All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 71 - Chapter 80

ในขณะที่เปลวไฟกำลังเผาผลาญสมบัติต่าง ๆ จนมอดไหม้ ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาถึงความโชคร้ายของจวนเหรินอี้โหว“อนิจจา! ท่านโหวช่างทำถูกต้องแล้ว! แต่ก็น่าสงสารคุณหนูรองเหลือเกินนะ! จวนเหรินอี้โหวมีคุณธรรมสูงส่งถึงเพียงนี้ ไม่น่าต้องมาพัวพันกับพวกพ่อค้าใจบาปที่กล้าลักลอบค้าของหลวงเลยจริง ๆ”“เจ้าคิดดูสิ! เดิมทีก็นับว่าเป็นคู่หมั้นคู่หมายที่เหมาะสมกันดีแล้ว ผู้ใดจะไปคิดว่าคนตระกูลนั้น... ที่ดูร่ำรวยและมีหน้ามีตาจะกล้าทำเรื่องอุกอาจถึงเพียงนั้นได้?”“ใช่แล้ว! ข้าได้ยินว่าคุณหนูรองเป็นคนจิตใจดีและอ่อนโยนมาก ไม่น่าเลยที่ต้องมาเสียชื่อเสียงเพราะเรื่องนี้ นางคงจะไม่คิดมาก่อนเลยกระมัง ว่าคู่หมั้นของนางจะเป็นคนชั่วช้าขนาดนี้”“แต่ข้าว่าเรื่องมันไม่ธรรมดาหรอกนะ! ต้องมีอะไรอยู่เบื้องหลังแน่นอน! เจ้าของหอประมูลนั่นโดนโทษถึงขั้นประหารชีวิต ถือเป็นเรื่องอัปมงคลที่สุด!”“นั่นสิ! แต่พวกเจ้าไม่คิดบ้างหรือว่า... คุณหนูรองอาจจะมีดวงอัปมงคลก็เป็นได้ ดูรึ! ได้มีคู่หมั้นเป็นถึงบุตรชายหอประมูลใหญ่ แต่กลับทำให้คู่หมั้นที่ร่ำ

ทางหลิงอวิ๋นฟานก็ดำเนินการอย่างรวดเร็วฉับไว หลังจากที่ได้รับเทียบชะตาแล้ว เขาก็ส่งไปตรวจสอบผลการเทียบชะตาแปดตัวอักษร และหลังจากนั้นสิบวัน เขาก็ได้ทราบผลในทันทีสองสัปดาห์ต่อมา ณ จวนเหรินอี้โหว หลิงอวิ๋นฟานในชุดผ้าไหมงดงาม พร้อมด้วยแม่สื่อเฝิงได้กลับมายังจวนเหรินอี้โหวอีกครั้ง หากแต่คราวนี้ เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ยังมีขบวนสินสอดใหญ่โตและน่าตื่นตาตื่นใจ ตั้งแถวยาวเหยียดอยู่หน้าประตูจวน เป็นการประกาศให้ชาวเมืองรู้ว่าบุตรีคนรองของเหรินอี้โหวได้รับการสู่ขออย่างสมเกียรติในโถงรับรอง เหรินอี้โหวและฉินซื่อกำลังรอต้อนรับขบวนสินสอดด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ในขณะที่ตี๋ลี่เสวี่ยกำลังนั่งจิบชาอยู่ข้าง ๆ อย่างเรียบร้อยหลิงอวิ๋นฟานรีบก้าวเท้าเข้ามา เพื่อแจ้งข่าวดีในทันที “เรียนท่านโหวและโหวฮูหยิน วันนี้ ข้ามาแจ้งข่าวดีอันเป็นมงคล! ด้วยทางสำนักโหรได้แจ้งว่าเทียบชะตาแปดตัวอักษรของข้ากับคุณหนูรองนั้น มีความสมพงศ์กันเป็นอย่างยิ่งขอรับ!”“โหรทำนายว่า... ดวงชะตาของเรานั้น เกื้อกูลกันอย่างที่สุด! คุณหนูรองเป็นดวงชะตาที่เปรียบดั่งหงส์คู่มังกรจะนำมาซึ่งความรุ่งเรืองแ

