All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 111 - Chapter 120

เสียงเรียกของสวีซื่อดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท สัมผัสอุ่นจากมือมารดาของสามีที่บีบแขนนางไว้ คือสิ่งที่ดึงสติของตี๋ลี่เสวี่ยให้กลับมาจากนรกในอดีตตี๋ลี่เสวี่ยสะดุ้งเฮือก พลางกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด รสเค็มปร่าของเลือดในปากช่วยให้นางหลุดจากภวังค์ได้ชั่วคราว เรียวปากบางหอบลมหายใจเข้าไปเต็มปอด จึงได้สติกลับมาตี๋ลี่เสวี่ยรู้ดีว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ ทั้งนางและสวีซื่อจะได้กลายเป็นศพเหมือนคนในขบวนค้าม้านั้นเป็นแน่!นางเหลือบเห็นถุงหอมที่บรรจุสมุนไพรกลิ่นฉุนจัด ซึ่งนางพกไว้ไล่แมลง และตลับทองคำขนาดเล็กที่ใส่แป้งประทินผิวราคาแพงของสวีซื่อ“ท่านแม่... ฟังข้า” นางกระซิบเสียงสั่น แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด “ข้าจะล่อพวกมันไปทางนั้น ท่านต้องสั่งคนขับให้ควบม้าไปโดยไม่หันกลับมามอง”“ไม่! เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าทำแบบนี้!” สวีซื่อร้องห้าม พลางยื้อยุดร่างบางไว้แน่น นี่คือชายาสุดที่รักของบุตรชายของนางนะ! “หากจะล่อ แม่จะล่อพวกมันไปเอง!”ตี๋ลี่เสวี่ยออกแรงรั้งแขนของแม่สามีไว้แน่น “ท่านแม่! ข้าเป็นคนเมืองหลวง หนทางแถวนี้ข

หลิงอวิ๋นฟานในร่างเด็กน้อยสบถเบา ๆ ด้วยความตกใจร่างเล็กเซถลาเพราะน้ำหนักของดาบคมในมือที่หนักอึ้งเกินกำลังแขนเด็ก เขาจำต้องลากดาบเล่มโตจนเกิดเสียง ครูด ไปกับพื้นไม้ พลางมุดลอดหว่างขาของพวกโจรไปอย่างคล่องแคล่วเขาอาศัยความเล็ก ปราดเปรียวและรวดเร็ว วิ่งหลบไปทางด้านหลังของหัวหน้าโจรที่กำลังยืนอึ้ง“อึก!” สองมือของหลิงเฟิงหยุนกุมด้ามดาบแน่น พลางลากดาบหนักพากระโดดขึ้นไปบนหีบไม้เก่าด้านหลัง จนแขนเล็กเกร็งแน่นตี๋ลี่เสวี่ยที่จ้องมองร่างของสามีไม่วางตา เมื่อเห็นท่าทางของเขาก็พลันเข้าใจอุบายที่ซ่อนเร้นในทันที และรู้ดีว่าร่างเด็กน้อยวัยแปดหนาวเท่านี้ ไม่มีแรงมากพอที่จะปลิดชีพใครได้เมื่อนางเห็นร่างเล็กเตรียมกระโดดลงมา นิ้วมือของนางก็ขยับเสียดสีอีกครั้ง!เป๊าะ!วูบ!มวลอากาศรอบตัวหลิงเฟิงหยุนบิดเบี้ยวอีกครั้ง ร่างของเขากลับคืนสู่บุรุษหนุ่มกำยำในชั่วพริบตาขณะที่ตัวยังลอยอยู่กลางอากาศ แรงเหวี่ยงจากการขยายร่างบวกกับน้ำหนักดาบ ทำให้เกิดพลังทำลายล้างมหาศาลฉัวะ!ดาบสีเงินฟันสะพายแล่งเข้าที่กลางหลังของหัวหน้าโจรจนล้มคว

