้บรรดานางกำนัลต่างคุกเข่าอย่างหวาดกลัว โดยเฉพาะฟางจ้าวหยาง น้องชายเพียงคนเดียวของฟางเยว่อิ่ง ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นฟางไท่เฟย“พี่หญิง...” ฟางจ้าวหยางเรียกเสียงเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าซุนหมัวมัวพาบรรดานางกำนัลทั้งหลายออกไปจากตำหนักจนหมดสิ้นแล้ว ทำให้ตำหนักเหยาฮวาที่กว้างใหญ่เหลือเพียงพวกเขาสองคนพี่น้องฟางจ้าวหยางกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ พลางหลับตาลงอย่างจนใจ คิดเพียงว่าคราวถัดไป พี่หญิงคนงามคงจะเขวี้ยงถ้วยน้ำชาลงบนศีรษะของเขาเป็นแน่“เจ้าหมายความว่าอย่างไรนะ!?” ฟางไท่เฟยถามเสียงสูง แต่ลักษณะคำพูดของนางคล้ายว่าไม่ได้ต้องการคำตอบจากฟางจ้าวหยาง เพราะนางเอ่ยต่อขึ้นมาในทันที “มือสังหารที่เจ้าส่งไปจับคนพวกนั้นถูกสังหารและจับตัวไปแทนแล้ว!”เพล้ง!ถ้วยกระเบื้องถูกเขวี้ยงแตกอีกครั้งใกล้ตัวฟางจ้าวหยาง โชคดีที่ชุดขุนนางของเขานั้นเป็นผ้าไหมเนื้อดี จึงไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใดฟางจ้าวหยางพรูลมหายใจออกอย่างโล่งอก อย่างน