เมื่อรถม้าหยุดลง หลิงอวิ๋นฟานและตี๋ลี่เสวี่ยก็เดินขึ้นบันไดไปยังห้องพักรับรองส่วนตัวที่ชั้นสอง โดยไม่ต้องเกรงคำครหาอีกต่อไป ด้วยบัดนี้ ทั่วทั้งเมืองหลวงได้รู้เรื่องที่พวกเขาหมั้นกันเรียบร้อยแล้วอีกทั้งหลิงอวิ๋นฟานยังสั่งให้ช่างปักผ้านำตัวอย่างผ้าไหม ด้ายหลากสี และกระดาษลายต่าง ๆ ขึ้นมาให้ตี๋ลี่เสวี่ยเลือกตามใจชอบอีกด้วยเมื่อบานประตูปิดลง จนเหลือเพียงพวกเขาสองคน หลิงอวิ๋นฟานก็บ่นอุบ “กว่าจะล่อท่านให้ออกมาจากจวนเหรินอี้โหวได้ ช่างยากเย็นนัก”“ยากเย็นอันใดกัน หากอาฟานลงมือจริง ข้าคงถูกท่านบังคับให้มาที่นี่นานแล้ว!” ตี๋ลี่เสวี่ยบ่นยิ้ม ๆ พลางหยิบจับผ้าไหมสีแดงหลากหลายแบบมาพลิกดู ปลายนิ้วลูบไล้ราวกับกำลังมองหาผ้าเนื้อนุ่มที่ถูกใจครั้นเมื่อประตูปิดลง ก็เป็นเพียงอาณาเขตของพวกเขาสองคน ตี๋ลี่เสวี่ยจึงเลือกที่จะเรียกเขาด้วยชื่อเล่นที่หลิงอวิ๋นฟานบอกไว้คราก่อน“คุณหนูรองเจิ่ง…” หลิงอวิ๋นฟานเรียกเสียงแข็ง “คราก่อน ท่านบอกว่าเรายังไม่ได้สนิทกัน แล้วยามนี้ที่เราเป็นคู่หมั้นคู่หมายกันแล้ว อีกไม่ถึงห้าเดือนก็จะเข

“ว่าแต่...” ตี๋ลี่เสวี่ยลากเสียง “ยามนี้ ร่างกายของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”หลิงอวิ๋นฟานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเข้าใจคำถามของตี๋ลี่เสวี่ย “ตั้งแต่วัยสิบหนาว ข้าจะต้องกลายเป็นอาหยุนในยามไฮ่ และกลับมาเป็นอาฟานเมื่อสิ้นสุดยามโฉ่ว”“แต่หลังจากที่ได้เจอเจ้า ข้ากลายเป็นอาฟานได้เร็วขึ้น ในคืนที่เร็วที่สุดคือกลางยามจื่อ แต่พอช่วงหลังที่ข้าไม่ได้ไปหาเจ้าบ่อย ๆ เวลามันก็กลับมาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนใกล้สิ้นสุดยามโฉ่วอีกครั้ง”“ท่านหมายความว่าหากท่านได้อยู่ใกล้ข้าบ่อย ๆ ระยะเวลาที่ท่านต้องกลายเป็นอาหยุนก็จะน้อยลง แต่เมื่อห่างกันนานวันเข้า คำสาปก็กลับมาแผลงฤทธิ์เท่าเดิมอย่างนั้นหรือ?” ตี๋ลี่เสวี่ยขมวดคิ้ว “ช่างเป็นคำสาปเจ้าปัญหาเสียจริง”หลิงอวิ๋นฟานหัวเราะในลำคอแผ่วเบา “ใช่... เป็นคำสาปเจ้าปัญหา แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ข้าได้รอที่จะพบเจ้านะ อีกทั้งยังทำให้ข้าหมายตา จ้องจะตะครุบเจ้าอีกด้วย!”ตี๋ลี่เสวี่ย “...”ท่านนี่ก็ขยันจีบข้าเสียจริง...“แล้วท่านไม

“อ๊ะ!” เสียงหวานร้องขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อข้อมือบอบบางของนางถูกมือหนาของใครบางคนรั้งไว้แน่น ครั้นเขาออกแรงเพียงนิดเดียว ร่างบางก็เซถลากลับมานั่งตักของหลิงอวิ๋นฟานอีกครั้ง“ท่านทำอะไรน่ะ!?” ตี๋ลี่เสวี่ยแหวอีกฝ่ายเสียงสูง สลัดคราบโศกเศร้าเมื่อครู่ทิ้งในทันใดด้วยความตกใจที่หลิงอวิ๋นฟานอุกอาจ รั้งตัวนางมานั่งบนตักเขาอีกครั้งหลิงอวิ๋นฟาน “...”เมื่อครู่เจ้ายังหงอยเหงาอยู่เลยนะ...“เจ้าจะไปไหน?” หลิงอวิ๋นฟานถามขึ้นเรียบ ๆ โอบสองแขนกักขังแม่นางน้อยไว้ในอ้อมแขน ส่วนตี๋ลี่เสวี่ยเองก็เรียนรู้ว่าอย่าไปดิ้นรนให้เหนื่อย เพราะนางสู้แรงคนตรงหน้าไม่ได้จริง ๆ“ก็ท่านปฏิเสธข้านี่!” ตี๋ลี่เสวี่ยตอบอย่างแง่งอน พลางสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง นางได้ยินเสียงเขาถอนหายใจพร้อมลมอุ่นร้อนที่รินรดริมหู จนนางต้องยกไหล่โยกตัวหลบหนี “ไม่ต้องมาแตะตัวข้าเลยนะ!”“ไม่ให้ข้าแตะตัวคู่หมั้นของข้า แล้วเจ้าจะให้ข้าไปแตะตัวแม่นางจวนใดเล่า?”ตี๋ลี่เสวี่ยที่หันหน้ามามองขวับ “!!!”&