เย่หว่านอี๋...?คนตระกูลเย่รึ?เย่...ลู่หมิงเซวียนกัดริมฝีปาก ขมวดคิ้วแน่น เมื่อทบทวนความทรงจำ คนตระกูลเย่เพียงคนเดียวที่อยู่ในความทรงจำของเขาคือเย่อี้หมิง ท่านแม่ทัพใหญ่เย่ที่ประจำการอยู่ที่เมืองหนิงเปียนตั้งแต่ที่ลู่หมิงเซวียนจำความได้ในยามที่อยู่ในเมืองหนิงเปียน เขาก็มองเห็นแม่ทัพใหญ่เย่และแม่ทัพใหญ่ต้าปาถูมาตลอดเกือบสิบปี โดยเฉพาะท่านลุงเย่ที่มักจะแวะเวียนมาซื้อผ้าจากโรงปักผ้าอี้หลิงฝาง เพื่อส่งกลับมาให้ญาติที่เป็นสตรีในเมืองหลวงเป็นประจำในวันที่ท่านลุงเย่ไม่ต้องเข้าเวร ก็ยังแวะเวียนมาจิบน้ำชา สนทนากับหลิงจิ่นหัวที่โรงปักผ้าอี้หลิงฝางเป็นประจำ ครั้นอยู่ว่าง ๆ ท่านลุงเย่ก็ได้ชักชวนให้เขาลองฝึกวิทยายุทธ์ไว้ติดกายบ้างสำหรับเขาในวัยหนุ่มคึกคะนองที่กำลังเดือดพล่านไปด้วยความแค้นสุมอก จึงได้ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล หากแต่ร่างกายของเขากลับไม่เป็นใจ ทำได้เพียงการใช้ดาบขั้นพื้นฐานเท่านั้นแม้ว่าลู่หมิงเซวียนจะนึกหงุดหงิดใจกับร่างกายของตัวเอง อีกทั้งเมื่อหันไปมองสหายต่างวัยอย่างอาซือหลัน บุตรชายคนเดียวของแม่ทัพใหญ่ต้าปาถูที่มีฝีมือรุดหน้าไปอ

“ฝะ… ฝ่าบาทประสงค์ให้กระหม่อมทูล… เอ่อ… เรื่องดวงชะตาต้องสาปขององค์ชายน้อยหรือพ่ะย่ะค่ะ?” โหรหลวงกู้จิงถามด้วยความมึนงงเย่ฮองเฮาไม่รู้หรือว่าหากฮ่องเต้หงเทียนรู้ว่าองค์ชายน้อยนั้น มีดวงชะตาที่ต้องสาปแล้วจะมีชีวิตต่อไปเช่นไร!? ผู้ที่ยึดมั่นในคำทำนาย โชคชะตา และคำสาปอย่างฮ่องเต้หงเทียน ย่อมไม่อาจปล่อยให้องค์ชายน้อยมีชีวิตต่อไปอย่างแน่นอน!“ใช่! ข้าต้องการให้ท่านทูลเรื่องนี้ต่อฝ่าบาท!” เย่ฮองเฮาตอกย้ำความต้องการของตนเองอีกครั้งโหรหลวงกู้จิง “เพราะอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”“คำสาปที่ท่านทำนายออกมาได้นั้นคือ ‘คำสาปหวนคืน’” เย่ฮองเฮาเอนหลังพิงหมอนอิงด้านหลัง เมื่อเริ่มรู้สึกไม่สบายตัว โดยมีเฉิงหมัวมัวคอยช่วยจัดหมอนให้อยู่ด้านหลัง“คำสาปหวนคืน…?”เย่ฮองเฮาพยักหน้าเล็กน้อย “คำสาปหวนคืนเป็นคำสาปของตระกูลเย่ของข้าเอง… เป็นคำสาปที่ท่านปู่ทวดได้รับมาเมื่อครั้งออกรบกับชนเผ่าต่าง ๆ ที่ชายแดน นับแต่นั้นมา คำสาปนี้ก็ถูกฝังลึกอยู่ในตระกูลของข้ามาโดยตลอ

ท่ามกลางการอารักขาขององครักษ์ลับแห่งตระกูลเย่ หลี่เซวียนเจ๋อก็เดินทางมาถึงจวนอันติ้งโหวอย่างปลอดภัย ตู้หมัวมัวส่งองค์ชายรองให้แก่ลู่หยวน อันติ้งโหว และเสิ่นหรง โหวฮูหยิน ซึ่งรอท่าไว้อยู่แล้ว ก่อนที่ตู้หมัวมัวจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย“ท่านพี่... ท่านตัดสินใจรับองค์ชายรองมาเช่นนี้จะดีรึเจ้าคะ?” เสิ่นหรงถามขึ้นอย่างหวั่นใจ ในขณะที่ก้มหน้ามองใบหน้าทารกน้อยในอ้อมแขนลู่หยวนถอนหายใจอย่างหนักหน่วง “เจ้าจะมาคิดเสียใจในตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนา...”เสิ่นหรงส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “สำหรับข้า ไม่มีวันเสียใจเจ้าค่ะ! อี๋อี๋เป็นสหายสนิทของข้า ข้าไม่มีวันเสียใจ!”เสิ่นหรงกล่าวถึงเย่หว่านอี๋ เย่ฮองเฮาด้วยแววตาที่เปล่งประกาย “หากวันนั้น อี๋อี๋ไม่ช่วยข้าไว้จากการถูกรุมทำร้าย ข้าอาจจะไม่มีชีวิตรอดแล้วก็เป็นได้ เพียงแค่สูญเสียความสามารถในการมีบุตรไปก็ไม่เป็นไร แต่ข้าก็ยังมีชีวิตอยู่!”“รวมถึงท่านพี่เองก็เช่นกัน แม้จะทราบดีว่าข้าไม่อาจตั้งครรภ์ มีทายาทให้แก่ตระกูลลู่ได้ ท่านพี่ก็ยังเลือกข้า!”